Mijn vader woont ver weg

Hoihoi! Wat dapper van je dat je jouw vraag op het forum stelt. Ik kan me voorstellen dat het een moeilijke situatie voor jou is. Je vertelt dat je graag vaker bij je vader wil zijn, maar dat het erg lang reizen is en dat je je daardoor soms schuldig voelt. Toen mijn ouders gingen scheiden, was ik 8. Mijn moeder woonde eerst dichtbij en ging later ook verder weg wonen. Ik vond dat ook jammer, omdat ik minder vaak kwam bij mijn moeder. Mijn vader wilde mij niet meer brengen en het openbaar vervoer was duur. Daardoor voelde ik mij soms ook schuldig. Als ik er wel was, bleef ik langer, maar dan was het soms minder gezellig. Ik voelde me dus vaak schuldig en werd daardoor ook verdrietig. Heb jij dat ook? En kun je daar met iemand over praten? Ik heb op een gegeven moment een goede fiets gekocht, waarmee ik grote stukken kon fietsen. Zo kon ik wat vaker naar mijn moeder toe en kon ik ook zelf bepalen wanneer ik kwam. Zo kon ik ook soms uit school. Is het een idee dat jij een oude fiets bij de bushalte zet, waarmee je kan fietsen van de bushalte naar jouw vader? Zo kun je toch wat vaker naar hem toe en hoef je niet dat hele end te lopen! Als je met iemand wil praten over de scheiding, dan kun je ook met een buddy van villa pinedo praten. Meer informatie kun je hier vinden: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ . Ik hoop dat je hier iets mee kan! Heel veel liefs, Evelien

Hoi! Wat goed dat je een berichtje plaatst op het forum van Villa Pinedo. Ik vind het een heel herkenbaar verhaal wat je beschrijft! Allereerst: wat een rotsituatie in alle opzichten. Het lijkt me rot om te zien dat je vader de hele tijd in verschillende appartementen moet wonen en op een matras slaapt. Dat is natuurlijk niet hoe je het 't liefste ziet voor je vader. Aan de ene kant is het fijn dat hij nu een beter huis heeft, maar ontzettend balen dat het zo ver weg is en dat er daardoor 'gedoe' komt over dingen waar je helemaal niet mee bezig wil zijn: wie jullie naar hem toe brengt en wie jullie weer ophaalt. Wat ontzettend klote dat je daardoor nu niet meer zo vaak bij je vader kunt komen. Mijn ouders hebben ook altijd veel ruzie om dezelfde kwestie gehad, over het rijden. Uiteindelijk ben ik er achter gekomen dat mijn ouders dat vooral zo deden omdat ze ruzie hadden. Door mij naar mijn vader toe te brengen had mijn moeder het gevoel dat ze iets voor mijn vader deed, wat hij eigenlijk zelf moest doen. Het heeft mij heel erg geholpen om bij mijn moeder aan te geven dat dit iets was wat ík heel graag wilde. Dat ík er gelukkig van word als ik mijn vader af en toe kan zien. Als ze me naar mijn vader toe bracht betekent dat dat ze iets voor míj doet, en niet voor mijn vader. Door dat heel duidelijk te maken, snapte mijn moeder wat meer hoe belangrijk het voor mij was om mijn vader te zien, en dat is veel belangrijker dan de ruzies en meningsverschillen tussen ouders. Jou geluk gaat daar nu ten koste van en dat is niet de bedoeling. Mijn advies zou dus zijn om met je ouder(s) in gesprek te gaan en aan te geven wat je zelf graag wil, met de nadruk op het feit dat het jou blij maakt en dat jij het graag wil en dat je ontzettend graag zou willen dat het geregeld wordt dat je je vader vaker kan zien, wie er dan ook rijdt. Eigenlijk is dat namelijk helemaal niet van belang. Ik snap dat het wel heel lastig is om dat aan te geven. Ik vind het zelf altijd fijn om het dan op te schrijven en in een brief of mail op te sturen of te geven. Ik hoop dat dat iets is waar je wat aan hebt. Je hoeft je namelijk absoluut niet schuldig te voelen! Ik snap wel dat het rot is, maar het is niet jouw schuld en ook niet jouw taak om zo de verantwoordelijkheid op je te nemen voor het rijden van/naar je vader. Succes en heel veel sterkte!