Moeilijk om mee om te gaan

Lieve Renée, Allereerst: super goed dat je dit met ons deelt en ons naar tips vraagt! Je geeft an dat je ouders inmiddels 7 jaar lang gescheiden zijn en het een vechtscheiding is, vervelend zeg, dat is voor niemand leuk! Ook geef je aan dat je het moeilijk vindt wanneer er over gescheiden ouders gepraat wordt, tijdens de dagopening bijvoorbeeld. Het kost je dan veel moeite om niet in de klas te huilen of de klas uit te gaan. Wat lastig voor jou Renée, ik heb het gevoel dat de scheiding van jouw ouders je erg hoog zit, klopt dat? Zelf ben ik iemand die het altijd heel erg moeilijk vond om mijn gevoelens en emoties te uiten, ik stopte al mijn gevoelens weg en praatte er met niemand over. Dit zorgde er voor dat ik, net zoals jij nu, het op bepaalde momenten moeilijk vond om niet te huilen. Ik kon dan uit het niets heel erg verdrietig worden. Nu ik er op terug kijk denk ik dat dat helemaal niet gek was! Ik had de tijd en ruimte moeten nemen om mijn gevoelens er juist wel te laten zijn. Nu, heel wat jaren later lukt het me al een stuk beter om mijn gevoelens er te laten zijn, ik kan soms ook uit het niets geraakt worden en keihard huilen. Ik vind dat nu ook helemaal niet meer erg, ik vind het juist heel erg fijn dat daar de ruimte voor is. Ik denk dus dat af en toe huilen echt super nuttig is! Het is dan ook mijn tip aan jou om uit te zoeken wat het is rondom de vechtscheiding van jouw ouders dat jou verdrietig maakt. Denk er eens aan, praat er eens over en kijk eens wat het met je doet! Ik snap dat dit best wel lastig is en je moet je er natuurlijk ook wel goed bij voelen. Denk je dat dit zou helpen? Heb je ook mensen in jouw omgeving waarmee je over de scheiding van jouw ouders kunt praten? Ik vind het zelf af en toe nog steeds moeilijk om met mensen in mijn omgeving te praten over wat er nou echt in mij omgaat, dat voelt best spannend! Zou je het fijn vinden om hier samen met een van ons over te praten? We hebben hier namelijk een speciale chat-app voor! Je kunt dan met een van onze jongeren praten, wij hebben allemaal ook gescheiden ouders en we luisteren heel erg graag naar je! Ik hoop dat je hier iets aan hebt en je er snel wat beter mee om kunt gaan, veel succes en weet dat wij er voor je zijn! Veel liefs, Nicole

