Niet goed genoeg

Hi lieve Sanne! Wat goed dat je je vraag stelt op dit forum, hopelijk kunnen wij je helpen. Wat een vervelende situatie en voor mij erg herkenbaar. Mijn vader had direct na de scheiding een nieuwe vriendin en in het begin vond ik dit erg leuk, maar na een tijd helemaal niet meer. Ik kreeg door dat ik mijn vader moest delen en dat we moesten luisteren naar hem en zijn vriendin. Als we daar in het weekend waren voelde ik me nooit thuis en had ik het gevoel dat ik een weekendje op bezoek was. Ik begrijp jouw gevoel dus helemaal! Knap dat je een brief hebt geschreven, dat is een goede manier om je gevoelens te uiten. Maar ontzettend jammer dat je vader hier nooit op heeft gereageerd. Voel je die druk om jezelf aan te passen en onzeker te zijn nu nog steeds? Ik ben wel benieuwd of je nog contact hebt met je vader en zo ja, hoe verloopt dat contact dan nu? Wat mij heeft geholpen is om de gehele situatie los proberen te laten. Vanaf mijn 16e ging ik meer mijn eigen leven leiden en kwam ik bij mijn vader als ik daar behoefte aan had. We appten en belden wel regelmatig maar er lag geen druk op. De opvoedrol van mijn vader en stiefmoeder verviel hierbij ook omdat ik daar nu echt alleen op bezoek kwam. Hoe gaat dat nu bij jou? Op de website van Villa Pinedo zijn verschillende open brieven te vinden, geschreven door het jongerenteam voor bijvoorbeeld je ouders, maar ook voor de nieuwe partner van een van je ouders. Wellicht is het een idee om zo'n brief nogmaals aan je vader te geven, om te laten zien dat jij graag een reactie van hem zou willen. Via deze link kun je de brieven downloaden: https://www.villapinedo.nl/open-brieven/ Lieve Sanne, ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt. Veel sterkte en succes! :) Liefs Lisa

Lieve Sanne, Wat superdapper van je dat je dit gevoel durft te delen op het forum. Je vertelt dat je als kind altijd het gevoel hebt gehad dat je niet goed genoeg bent geweest en dat je je daarom altijd hebt aangepast en onzeker hebt gevoeld. Ik herken dit zelf zo erg! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was. Mijn moeder is psychisch ziek, dus ik heb van jongs af aan altijd op eieren gelopen thuis. Na de scheiding is mijn vader opnieuw getrouwd en met mijn stiefmoeder kon ik het nooit goed vinden. Ik kon, naar mijn idee, niks goed doen in haar ogen en voelde me daardoor ook erg onzeker. Ik moest opletten bij alles wat ik deed en zei en kreeg het gevoel dat het nooit goed genoeg was. Dit heb ik tot 3 jaar geleden altijd weggestopt. Hoe is dit gevoel voor jou? En hoe ga jij ermee om? 3 jaar geleden besloot ik om er iets aan te doen. Ik merkte dat de onzekerheid en het altijd goed genoeg willen zijn controle over mij nam en ben toen in therapie gegaan. Ik vond het erg fijn om met iemand te kunnen praten en om te leren dat ik wél goed genoeg ben zoals ik ben. Dat was zo fijn! Het heeft mij dus geholpen om er met iemand over te praten. Ik kon zo mijn gevoel kwijt na al die tijd en kreeg tips hoe ik met de situatie en het gevoel om kon gaan. Heb jij er al eens met iemand over gesproken die je vertrouwd? Of tips gezocht hoe je met dit gevoel om kan gaan? Misschien kan dit jou helpen! Je vertelt ook dat je een brief hebt geschreven aan je vader. Dit heb ik ook gedaan. Mijn vader heeft er met mij over gesproken, maar heeft daarna ook gedaan alsof alles nooit gebeurd was en alsof ik dat gevoel niet had. Dit vond ik erg moeilijk. Ik heb geleerd om dit los te laten, omdat ik mijn vader niet kan veranderen. Helaas betekent dit ook dat ik geen antwoord zal krijgen op al mijn vragen en niet met hem kan praten over mijn gevoel, maar ik heb een aantal andere mensen met wie ik hier wel over kan praten. Ik begrijp dus dat het een erg vervelend gevoel is voor je. Als je toch graag antwoorden wil, kun je misschien in gesprek gaan met je vader. Hier kun je 10 tips vinden die jou kunnen helpen bij het gesprek aangaan met je ouder(s): https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders/ Je kan ook met een buddy van Villa Pinedo praten. Dat is iemand die er voor jou is, naar jou kan luisteren en je tips kan geven in moeilijke situaties. Meer informatie hierover kun je hier vinden: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik hoop dat je iets aan mijn berichtje hebt. Heel veel liefs en succes, Evelien

