Moet ik wat doen?

Hoi Anoniem, Allereerst heel fijn om te zien dat je met je vraag naar ons forum bent gekomen, dankjewel daarvoor. Wow, wat een onaangename verassing moet dat zijn geweest! 2 dagen geleden, wat ontzettend rot. En al helemaal omdat je het totaal niet had verwacht.. Als je ooit de behoefte voelt om structureel te praten met een ervaren kind van gescheiden ouders wilt praten, bestaat er vanuit villa pinedo een buddy. Via onderstaande link kun je je aanmelden : https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Wat mij verder nog meer opvalt is dat je op mij heel erg volwassen over komt. Wat ontzettend knap dat jij ongeacht de gebeurtenis blijft kijken naar de persoon zoals jij hem kent en ook denkt aan hoe hij zich voelt. En wat je voor hem kan doen. Hij boft met een meedenkende dochter/zoon zoals jij!! Echt. De reden dat dit voor mij zo opvalt is omdat ik zou willen dat ik op jou leeftijd over dezelfde ervaring als jij beschikte. Mijn moeder ging vreemd voor mijn ogen toen ik 7 was, ik heb het haar pas op mijn 18e kunnen vergeven omdat het me zo kwaad maakte om wat het met mijn vader deed. Dit heeft mij en mijn moeder 11 jaar ontnomen die niet meer zijn in te halen (maar we doen ons best) Verder als advies wil ik echt meegeven naar jou gevoel te luisteren. Ik geloof niet dat jij je verantwoordelijk moet gaan voelen voor het geluk van je vader, maar natuurlijk kun je hem vast op een bepaalde manier wel een keer opvrolijken als je dat gevoel hebt. Gewoon jezelf zijn zou dus waarschijnlijk gewoon precies goed zijn, je paps is zoals je zelf zegt een stoere en betrokken vader. Dan gaat hij dit ook aankunnen, dat weet ik zeker. Ik hoop dat ik je vragen hiermee hebt beantwoord en anders ben je altijd welkom terug te komen naar ons forum. Veel sterkte en liefs, Joost

Lieve Anoniem, Bedankt voor je vraag op ons forum en wat superfijn dat je ons hebt gevonden! Wat een vreselijk nieuws, ik leef erg met je mee. Wanneer zoiets onverwachts gebeurt, kan ik mij voorstellen dat het enorm veel verdriet en pijn doet. Ik begrijp uit je berichtje dat je het vervelend vindt dat je vader het zichzelf zo sterk aanrekent en dat je het niet fijn vindt om te horen dat hij dit zichzelf in de schoenen probeert te schuiven. Het is erg lief van jou dat jij je druk maakt om je vader. Het laat zien dat jij je goed kan inleven en een sterke band hebt opgebouwd met je vader. Dat is iets waar je trots op mag zijn. Voordat ik je mijn advies geef moet je weten dat jij niet verantwoordelijk bent voor je vaders geluk. Het is niet jouw taak om daarvoor te zorgen. Het is begrijpelijk dat je als kind van je vader er ook graag voor hem wil zijn, maar je vader is een volwassen man die zijn eigen geluk moet maken. Dan nu mijn advies. Toen mijn ouders gingen scheiden, was vooral mijn moeder vaak erg verdrietig. Ik was destijds nog jong, kon niet zoveel doen, maar voelde mij net als jou wel verantwoordelijk voor haar. Wat ik toen deed? Eigenlijk niets anders dan altijd! Ik luisterde misschien wat beter en hield meer rekening met haar emoties, maar over het algemeen bleef ik wie ik daarvoor al was: mijzelf! Achteraf kan ik zeggen dat mijn moeder dit prettig heeft gevonden. Ze heeft gewoon tijd nodig gehad om de vervelende situatie te verwerken. Als ze mij nodig had, dan wist ze mij wel te vinden. Ik denk dat je vader het heel fijn zou vinden als je er net als altijd voor hem bent en naar hem luistert. Je komt op mij over als iemand die dat in verleden goed heeft gedaan. Zolang je doorgaat met jezelf zijn, komt het ongetwijfeld goed! Ik denk niet dat je je anders moet gedragen of moet veranderen. Dat verwacht je vader niet van je en wil die denk ik ook niet. Hij heeft waarschijnlijk, net als mijn moeder, de tijd nodig om alles wat er gebeurd is een plekje te geven. Ook al merk je het nu misschien wat minder, hij is nog steeds die super stoere en betrokken vader die gek op jou is. Als je het fijn vindt om vaker met iemand te praten (bijvoorbeeld over dit soort dingen), kan jij je bij Villa Pinedo aanmelden voor een buddy. Een buddy is iemand die gescheiden ouders heeft en er speciaal voor jou is om bijvoorbeeld je hart te luchten, gezellig met je te kletsen, met je mee te denken of advies te geven wanneer jij dat nodig hebt. Aanmelden voor een buddy kan je doen via deze link: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/. Hopelijk heb ik je met mijn reactie kunnen helpen. Weet dat je nooit alleen bent en dat je altijd meer vragen mag stellen als je die hebt. Wij zijn er altijd voor jou! Liefs, Stan

