Mijn vader betrekt me nergens in

Hoi Samantha, Wat fijn dat je je verhaal hier heb gedeeld. En wat vervelend om te horen dat het voelt alsof je soms vergeten wordt. Ik kan me voorstellen dat je na een gemeen berichtje je vader even niet meer wilt spreken. Maar misschien is dit juist een goede aanleiding om er samen over te praten? Dan kun jij ook aan je vader vertellen wat je dwars zit en hoe dit voor jou voelt. Ik geloof dat er samen over praten beter zal werken dan elkaar niet meer spreken. Ook al voelt het soms niet zo, vaak helpt het echt! Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Veel liefs!

Hoi lieve Samantha, Super goed van je dat je hier op het Forum bent komen schrijven. Ik herken je situatie heel erg! Wat een vervelend gevoel kan dat geven he? Bij mijn moeder thuis heb ik soms ook het gevoel dat ik bij heel veel dingen niet betrokken word. En mijn broer juist wel. Mijn stiefvader, moeder en broer vormen echt een eenheid. Ik sta daar ver buiten. Althans, dat gevoel had ik altijd. Ik vond het op een gegeven moment ook helemaal niet meer leuk om daar te zijn, wat zich uitte in dat ik mijzelf van te voren vaak al afzonderde. Al snel kwam ik erachter dat dit niet de oplossing was. Het maakte mij nog verdrietiger. Ik besloot om het aan mijn moeder te vertellen. Omdat ik dit moeilijk vond, heb ik al mijn gevoelens op papier gezet. Hier heb ik een brief van gemaakt en deze gaf ik aan mijn moeder. Daarna zijn we in gesprek gegaan. Het bleek dat mijn moeder dit totaal niet door had en ze vond het dan ook heel erg dat ik mij al die tijd zo voelde. Ik schrijf dit, omdat dit misschien ook een idee voor jou kan zijn. Om er met je vader over te praten! Neem hem bijvoorbeeld eens apart en ga rustig met zijn twee zitten. Of schrijf net als ik een brief. En heb je er wel eens over nagedacht; wat zou er anders moeten gaan om ervoor te zorgen dat jij je weer betrokken voelt en dat je met plezier naar je vader gaat? Ik hoop dat je hier wat aan hebt! Heel veel succes Samantha. Je mag hier altijd komen schrijven. Liefs van mij!