Lieve Sanne, wat fijn en goed dat je ons forum hebt gevonden. Wat een nare situatie voor jou zeg. En wat ontzettend knap dat je die brief naar je vader hebt durven schrijven. Alleen hierom mag je al ontzettend trots zijn op jezelf! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 jaar oud was. Mijn vader kreeg direct een vriendin en ook ik vond het soms wel lastig om mezelf aan te passen aan de situatie. Helemaal als je niet weet hoe die andere persoon (in dit geval de nieuwe vriendin) over bepaalde situaties denkt. Je moet alles opnieuw ondervinden en snap dat dit een lastige situatie voor je is geweest. Of beter gezegd voor "ons" als kinderen van gescheiden ouders. Jij hebt in dit geval al de lastige eerste stap voor jezelf gezet, namelijk het schrijven van de brief. Misschien dat je vader het ook lastig heeft gevonden om met je in gesprek te gaan over de situatie. Je blijft natuurlijk zijn dochter! Is het misschien, ongeacht dit niet met je vader is, een optie om eerst in gesprek te gaan met iemand in je omgeving? Je kan dan toch vertellen wat je dwars zit/zat en zo je gedachtes even kwijt. Een andere, maar grote stap zou natuurlijk een gesprek zijn met je vader. Ik kan begrijpen dat dit enorm spannend is, maar uiteindelijk zal het toch voelen als een opluchting. Je wil natuurlijk niets liever dan gewoon kunnen zeggen waar je mee zit. Mocht dit een te grote stap zijn of zie je geen optie om in gesprek te gaan in je omgeving, kan je dit natuurlijk altijd met een buddy doen. https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Zo kan je met iemand in gesprek met iemand die misschien wel in een vergelijkbare situatie heeft gezeten en kan je in alle vertrouwen toch je ei kwijt. Liefs, Jesse

Hoi Sanne, Wat goed dat je het forum hebt gevonden om je vraag op te stellen! Ik kan me voorstellen dat het heel vervelend is als je je niet goed genoeg voelt voor je vader. Om te beginnen wil ik zeggen dat ik het super knap vind dat je een brief heb gegeven aan je vader over hoe je je hebt gevoeld als kind. Dat is echt heel erg dapper en een mooie manier om je gevoelens te uiten. Ook kan ik me heel goed voorstellen dat het vervelend is wanneer je vader hier niet op reageert. Ik heb mijn vader geen brief gegeven, maar vind het vaak wel moeilijk om met hem te praten over mijn gevoelens. Ik heb het idee dat hij zich niet openstelt voor zijn eigen gevoelens en het daarom soms ook moeilijk vindt om op mijn emoties te reageren. Ik kan me bij jouw vader ook voorstellen dat hij het misschien lastig kan vinden om zo'n brief te ontvangen. Wie weet durft hij hier niet zo goed op te reageren. Je zegt dat hij niet op de brief heeft gereageerd. Heb je je vader wel gezien in de tussentijd? Of misschien gebeld/gemaild/geappt? Hoe ik ermee omga wanneer mijn vader mijn emoties niet beantwoordt zoals ik hoop/wil, is door proberen te accepteren dat hij hier moeite mee kan hebben. Ik heb hem hier altijd graag mee willen helpen, maar nu besef ik me dat dit niet mijn taak is. Door het los proberen te laten (en dat is echt niet altijd even makkelijk!) ben ik er een stuk rustiger onder. Een filmpje van Villa Pinedo die me hierbij heeft kunnen helpen is 'Niet jouw taak'. Misschien kan dit filmpje jou ook helpen: https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/. Is er iemand met wie je hierover kunt praten? Mocht je hier behoefte aan hebben, kun je via Villa Pinedo een buddy aanvragen. Een buddy is iemand ook gescheiden ouders heeft. Een buddy biedt een luisterend oor en kan je advies geven over bepaalde situaties die te maken hebben met de scheiding van je ouders. Meer informatie daarover vind je hier: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/. Ik hoop dat ik je hiermee een beetje heb kunnen helpen! Ik wens je heel veel geluk toe. Liefs, Sanne (mooie naam hè ;))