Ik weet het even niet

Beste Antonia, Ten eerste; je komt helemaal niet zielig over, en daar hoef je ook echt niet bang voor te zijn. ik vind het juist goed dat je hier je verhaal komt doen en om advies te vragen. Want het is niet niks wat je nu allemaal moet meemaken met de scheiding van je ouders.. Ik begrijp dat je het lastig vind om te horen over het vreemd gaan van je moeder. Het is eigenlijk iets tussen jou ouders, maar wanneer je zulke dingen hoort raakt dit jou ook. Je zegt dat je zus hier minder last van lijkt te hebben. Heb je dit al eens met haar besproken? want misschien vind ze het ook wel lastig, maar uit ze dit op een andere manier.. door hier eens naar te vragen en haar te vertellen hoe jij je voelt zorgt er misschien voor dat je al iets meer steun hebt in je omgeving. mij heeft het in ieder geval geholpen om er met mijn broers over te praten, ik had ook het idee dat ze er heel anders dachten dan dat ik deed. maar uiteindelijk bleken we er gewoon anders mee om te gaan... De keuze die je moet gaan maken over waar je gaat wonen, moet misschien met iedereen besproken worden. het lijkt mij een erg moeilijke beslissing, en misschien als je je gevoel met je ouders bespreekt kunnen jullie met zijn alle gaan kijken wat de beste oplossing is? dat ze misschien niet al te ver uit elkaar gaan wonen, zodat je ze allebei nog kan zien... ik vind het vervelend om te horen dat je niet helemaal op je plek zit waar je nu woont en naar school gaat, maar ik begrijp heel goed dat je niet zomaar weg wil. beetje een dubbel gevoel. Ik denk dat het op het moment dus belangrijk is dat je met je zus in gesprek gaat over hoe het allemaal voor haar is, en of jullie elkaar kunnen steunen in deze tijd. En dat het belangrijk is om met je ouders in gesprek te gaan over de onduidelijkheid die er nu voor jou is over het waar wonen enz. en hoe jij je hierbij voelt zodat jullie met zijn alle een goede oplossing kunnen vinden. Heel veel sterkte ermee, ik hoop dat je wat aan mijn advies hebt. Mocht je nog wat willen vragen of zeggen dan hoor ik dat graag. groetjes Feline

Dag Antonia, Bedankt voor het delen van je verhaal. Ik begrijp zeker dat je soms je verhaal niet makkelijk kwijt kunt aan de mensen om je heen en wel op het internet. Ik weet zeker dat je op dit forum veel steun gaat krijgen van mensen die je verhaal lezen en zichzelf erin kunnen vinden. Je doet zeker niet zielig als je je verhaal durft te delen met mensen. Dat laat juist zien dat je kracht hebt. Heb je je zus gevraagd hoe zij zich bij de situatie voelt? Misschien houdt ze zich groot voor jullie allen. Het kan ook door haar leeftijd komen dat zij er beter mee om gaat. Ik weet zelf niet hoe oud zij is, dus dat is alleen maar een gedachte van mij. Met leeftijd komen betere manieren om met dingen omgaan. Wat vindt jij van de nieuwe plannen die je moeder maakt om samen te wonen met de man van Amerika. Het zal goed zijn als je je gedachtes uitspreekt bij je moeder voordat de plannen echt gaan gebeuren. Het is mogelijk dat zij niet ziet wat jij doormaakt en kan ze je extra steunen. Een gesprek is een goed idee tussen jou en je moeder. Hoe ik het zo zie, blijft je vader in het huis wonen waar jij je comfortabel voelt. Je vriendje woont in de buurt, je vrienden ook en je school is ook in de buurt. Als je met je moeder meegaat dan moet je dat alles 'opgeven' voor nieuwe vrienden en school. Heb je een goede relatie met je vader? Als dat zo is, dan kan je ook bij hem gaan met wat je dwars zit. Hij kan je ook steun geven en advies geven voor wat jij het beste kan doen. Helaas moet je wel één ouder deels kwetsen als je bij de ander gaat wonen. Dat weten zij wel en daar zijn ze ook al op voorbereid. Het gaat er daarbij om dat je wel duidelijk maakt dat je het bij beide ouders, als dit klopt, wel leuk hebt en veilig voelt. Uiteindelijk gaat het erom dat jij zo min mogelijk nadelige gevolgen hebt van de scheiding. De beste manier om dit te hebben is om je verhaal te delen met mensen. Daarbij maakt het niet uit als je het op het internet doet of met mensen in je omgeving. Het internet bied mensen die mogelijk een zelfde situatie hebben meegemaakt, dus die kunnen je adviezen en tips geven. Mensen om je heen kunnen je beter steun geven, omdat die ook echt met je kunnen meeleven en je in hun armen kunnen nemen. Zij kennen de situatie meestal ook beter omdat ze vaker met je praten, dus hopelijk het ook beter begrijpen. Ik hoop dat ik je met dit bericht een goed eind op weg heb geholpen. Als je meer van je verhaal wilt delen dan kun je dat altijd doen ;) Ik wens je veel succes en misschien hoor ik in de toekomst weer van je. Met vriendelijke groeten, Bob

Ik wil jullie erg bedanken voor deze reacties en de adviezen! Alleen wil nog even zeggen dat ik dit van mijn ouders niet aan mmensen mag vertellen en er met niemand over kan praten.

Dag Antonia, Hebben je ouders verteld waarom je dit niet mag delen aan anderen? Als ze dit niet hebben gedaan dan wil ik graag van je vragen of je ze kan vragen waarom je dit niet mag doen. Ze willen natuurlijk zo anoniem mogelijk zijn voor de omgeving, maar jij bent het belangrijkst. Als je er niet met iemand over kan praten dan kan dat nadelige gevolgen hebben voor jou. Je kan natuurlijk wel altijd op dit forum een bericht plaatsen, maar als je steun hebt van mensen in je omgeving dan is het altijd beter. Ik hoop dat ik je hiermee geholpen heb. Als je meer nieuws hebt, hoor ik het graag. Met vriendelijke groeten, Bob