Mijn vader is heel emotioneel

Hoi, Super goed dat je een berichtje hebt geplaatst op het forum, dankjewel daarvoor! Wat vervelend dat je het gevoel hebt dat je soms je vaders therapeut bent. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ik kan me goed voorstellen hoe dat moet voelen. Mijn moeder heeft de eerste paar jaren na de scheiding ook vaak bij mij uitgehuild. Het voelde dan alsof ik haar moeder was, in plaats van zij die van mij. Uiteindelijk heb ik tegen haar gezegd dat ik het lastig vond om haar te moeten troosten. Ze snapte dat heel goed en sindsdien klopt ze vaker aan bij vriendinnen met haar verdriet. Het is in ieder geval al mega knap dat je aan je moeder hebt verteld hoe je je voelt. En tuurlijk is het lastig om tegen je vader te zeggen dat jij niet zijn therapeut bent. Maar het is wel belangrijk dat hij weet hoe jij je voelt. Misschien heeft hij helemaal niet door wat voor effect zijn emoties op jou hebben. Je zou het op een aardige manier kunnen zeggen door te zeggen:

'Ik vind het heel vervelend dat je je zo voelt, want je betekent veel voor mij. Omdat ik blij ben met onze band, vind ik het belangrijk dat ik me goed voel bij jou. Ik merk dat dat nu niet altijd zo is, omdat ik het erg lastig vind om je te moeten troosten.Daarom hoop ik dat je iemand anders kunt vinden om over je verdriet te praten. Ik hoop dat je mijn gevoel kan begrijpen.'

Zolang je blijft praten vanuit je eigen gevoel, komt het sowieso goed. Vind je het te spannend om dit tegen hem te zeggen? Schrijf het dan op in een brief en geef die aan hem. Als je nog vragen hebt, mag je altijd reageren op mijn bericht. Mocht je met een eigen Buddy willen chatten, kijk dan even hier: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Heel veel succes! Liefs, Maaike

Hee Anoniempje, wat lijkt me dat lastig dat jij je slecht voelt als je je vader verdrietig ziet. Ik herken dat goed, ik vond het ook heel erg moeilijk om mijn moeder verdrietig te zien na de scheiding van mijn ouders. Ik denk dat het ook heel herkenbaar is voor veel kinderen met gescheiden ouders, want het liefst wil je allebei je ouders gelukkig zien en voel je je daar ook nog eens heel verantwoordelijk voor. En hoe moeilijk het ook is om dat verantwoordelijkheidsgevoel los te laten, je mag dat echt doen! Wij zijn niet verantwoordelijk voor het geluk van onze ouders. Je schrijft dat je tips wil hoe je tegen je vader kan zeggen dat je niet zijn therapeut bent en hij zelf met iemand moet gaan praten. Wat weet je dat knap te verwoorden voor jouw leeftijd! Dat jij je soms de therapeut van je vader voelt is natuurlijk niet de bedoeling, zoals Maaike ook al aangeeft. Zoals ik net al vertelde is het denk ik heel goed om te onthouden dat het niet jouw verantwoordelijkheid is om voor je ouders te 'zorgen' en met oplossingen te komen, ik denk daarom dat het ook niet aan jou is om tegen je vader te zeggen dat hij met een echte therapeut moet praten. Wel mag je altijd tegen je vader zeggen wat het met jou doet en hoe jij je voelt als jij zijn verhaal 'moet' aanhoren. Je kan hier ook hulp bij vragen als je dat moeilijk vindt! Ik deed dat zelf ook, ik vroeg altijd mijn maatschappelijk werkster om me daarbij te helpen. Misschien vind je het fijn om ervaringen van anderen te lezen? Weet dat er op de website van Villa Pinedo heel veel blogs te vinden zijn, maar ook open brieven. Deze vind je hier: https://www.villapinedo.nl/open-brieven/ Succes lieve Anoniem <3 Liefs, Aisha