Ruzie met m'n moeder

Hey Simone, Puck hier!

Dapper dat je je ervaring hier deelt. Wat je schrijft, is voor mij heel herkenbaar. Bij was het alleen net andersom, mijn vader was mentaal wat minder stabiel en daardoor moest ik veel zelf doen. Bij mijn moeder thuis kon ik juist tot rust komen en werd ik verzorgd. Hoe ziet het contact met je moeder er nu uit? Is er een vorm van contact die prettig voor jou voelt, een manier waarop jij iets meer op haar kan leunen als ouder in plaats van andersom? Mijn vader en ik gingen wel eens samen naar de markt. Het was iets kleins, maar daardoor voelde onze ouder-kind band wel fijner dan thuis. Hebben jij en jouw moeder iets soortgelijks, iets wat jullie dichter bij elkaar brengt?

Als mijn vader soms persoonlijke dingen deelde met mijn vrienden, schaamde ik mij ook. Heb je wel eens met je moeder besproken dat jij dit zo ervaart? Of kun je aan je vrienden uitleggen dat je je hier ongemakkelijk bij voelt en hier zelf ook geen 'controle' op hebt? Mijn vriendinnen waren altijd heel begripvol en daardoor kon ik het gevoel van schaamte wat meer loslaten. Dat gun ik jou ook, want jij kunt hier niets aan doen. 💛

Liefs!

Hey Simone,

Wat verdrietig om te lezen, en super herkenbaar helaas...

Ik kan me voorstellen dat je jezelf schaamt, maar dit is absoluut niet nodig. Het is super verdrietig dat je eigen moeder niet voor je kan zorgen en daar kan jij helemaal niks aan doen.

Ik kan je niet vertellen wat je wel en niet moet doen, maar ik kan wel mijn eigen ervaring met je delen. Mijn moeder kon helaas ook niet goed voor mij zorgen. Dat is iets wat me nog steeds veel pijn doet. Ik heb vaak geprobeerd contact te behouden maar elke keer werd ik weer teleurgesteld. Daarom heb ik gekozen om een tijdje afstand te nemen voor mijn moeder. Ik vind dat echt super moeilijk en het doet me heel veel verdriet, maar ik ervaar wel rust. Ik word niet meer continu teleurgesteld en heb nu fijne mensen om me heen.