Lieve Renée, Bedankt voor je berichtje, knap dat je je verhaal hier deelt. Wat naar dat je ouders een vechtscheiding hebben :( Je schrijft dat er in de klas weleens over gescheiden ouders gepraat wordt en dat je het moeilijk vindt om hier mee om te gaan, omdat het je moeite kost om niet te huilen of de klas uit te gaan. Wat je schrijft herken ik wel en ik denk eigenlijk direct aan één specifiek moment nu ik dit schrijf, namelijk mijn allereerste trainingsdag bij Villa Pinedo. Ik wist natuurlijk dat we het sowieso over de scheiding en onze ervaringen gingen hebben, want dat is wat we doen, maar dat vond ik super spannend. Ik denk dat ik het vooral spannend vond omdat ik eigenlijk nooit over de scheiding praatte. Van tevoren was ik dus best wel zenuwachtig. Natuurlijk kwam er een moment waarop ik iets over mijn ervaring deelde en toen barstte ik meteen in huilen uit. Door de spanning, maar ook gewoon omdat een heleboel rondom de scheiding me nog best wel dwars zat en ik dit altijd binnen hield. Het huilen luchtte ontzettend op en er gleed ook direct een heleboel spanning van me af. Inmiddels ben ik al een hele tijd onderdeel van Villa Pinedo, waardoor ik nu dus wél over de scheiding praat en schrijf en dat heeft me echt goed gedaan. Het gaat me ook veel gemakkelijker af nu en ook in het dagelijks leven heb ik er veel minder moeite mee wanneer er eens iets ter sprake komt. Eerder voelde ik me direct gespannen, nu veel minder. Zou het kunnen dat er ook dingen zijn die jou nog erg dwars zitten, waar je misschien nog niet zo vaak over hebt gesproken? Zoals dat bij mij het geval was? Want dan denk ik dat het jou ook zou kunnen helpen om wat vaker over de scheiding te praten of te schrijven! Dat kan op verschillende manieren. Zo zou je er misschien eens (wat vaker) over kunnen praten met iemand die dichtbij je staat, bijvoorbeeld een vriend of vriendin. Voor mij is dat mijn vriend. Daarnaast is een Buddy ook een optie; je kunt dan via een speciale app contact hebben met een jongere die ook gescheiden ouders heeft. Het voordeel daarvan is dat hij of zij vergelijkbare situaties heeft meegemaakt! Als je er ook graag (of liever) over zou schrijven, zou je hier nog eens vaker een berichtje kunnen plaatsen en zou je ook eens op berichten van anderen kunnen reageren. Dit zijn al een paar opties, maar wat ik me ook nog afvroeg is of jouw klasgenoten weten dat jouw ouders gescheiden zijn? Ik dacht, misschien is het wel fijn dat ze ervan op de hoogte zijn, zodat ze er misschien rekening mee kunnen houden maar het ook kunnen begrijpen wanneer het je raakt als zo'n onderwerp besproken wordt. Want ondanks dat het niet fijn is om verdrietig te zijn, denk ik niet dat het per se 'verkeerd' is dat je er van moet huilen. Ik denk dat iedereen zal snappen dat zoiets je raakt en soms lucht huilen best wel op, net als bij mij toen! Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je heel veel liefs! Romie PS. Link naar het buddyproject! www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy

Hoi Renee, Wat vervelend dat je ouders een vechtscheiding hebben en dat je daar al 7 jaar middenin zit. Ik vind het heel knap van je dat je hierover op het forum komt praten! Ik kan me ook nog zo goed herinneren dat ik het heel erg moeilijk vond als er over gescheiden ouders werd gesproken op school. Als ik er nu aan terug denk, denk ik dat dat komt, omdat ik het überhaubt al best lastig vond om het over de situatie van mijn ouders te hebben. Heb jij het weleens met mensen in je omgeving over de scheiding van je ouders? En zo niet, hoe zou je het vinden om dat te doen? Zelf merkte ik namelijk dat het mij heel erg hielp als ik het er een keer wél over kon hebben. Over hoe ik me voelde, dat ik stiekem eigenlijk nog steeds best veel pijn had en dat ik graag een maatje zou willen waarbij ik even kon uithuilen. Als ik nu specifiek kijk naar dat je bang bent dat je misschien moet huilen op school als erover wordt gesproken... Mij is het wel eens gebeurd dat ik huilend in de klas zat. Ik heb zelf toen opgemerkt dat mensen je graag willen helpen, wat toen ook gebeurde! Ik begrijp natuurlijk goed dat je toch liever niet huilend in de klas zit. Zijn er vriendjes of vriendinnetjes die je even aan zou kunnen stoten op het moment dat je denkt dat het je even te veel wordt? Ook kan het misschien helpend zijn om een keer met je juf of meester te praten over dat je soms bang bent voor de dagopening, omdat er dan wordt gesproken over gescheiden ouders. Dan heb je een "maatje" dat weet waar je mee loopt en je een beetje kan steunen. Hoe zou je dat vinden? Wist je trouwens ook dat we bij Villa Pinedo een buddyproject hebben? Als je op deze link klikt (https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/) kan je er meer informatie over vinden. Als je meedoet aan het buddyproject, krijg je een buddy. Een buddy is een jongere met gescheiden ouders, net als jij en ik, waarmee je via een speciale app kan praten. Hier kan je je verhaal kwijt, alles vragen of ervaringen delen. Doordat je buddy ook gescheiden ouders heeft, begrijpt hij/zij heel goed waar je mee zit. Wie weet dat dat ook nog kan helpen! Liefs en heel veel sterkte, Lisa