Soms wil ik minder bij mijn moeder zijn

Hi lieve Kristel, wat knap dat je je vraag hebt achtergelaten hier op het forum! De situatie die jij beschrijft is enorm herkenbaar voor mij. Je vertelt dat je het sinds de scheiding niet bij beide ouders even leuk hebt en dat je soms wat minder vaak bij jouw moeder zou willen zijn. Zelf heb ik een beetje in dezelfde situatie gezeten. Een paar jaar geleden voelde ik me bij mijn vader ook veel meer op mijn gemak en het spookte regelmatig door mijn hoofd of ik niet bij hem wilde wonen, maar dat leek me allemaal onmogelijk. Praktisch gezien, maar ik was inderdaad ook heel bang om mijn moeder te kwetsen. Bij mij is het uiteindelijk nooit zover gekomen dat ik bij mijn vader ben gaan wonen, maar ik denk eerlijk gezegd dat dat misschien wel beter had geweest. Daarom wil ik jou graag helpen. Wat betreft co-ouderschap heb ik er niet zo heel veel verstand van hoe dat in zijn werking gaat en hoe het zit met het aanpassen van eventuele regelingen. Echter denk ik dat het wel goed zou zijn om het bespreekbaar te maken met jouw ouders. Je vertelt dat je bang bent dat je jouw moeder gaat kwetsen en dat je toch wel van haar houdt. Dat gevoel is heel herkenbaar voor mij, maar ook voor een heleboel anderen die een scheiding hebben meegemaakt. Wij kinderen krijgen volgens mij allemaal zo erg het gevoel dat we verantwoordelijk zijn voor de gevoelens van onze ouders, dat had ik in elk geval wel! Maar we zijn daar helemaal niet verantwoordelijk voor. We hebben onze ouders niet uitgekozen en we hebben er al helemaal niet voor gekozen dat zij gaan scheiden. Toen ik zelf een beetje het balletje had opgegooid dat ik misschien naar papa wilde, was mijn moeder best een beetje verdrietig en dat vond ik moeilijk om te zien. Maar ze zei wel dat het voor haar het belangrijkste was dat ik gelukkig ben. En ik denk dat dat bij jouw ouders hetzelfde is. Als je eerlijk het gesprek aangaat met jouw moeder zal er misschien wat verdriet bij komen kijken en dat is moeilijk, maar niet raar. Maar uiteindelijk is het het belangrijkste dat jij gelukkig bent en ik denk dat jouw ouders dat ook vinden. Dus mijn grootste tip is om te proberen toch het gesprek aan te gaan, al weet ik hoe lastig dat is. Je zou ook eerst met je vader kunnen praten, zodat die misschien (samen met jou) met je moeder kan praten. Of je schrijft alles op in een brief en laat deze aan je moeder lezen, dat is maakt het misschien wat makkelijker. Echt een duidelijke tip kan ik je in dit geval dus niet bieden, maar ik wilde je even laten weten dat je niet de enige ben die in deze situatie zit of heeft gezeten. Onthoud in elk geval dat jouw geluk minstens zo belangrijk is als dat van je ouders! Ik hoop heel erg dat je toch nog iets aan mijn verhaaltje hebt gehad. Mocht je nog meer vragen hebben, stel deze gerust hier op het forum. Als je wilt kan je ook voor een langere tijd met dezelfde persoon kletsen door een buddy aan te vragen, dat kan hier: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Heel veel liefs, Lotte

Ha Kristel, Wat een lastige situatie. Ik ben zelf 24 jaar en mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 16 was. Ik heb toen het eerste jaar ook Co ouderschap gehad en zat dus de ene week bij mijn moeder en de andere bij mijn vader. Ik vond dat ontzettend onrustig en daarnaast vond ik het eigenlijk ook prettiger om bij mijn moeder te zijn. Niet omdat (zoals jij ook zegt) ik minder van mijn vader hield. Maar omdat mijn gevoel gewoon zo was. En dat is oké! Want jouw wensen zijn net zo belangrijk als dat van jouw ouders en als jij het op dit moment prettiger vind om bij jou vader te wonen, dan mag dat en zal niemand jou dat kwalijk nemen. Ik heb dit op een gegeven moment bespreekbaar gemaakt met mijn vader en raad eens.. hij was zo blij dat ik uitsprak waar ik behoefte aan had. En hij heeft het mij nooit kwalijk genomen. Hij zij zelfs dat hij best begreep dat het veel prettiger is om op een vaste plek te wonen. En toen ik eenmaal bij mijn moeder woonde, werd de band met mijn vader veel leuker. Dan kan je namelijk zelf kiezen wanneer je zin hebt om langs te gaan. Ik wens je veel succes met je keuze. Als je nog iets wilt weten, dan kan je mij altijd een berichtje sturen! Liefs, Femke

HeyHoi Kristel, Wat zit je in een lastige en nare situatie. Ik snap dat de thuissituatie voor de scheiding van je ouders veel gezelliger was en de band met je moeder beter was, maar een scheiding doet helaas meer met een mens dan dat we hopen. Het is voor niemand makkelijk. En soms ben je bang dat je mensen kwets als je iets bespreekbaar maakt vooral met zoiets als dit, dat je soms liever niet naar je moeder wilt en dat je het niet altijd even eens ben met het Co-ouderschap. Maar soms moet je er niet overnadenken en bij stilstaan met de gedachte dat je iemand misschien kwest, wat dat gebeurd gewoon wel eens. Wat is het beste voor jou op dit moment? Denk daar over na. Als je de keus maakt om niet meer naar je moeder te willen dan is dat okay, en als je achteraf denkt van shit dit is toch niet wat ik wil dat kan je dan altijd nog zeggen. De keus die je maakt is niet voor altijd! Doe wat voor jou goed voelt en wat goed is voor jou!

Ja ik snap je kristel want je wilt liever niet naar een ander wijk verhuizen en over dat je band hechter is met je vader is helemaal okè en ik heb het ook mee gemaakt ik was bang dat ik een van me ouders ging kwetsen maar ik heb heleerd om het gewoon te zeggen en niet in je moet houden