Moeilijk om te zeggen

Hoi Tess! Wat goed van je dat je om hulp durft te vragen. Ik heb in de zelfde situatie als jij gezeten, want ik wilde mijn vader ook graag vertellen hoe ik me voelde, maar dat lukte niet 1 op 1. Je bent eigenlijk al heel ver gekomen, want het advies wat ik je zou geven is inderdaad een brief schrijven. Dat heb ik ook gedaan! Door middel van een brief kan jij al je pijn en emotie van je af schrijven. Soms helpt het alleen al om de brief te schrijven en hem niet op te sturen, maar gewoon ergens te bewaren zodat je hem af en toe terug kunt lezen. Maar als het goed voelt en je durft het aan, zoals jij, dan kan je hem natuurlijk het best gewoon opsturen! Jouw vader kan de brief in alle rust lezen en hoeft niet direct te reageren. Je hoeft dan niet gelijk de confrontatie aan te gaan, want jij hebt het al van je af geschreven en papa krijgt de tijd om er goed over na te denken. Wel raad ik je aan om 1 op 1 met papa te gaan praten, zodat je op een rustige manier nogmaals kan uitleggen hoe jij je voelt en dan kan hij daar ook weer rustig op reageren. Wel pas zodra jij je er goed bij voelt natuurlijk!

Hey lieve Tess, Wauw, wat een goede vraag stel jij hier! En wat goed dat je ons forum hebt gevonden. Ik snap heel goed hoe jij je voelt. Ik heb nu eigenlijk precies hetzelfde. Mijn ouders zijn 3,5 jaar geleden gescheiden en sindsdien is mijn vader heel erg verandert. Hij begon steeds meer over dingen te liegen, hij gaf mij bijna geen aandacht meer en was vaak heel chaggerijnig. Dit heeft mij pijn gedaan. Ik had soms het gevoel dat hij helemaal niet om mij gaf. Ik heb dit heel lang niet aan hem durven te vertellen dat ik mij zo voelde en eigenlijk soms nog steeds zo viel. Toch is het voor mij nu beter om het te laten als het nu is. Ik zie mijn vader bijna nooit en spreek hem heel soms. Ik zou heel graag nog een gesprek willen voeren met mijn vader als ik daar klaar voor ben, maar dat is nu nog niet het geval. Ik vind het zo knap van jou dat je al een brief hebt geschreven. Dat is echt helemaal niet makkelijk. Zelfs ik vind dat nu nog moeilijk om te doen. Hoe voelde dat om die brief te schrijven? Luchtte dat op? Ik snap heel goed dat jij het spannend vind om een 1 op 1 gesprek te voeren met je vader. Waarom vindt jij het zo spannend? Ik was namelijk altijd bang dat mijn vader heel boos op mij zou worden, omdat hij fel kan reageren wanneer hij het ergens niet mee eens is. Ik heb nu wel geleerd dat als ik rustig blijf, mijn vader dat vaak ook blijft. Ik weet ook goed wat mijn vader boos maakt en hem kwetst, omdat ik veel op hem lijk. Daardoor neem ik mij ook voor om dat juist niet te doen. Daar schiet ik helemaal niks mee op. Ik lees ook dat je de brief hebt verstuurd. Wat knap van jou! Dat kan ook fijn voor je vader zijn. Misschien kan hij je zo beter begrijpen en misschien hoef je helemaal geen 1 op 1 gesprek met hem te voeren. Stel, je vader wilt dat wel heel graag, dan kan je altijd gewoon tegen hem zeggen dat je dat een beetje spannend vindt en uitleggen waarom je dat zo spannend vindt. Ik heb dat ook bij mijn eigen vader gedaan en hij reageerde juist heel lief en begreep waarom ik mij zo voelde. Lieve Tess, ik hoop dat ik je zo een beetje heb geholpen. Je vader geeft echt om je, dat weet ik zeker! Geef jezelf de tijd om het te verwerken en ga pas praten wanneer jij dat wilt. Wil je in die tussentijd een luisterend oor? Dan kan je je ook nog aanmelden voor ons buddy programma. Ik vond het altijd fijn om mijn verhaal kwijt te kunnen over mijn vader, omdat het oplucht. In ons buddy programma chat je met een van onze jongeren die ook gescheiden ouders heeft en dus weet hoe het voelt. Hier is de link: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Zet hem op kanjer! En als je nog vragen hebt, mag je altijd op mijn berichtje reageren. Veel liefs, Manon

