Nergens thuis

Lieve Lilli, Wat fijn dat jij je vraag aan ons durft te stellen! Voor mij is jouw verhaal heel herkenbaar. Ik had altijd bij mijn moeder mijn leven, vrienden, school en mijn baantje. Als ik naar mijn vader moest voelde het alsof ik niet meer in die wereld hoorde, want ik kon niet naar feestjes van mijn vrienden en ik kon niet invallen op mijn werk voor iemand. Bij mijn vader had ik dan eigenlijk niks, behalve een paar vrienden. Ik denk dat jouw gevoel heel normaal is voor kinderen tijdens een scheiding van hun ouders. Misschien wil je wel met iemand over deze gevoelens praten? Dat kan iemand dichtbij je zijn, maar je zou als je wilt bij ons ook een Buddy kunnen aanvragen. Dat is iemand met wie je dan chat, diegene heeft zelf ook gescheiden ouders. https://www.villapinedo.nl/buddy/ Ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt! Liefs, Esmée

lieve Lilli ik heb het zelfde maar mijn ouders zijn nu al 8 jaar gescheiden ik heb er nu niet meer zoon last van ik vind het best rot voor je maar kijk ik ben 11 ik weet niet heel veel tips ik heb wel een paar tips dit is mijn eerste tip :wees gwn eerlijk als je niet eerlijk ben dan denken ze juist ooo kijk zij staat aan mijn kant ik kan der lekker voor alles gebruiken dus als je het zal lezenis het dan goed

Lieve Lilli, Dankjewel voor het delen van je berichtje op het forum, ik hoop dat wij je kunnen helpen (-: Wow, dat heb je mooi omschreven! Ik herken je situatie heel goed: dat “zweverige” gevoel, net als, denk ik, vele andere kinderen. Wat mij altijd hielp was dmv kleine dingetjes de werelden wat minder verschillend maken. Ik nam bijvoorbeeld dingen die altijd bij m’n vader lagen mee naar m’n moeder en omgedraaid. Of zette ik foto’s van mijn moeder bij mijn vader etc. Alsnog voelde ik me heel moe door de praktische dingen bij al het wisselen, maar ook, zoals jij ook zegt, in mijn hoofd. Daarom had ik een andere wissel regeling gemaakt, die voor mij fijner was waardoor ik minder heen en weer moest. Misschien kan jou dat ook helpen? En is er misschien iemand in je omgeving die dit ook meemaakt of gewoon iemand waarmee je je gevoel kan delen? Dat vond ik altijd super fijn Succes en liefs, Emmeline

lieve lilli ik heb precies het zelfde ik heb het idee dat ik ieder week ga logeren maar dat wil ik helemaal niet ik wil me gewoon thuis voelen

Hi Lilli, ik snap precies wat je bedoeld. Ik werd er gek van om niet één plek te hebben waar ik "thuis" was. Mijn vader had bijvoorbeeld heel andere regels thuis dan mijn moeder en kleine dagelijkse dingen zoals het avondeten was bij mij helemaal anders ingepland. dat is natuurlijk super vermoeiend. Ikzelf heb er toen voor gekozen om fulltime bij mijn moeder te wonen omdat mijn vader gelukkig heel dichtbij mij woont en ik dus heel vaak even bij hem ga eten of zoiets. Misschien kun je een beetje dingen uitproberen bijvoorbeeld een andere regeling tussen je ouders waar je je beter bij voelt :). Heel veel sterkte ik hoop dat je er snel uit komt! liefs, Giulia