Moeder met borderline

Hoi, Wat goed van je dat je een berichtje op het forum hierover zet, ik kan me voorstellen dat het frustrerend is dat het niet meer zo gezellig is als in het begin. Wel knap van je dat je hebt geprobeerd om het gesprek aan te gaan, maar rot om te lezen dat je daarin zo teleurgesteld bent.. Ik heb zelf een zus met borderline, wat mij heel erg heeft geholpen is om niet direct het probleem te benoemen, maar eerst eens gaat bespreken wat je van haar verwacht in het gesprek (dat je graag wil dat ze luistert naar jou, in plaats van direct boos worden of haar eigen verhaal erdoor drukken). Weten andere mensen trouwens af van dit verhaal? Misschien kun je het er eens met een oom of tante over hebben, zodat zij er vanaf weten en eventueel het eens met haar kunnen gaan bespreken. Ik hoop dat het snel beter wordt! Veel succes Liefs, Iris

Hee lieve jij! Oooo ik herken dit echt ZO goed wat jij allemaal zegt, dankjewel voor het delen dus. Want hoe naar ik het ook vind dat jij dit meemaakt, ik vind het ook fijn ergens om te lezen dat ik niet de enige ben. Dankjewel dus nog een keer:). Mijn moeder heeft ook borderline (gediagnosticeerd) dus snap ik meteen wat je bedoelt wanneer je zegt "ook maken ze beloftes die ze nooit nakomen etc. etc". Mijn moeder maakt ook altijd beloftes die ze nooit nakomt. Of als ik langs wil komen ofzo zegt ze 9 van de 10 keer af en moet ik altijd degene zijn die flexibel is. Zó irritant. En inderdaad, als ik het dan met haar erover wil hebben wordt ze boos en voelt ze zich aangevallen. Ze is zelfs een paar keer gewoon boos weggelopen tijdens zo'n gesprek, echt om gek van te worden. Twee dingen hebben mij heel erg geholpen hierbij, ik hoop heel erg dat jij hier ook iets aan hebt:). 1: Zelf ben ik ook naar een psycholoog gegaan maar dit loste voor mij niet echt iets op. Wat ik toen heb gedaan is naar een KOPP-groep gaan. Dit zijn allemaal jongeren die ook ouders met een psychisch probleem hebben. Samen heb je het hier dan over en er zijn ook (vaak) 2 therapeuten aanwezig die aan de hand van onze verhalen oefeningen doen waardoor je beter je grenzen leert aan te geven. Juist doordat ik verhalen van anderen hoorde hielp mij dat heel erg om erover te praten en te kijken naar de situatie. Je kan waarschijnlijk via google checken of er een KOPP-groep in de buurt zit. Anders kun je altijd aan je psycholoog vragen of zij zo'n groep weet (of misschien kan vormen). 2: Daarnaast heb ik heel duidelijk voor mijzelf grenzen gesteld. Normaal vind ik het namelijk heel moeilijk om mijn grens te bepalen omdat mijn moeder er toch altijd weer overheen denderd met haar gedrag. Helaas merkte ik dat zij niet mijn grenzen accepteerde en steeds boos bleef. Daarop heb ik op een gegeven moment de beslissing gemaakt om te zeggen dat ik alleen nog met haar wilde praten hierover was met iemand erbij. Anders is het namelijk ALTIJD je moeder tegen jou en je moeder zal toch niet veranderen in haar gedrag omdat zij door haar Borderline alles zwart/wit ziet. Of iets is goed of iets is fout en er zit niets tussen. Daarom heb ik aangegeven om alleen nog dingen uit te praten met een psycholoog erbij. Helaas is er hierdoor (tijdelijk) geen contact omdat ze absoluut niet met een psycholoog wil praten. Maar dit is mijn grens die ik heb bepaald voor mijzelf en dit duidelijk voor mijzelf te hebben geeft echt een hele hoop rust! Lieve jij, ik hoop echt heel erg dat jij iets aan mijn advies hebt. Als je nog iets wil weten of wil delen mag dat altijd! Ik ben er voor je en begrijp je. Veel liefs van mij