Hi Anoniem, Allereerst wil ik zeggen dat ik het super dapper van je vindt dat je je vraag stelt op ons forum! Wat moet dit een lastige periode voor je zijn, zo gek dat je ouders na zoveel jaar ineens uit elkaar gaan. Hoe voel je je daar op dit moment bij? Ik vind het super om te lezen dat jij zo betrokken bent bij je vader, ondanks de reden dat je ouders gaan scheiden. Mijn ouders zijn al bijna 14 jaar gescheiden. Het moment dat mijn vader zei dat hij ergens anders ging wonen, kan ik me nog heel goed herinneren. Ik vond het een heel raar idee en snapte er niets van. Ik was zo gewend dat mijn ouders leuk met elkaar omgingen en ineens was dat weg. Jouw gevoel op dit moment kan ik me dus heel goed voorstellen. Ik denk dat deze periode voor jou al zwaar genoeg is, om een ander te kunnen helpen. Het is echt super dat jij zo aan je vader denkt, maar ik denk dat jij nu vooral aan jezelf mag denken. Je mag je gevoelens uiten, vertellen hoe je erover denkt, vragen stellen en je verdriet er laten zijn. De tip die ik jou wil meegeven is om te blijven praten, met je vader, oma, tante, buurman, juffrouw etc. Zorg ervoor dat er iemand is waar jij graag mee praat zodat jij je gevoelens niet gaat opkroppen. Dit alles gaat jou helpen om de scheiding van je ouders uiteindelijk te kunnen verwerken :) Lieve Anoniem, ik wil jou veel sterkte wensen. Stel vooral meer vragen op dit forum als je daar behoefte aan hebt, we helpen je graag. Ook kan het praten met een buddy wellicht iets voor jou zijn. Een buddy heeft zelf ook gescheiden ouders en is voor jou een luisterend oor omtrent de scheiding. Via deze link kun je wat meer informatie lezen: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Veel liefs, Lisa

Lieve Anoniem, Wat goed dat je het forum van Villa Pinedo hebt gevonden. Dankjewel dat jij jouw verhaal met ons wilt delen! Wat moet het naar voor jou zijn geweest om dit te horen van je ouders. Zeker omdat je het niet had zien aankomen en je het zo kort geleden pas hebt gehoord. Hoe voel jij je daar nu bij? Hoe gaat het nu met jou? Je schrijft dat jouw vader is vreemd gegaan en zich hier schuldig over voelt. Mijn vader is ook vreemd gegaan met een andere vrouw toen ik 10 jaar oud was. Hij voelde denk ik vaak de behoefte om hierover te praten, want dit deed hij heel vaak tegen mij. Hierdoor had ik vaak het gevoel dat ik mij groot moest houden voor hem. Is dit een gevoel wat jij herkent of ligt het bij jou ergens anders? Ik vond het lastig om hier mee om te gaan. Het was immers mijn vader en natuurlijk wilde ik wat voor hem doen of er zijn voor mijn ouders, maar dit was een lastige taak. Ik ging hierdoor heel weinig nadenken of praten over wat ik wilde en voelde. Ik begrijp heel goed dat jij graag iets voor jouw vader zou willen doen. Ik ben er tijdens de scheiding van mijn ouders achter gekomen dat ik weinig kon doen. Jij kan bepaalde gevoelens en gedachtes van jouw ouders niet wegnemen en dit is eigenlijk ook niet jouw taak natuurlijk. Jij bent niet verantwoordelijk voor het geluk van jouw ouders. Wat ik wel heb gedaan toen mijn ouders in scheiding lagen is er veel over praten. Met mijn vader praatte ik ook wel eens over het vreemdgaan en zijn nieuwe vriendin. Wij vertelde dan allebei hoe we ons voelden en ik kon vragen die ik had aan hem stellen. Is dit iets waar jij je ook fijn bij zou voelen? Als jij ergens over wil praten of je mening over zou willen geven, mag je dat natuurlijk altijd aangeven bij jouw vader. Ondanks dat jij bepaalde gevoelens en gedachtes van jouw vader niet weg kan nemen, kan je natuurlijk wel gezellige/leuke dingen met jouw vader blijven doen als je daar behoefte aan hebt. Dit deed ik vroeger ook wel eens. Op die manier konden we allebei weer even samen genieten van iets leuks zonder te veel na te hoeven denken over wat er allemaal speelde. Hoe klinkt dat idee voor jou? Lieve Anoniem, Ik hoop dat ik je met mijn bericht een beetje heb kunnen helpen. Jij komt op mij over als een super sterk en lief iemand. Ik hoop dat jij dit ook van jezelf weet! Wanneer je de behoefte hebt om met iemand te praten die ervaring heeft met gescheiden ouders en er speciaal voor jou is, kan je je aanmelden voor een buddy van Villa Pinedo via deze link: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Als je nog meer vragen hebt, iets wilt vertellen of wilt reageren op de berichtjes hier, hoop ik dat je hier terug komt! Wij helpen je allemaal heel graag want jij staat er niet alleen voor! Liefs, Iris

wat moet ik doen

Ik moet misschien naar een andere school maar dat wil ik echt niet. Ik zit daardoor niet lekker in me vel. Graag tips