Lieve Tess, Dank je wel voor jouw bericht op het forum, wat fijn dat je hier jouw verhaal hebt gedeeld! Ik zie dat je al mooie reacties hebt van Manon en Kelsey, wat fijn! Wat een moeilijke situatie zeg en wat vervelend dat jouw vader jou zoveel pijn heeft gedaan! Ik herken dat - helaas - wel. Mijn vader kan heel erg boos worden, dan schreeuwt en scheldt hij. Hij kon tegen mij ook heel erg uitvallen en zei dan allemaal gemene dingen tegen mij. Nu wordt hij niet meer zo snel boos, ik denk omdat hij door heeft dat ik daar niet meer zo angstig op reageer als vroeger. Maar hij manipuleert nog steeds. Dan geeft hij mij de schuld van dingen bijvoorbeeld. Het is soms moeilijk uit te leggen, maar ik was vroeger best bang voor hem. Nu ben ik meer boos en verdrietig. Ik heb nog wel contact met mijn vader. Ik ben namelijk niet zo stoer als jij, ik heb nooit durven zeggen hoe ik me voelde. Ik vind het dan ook ontzettend knap van je dat je de brief geschreven hebt en opgestuurd! En natuurlijk dat je hier je vraag hebt durven stellen. Je zegt dat je het moeilijk vindt om 1 op 1 te praten. Dat vind ik zelf ook erg lastig. Ik raak dan altijd de draad een beetje kwijt zeg maar. Dan wil ik iets zeggen en dan wordt de ander boos of geïrriteerd en dan klap ik dicht. Het helpt mij wel eens als ik het gesprek een beetje voorbereid. Bijvoorbeeld door dingen op te schrijven die ik wil zeggen of door het een keer hardop te oefenen. Zelf merk ik ook dat zulke lastige gesprekken, soms wat snel gaan. Dan zeg ik zelf opeens iets wat ik niet zo bedoel en dan is het gesprek eigenlijk verloren. Ik heb hier heel erg op geoefend door rustig te praten. Bijvoorbeeld door eerst even in mijn hoofd te herhalen wat de ander zegt, tot tien te tellen of door heel erg te letten op mijn ademhaling. Dat laatste klinkt misschien gek. Maar ik merk dat als ik heel bewust ademhaal, dat ik ook langzamer ga praten. Op deze blog post vind je nog meer tips hoe je met je ouder(s) kunt praten, misschien heb je daar ook nog iets aan; https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders/ Je kunt ook vragen of er een andere volwassenen bij het gesprek wil zijn. Misschien een familie lid of een vriend van de familie? Diegene hoeft zicht dan niet echt met het gesprek te bemoeien, maar kan wel helpen dat het gesprek rustig verloopt. Een soort derde partij zeg maar. In belangrijke gesprekken gebeurd dat heel vaak, zeker als het gaat over emotionele dingen. Ik heb dat zelf nog niet geprobeerd, maar ik heb wel eens gehoord van andere dat het geholpen heeft. Ik zou dan wel iemand vragen die jij vertrouwt, aangezien die persoon wel persoonlijke dingen van jou te horen krijgt. Je bent niet de enige die het moeilijk vind om te praten over zulke nare gevoelens of om het gesprek met een ouder aan te gaan. Anouk heeft een mooie blog geschreven, namelijk dat jij je zo mag voelen zoals je je voelt en dit ook mag uiten! https://www.villapinedo.nl/blog/jouw-gevoelens-zijn-belangrijk/ Heel veel succes en liefs, Vivian

hier heb ik ook heel erg last van.