Moeder met diabetes

Lieve Kim, jemig wat een ontzettend vervelende situatie! Wat lijkt het me een zware last om telkens weer het vangnet voor je moeder te zijn. Super logisch ook, dat je wilt dat je vader erbij is. Dadelijk tref je haar zodanig aan dat je haar niet in je eentje kunt helpen. Ik heb zelf gelukkig nooit zulke zorg voor mijn ouders hoeven dragen, maar ik heb wel vaak het gevoel gehad dat ik na de scheiding op een andere manier voor ze moest zorgen. Meestal was ik er voor ze om ze te troosten als ze het niet meer zagen zitten, of ging ik proberen ruzies in het gezin op te lossen. Het rare is dat zelfs toen ik nog best jong was deze verantwoordelijkheid heel normaal voor mij was, ondanks dat het voor mij niet altijd prettig was om me in ruzies te mengen. Het voelt een beetje alsof onze situaties hierom een beetje op elkaar lijken... We hebben een verantwoordelijkheid op ons genomen (of in de schoot geworpen gekregen) die eigenlijk helemaal niet bij ons thuis hoort. En dit is wat ik heb gedaan: Ik durf steeds beter voor mezelf op te komen door te zeggen dat die dingen gewoon niet mijn taak zijn. Ik durfde te zeggen: "Ho eens, ik ben een kind, niet de familie bemiddelaar." Dit was in het begin even eng om te doen, maar ik ben heel blij dat ik er steeds beter in wordt. En dat gun ik jou ook! Jij mag ook zeggen waar je grens ligt! En ik kan me erg goed voorstellen dat je als kind van 14 niet verantwoordelijk wilt zijn voor de levensbedreigende situaties waar je moeder helaas soms mee te maken heeft. Je mag ook gewoon nog ff kind zijn :) Hopelijk kun je wat met mijn advies, en mocht je nog meer vragen hebben stuur dat vooral nog een berichtje :) Liefs, Arne

Lieve Kim, wat moeilijk dat jij zo'n grote verantwoordelijkheid hebt gekregen, zonder dat je daar zelf voor kiest. En het is onterecht dat jouw opa dan boos word op jou want jij gaat toch iedere keer kijken of er iets aan de hand is met jouw moeder. Ik had tijdens de scheiding ook heel erg het gevoel dat ik voor mijn ouders zorgde en dan vooral voor mijn moeder. Zij kwamen met hun problemen altijd bij mij. Ik kan me dus goed voorstellen dat dit heel zwaar kan zijn voor jou. Heb je al geprobeerd om aan tafel te gaan zitten met je moeder en dit te bespreken? Misschien kun je ook een keer op internet iets opzoeken over de gevolgen van diabetes, zodat zij het serieus gaat nemen. Als dit niet werkt, is het misschien goed om een andere volwassene in vertrouwen te nemen en te vertellen wat jij meemaakt. Toen ik ruzie had met mijn ouders tijdens de scheiding heb ik veel met mijn vriend besproken maar ook met iemand uit mijn familie. Zij hadden vaak tips over wat ik moest doen en konden mij dan helpen. Waarschijnlijk word je vader steeds zo boos omdat hij ook niet goed weet wat hij moet doen. Heb je al eens aan je vader gevraagd of hij misschien een oplossing weet? Ik hoop dat je hiermee verder kan, liefs Pascalle