Moet ik het zeggen?

Lieve Shanna, Wat fijn dat jij je vraag aan ons durft te stellen! Wat vervelend om te horen dat jij je niet fijn voelt bij je vader. Toch herken ik dat heel erg, want zelf voelde ik me ook niet zo fijn bij mijn vader. Ik snap heel goed dat jij het eng vind om te zeggen, misschien kan je dit op een andere manier aan hem duidelijk maken? Je zou bijvoorbeeld een brief kunnen schrijven aan je vader. Zo kan je hem rustig vertellen dat je het niet fijn vind bij hem, zodat hij misschien wat kan veranderen! Zou jij het misschien fijn vinden om met iemand hierover te praten? Als je wilt dan kan je een buddy nemen, dat is iemand die ook gescheiden ouders heeft. Met diegene kan je over alles praten. https://www.villapinedo.nl/buddy/ Ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt! Heel veel liefs, Esmée

Hoi lieve Shanna, Wat goed dat je je vraag hier op het forum durft te stellen! Je schrijft dat je ouders gescheiden zijn en je het eigenlijk niet zo leuk hebt bij je vader. Dat lijkt me niet zo fijn. Nu vraag je je af of je er iets van moet zeggen en zo ja hoe. Ik kan me je twijfel over wel of niet zeggen goed voorstellen. Mijn ouders zijn ook gescheiden, en ook ik vond het lang niet altijd fijn bij mijn vader. Net als jij wist ik ook niet goed of ik er iets van moest zeggen. Ik wilde het ergens wel, maar ik was bang dat hij het gek zou vinden of dat hij boos zou worden of dat ik me maar aanstelde ofzo. Ik heb er toen voor gekozen om maar niets te zeggen, en het dus zo te laten. Dit zorgde ervoor dag er niets veranderde aan de situatie en dat ik er niet gelukkiger van werd, niet echt hoe de situatie beter wordt dus. Uiteindelijk na velen jaren durfde ik eindelijk te zeggen wat ik dacht. Toen ik het eindelijk durfde heb ik een keer een brief naar mijn vader geschreven waarin ik vertelde hoe ik me voelde. Ik had daarbij gezet dat ik het best eng vond om de brief te schrijven. Eigenlijk had ik gewoon precies opgeschreven wat ik allemaal dacht, hoe ik me voelde en waar ik bang voor was. Ook had ik opgeschreven hoe ik het wel fijn zou vinden bij mijn vader, en hoe ik dus graag zou willen dat het werd. En weet je hoe mijn vader hierop reageerde? Ergens was hij heel blij en ergens ook een beetje teleurgesteld. Hij was blij dat ik me durfde uit te spreken. Hij had nooit door gehad dat ik me niet fijn voelde bij hem, en nu wist hij dat wel. Het was nooit zijn bedoeling dat ik het niet fijn zou hebben, en nu kon hij daar eindelijk wat aan veranderen. Hij was teleurgesteld dat ik zo lang had gewacht hiermee, hij had gewild dat ik dit veel eerder tegen hem had gezegd, zodat hij er eerder voor had kunnen zorgen dat ik het wel fijn vind bij hem. Ik denk dat je nu al een beetje door hebt wat mijn advies voor jou gaat zijn, maar ik zal het toch nog even opschrijven voor je. Ik denk zeker dat het goed is om er iets van te zeggen. Door er iets van te zeggen kom je voor jezelf op, en dat is de enige manier waarop er misschien iets aan de situatie zal veranderen. Het kan dat hij het niet begrijpt, of dat er niets verandert, maar als je niets tegen hem zegt zal er sowieso niets veranderen. En zoals je bij mij zag, wie weet is je vader juist wel heel blij als je zegt wat je denkt en voelt :) Als je het eng vindt om erover te beginnen kun je misschien net als ik een keer een brief aan je vader schrijven, dan kun je rustig nadenken over wat je wilt zeggen en hoe je het wilt zeggen. Ik hoop je hiermee een beetje te hebben geholpen! Als je meer vragen hebt, stel ze gerust! Veel liefs, Samantha

Hey Shanna, Wat vervelend voor je zeg, maar wat super tof dat je een berichtje achterlaat op het forum! Het is super lastig om sommige dingen tegen je ouders te zeggen, vooral zoiets groots en belangrijks als dit. Ik durfde dit zelf niet en nu ook nog heel vaak niet. Soms is het heel lastig om je uit te spreken omdat je bang bent voor de reactie die gaat komen, maar waar ik achter ben gekomen is dat je niet bang hoeft te zijn. Vaak was het zo, dat als ik het zei dat er niks aan de hand was. Wat ook kan helpen is om erover te praten met jouw moeder of misschien een grotere broer of zus of een goede vriend van jou, die begrijpt het misschien en die kan jou ermee helpen. Je zou ook een brief kunnen schrijven aan je vader en daarin zeggen wat je voelt als je het toch te eng vind om te zeggen. Soms hoef je deze brief niet eens te sturen naar je vader om je toch beter te voelen. Bij mij heeft het geholpen toen ik naar hele goede vrienden van mij ben gegaan, die hebben mij geholpen met wat ik moest zeggen en met hoe ik het moest zeggen. Mijn voornaamste tip is dus om met iemand erover te praten en hulp te vragen aan deze persoon. Deze persoon zou natuurlijk ook nog met jouw vader kunnen praten. En als je het echt te spannend vindt kan je ook nog een briefje schrijven. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, je kan natuurlijk altijd nog een berichtje achterlaten op het forum. Groetjes, Luc