Lieve anoniem, Wat fijn dat jij je vraag deelt op het forum! Hiermee help je niet alleen jezelf maar ook andere die zich kunnen herkennen in jouw verhaal. Wat moet het vervelend zijn geweest om te horen dat je ouders gaan scheiden nadat ze voor zo'n lange tijd gelukkig samen waren. Het is nog maar zo kort geleden, hoe voel jij je nu? Ik herken mij heel erg in jouw verhaal. Mijn ouders zijn 30 jaar samen geweest voordat ze gingen scheiden. Ook dit kwam voor mij als kind heel erg uit het niets. Mijn vader kreeg gevoelens voor een andere vrouw maar besloot voor mijn moeder te kiezen. Echter wou mijn moeder niet meer verder met mijn vader. Je geeft aan dat jouw vader het zichzelf heel erg kwalijk neemt. Dit had mijn vader ook. Hij veranderde ook van de super stoere vader die nooit huilde naar een emotionele vader. Het is natuurlijk een hele omschakeling om je vader ineens zo verdrietig te zien. Ik kan begrijpen dat dit lastig is en dat je iets voor hem wilt doen. Ik heb zelf ook in deze situatie gezeten en heb heel lang en veel met mijn vader gesproken. Het heeft onze band zeker versterkt maar eigenlijk was het niet mijn taak. Het is zeker niet erg om extra lief te zijn voor je vader, het is super goed van je dat je hier aan denkt! Maar misschien kun je deze brief eens lezen? https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/ . In deze brief staat wat wel en niet jouw taak is, Wat echter wel belangrijk is, is dat je jouw eigen gevoel niet vergeet. Niet alleen jouw vader moet de situatie gaan verwerken ook jij. Een scheiding brengt heel veel veranderingen met zich mee en het is niet niks om hier een weg in te moeten vinden. Ik heb mijn eigen gevoel in het begin aan de kant gezet en heb mijn vader heel erg geholpen met zijn emoties. Dit heeft ervoor gezorgd dat mijn verwerking pas later begon. Zorg ervoor dat je zelf ook iemand hebt zodat je jouw gevoelens over de situatie ook kwijt kan. Desnoods schrijf je je gevoelens op papier, dit vond ik zelf altijd een hele fijne manier. Ik ben benieuwd wat je gaat doen, laat je even weten of je wat hebt gehad aan alle tips? Ik wil nog even benoemen dat ik het heel sterk van je vind dat je zo naar de situatie kijkt en zo zorgzaam reageert, dat is een mooie eigenschap! Als je behoefte hebt om er over te praten dan kun je altijd terug keren naar het forum of je kan er voor kiezen om met een buddy te gaan praten. Een buddy is iemand die een soortgelijke situatie heeft meegemaakt en waar je van alles mee kunt delen. Via deze link kun je een buddy aanvragen: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/. Je staat er niet alleen voor! Liefs, Sangita

Hoi lieve Anoniem! Wat goed dat je het forum hebt gevonden en je vraag hier stelt :)

Jouw verhaal is heel herkenbaar voor mij. Mijn vader en stiefmoeder zijn heel lang samen geweest en 2 jaar geleden is mijn vader ook vreemdgegaan. Hierdoor zijn ze gescheiden. Ik heb het hier best een tijdje moeilijk mee gehad. Ik kon het heel goed vinden met mijn stiefmoeder (ik zie haar gelukkig nog steeds) en ze waren altijd heel gelukkig samen. Hierdoor kon ik ook moeilijk begrijpen waarom mijn vader zoiets zou doen. Mijn vader is altijd heel open geweest over wat er is gebeurd en vertelde, net als jouw vader, veel over hoe hij zich voelde. Dat vond ik soms best lastig omdat het mij ook pijn deed om hem verdrietig te zien. Eerst wilde ik er graag voor hem zijn en er voor zorgen dat hij zich beter voelde. Maar na een tijdje realiseerde ik me dat het niet mijn taak is om hem te troosten. Onthou dus vooral dat je niks 'moet' doen. Als je graag met je vader is gesprek wil gaan dan kan dat natuurlijk maar het is ook helemaal oké om daar een beetje afstand van te nemen! Doe dus vooral wat goed voelt voor jou. Het is niet jouw taak om dingen op te lossen maar doordat ik hetzelfde heb meegemaakt weet ik hoe moeilijk dat in deze situatie is. Luister naar je gevoel <3

Veel liefs!