Mijn schuld

Hoi lieve anoniem, Wat knap dat je je vraag hier op het forum durft te stellen! En wat vervelend om te lezen dat je ouders uit elkaar zijn, jij je vader al 2 jaar niet ziet en het gevoel hebt dat het jouw schuld is. Ik herken je gedachten wel, ik heb dat ook lang gedacht vroeger. Maar weet je, een scheiding van ouders is echt nooit de schuld van het kind, dus ook in jouw geval niet. Dat jouw ouders uit elkaar zijn, komt omdat het ergens niet helemaal lekker zat tussen je ouders. Wat de precieze reden is weet ik natuurlijk niet, maar het is sowieso niet jouw schuld. Als je dat maar onthoudt :) Verder schrijf je dat je moeder het een goed idee vindt dat je met iemand gaat praten. Wat vind je daar zelf van? Ik denk dat je moeder daar best eens gelijk in zou kunnen hebben. Het klinkt misschien een beetje stom, maar praten kan er echt voor zorgen dat je je beter gaat voelen. Het heeft mij vroeger wel echt heel veel geholpen. Ik hield, net als jij, ook altijd al mijn gevoelens binnen. Ik wilde er andere mensen niet mee tot last zijn, en ik dacht dat praten toch niet zou helpen. Uiteindelijk heb ik een vriendin in vertrouwen genomen, ik heb met haar gepraat over mijn gevoelens. In het begin was het wel eng, en wist ik niet goed wat ik moest zeggen, maar na een tijdje ging het steeds makkelijker en merkte ik steeds meer dat het best wel een opgelucht gevoel gaf. Door mijn gevoelens met iemand te delen, hoefde ik het niet de hele tijd in mijn eentje bij me te dragen. Heb jij mensen in je omgeving die je vertrouwt, waar je mee zou kunnen praten over je gevoelens? Bijvoorbeeld een vriend of vriendin, maar het kan ook een opa of oma zijn, of een buurman of buurvrouw, of misschien wel je docent op school? Of natuurlijk gewoon met je ouders, maar ik kan me voorstellen dat je liever met iemand praat die er wat verder vanaf staat. Ik kon bijvoorbeeld wel goed met mijn opa en oma over de scheiding praten, maar totaal niet met mijn vader en moeder. Maar dat is iets wat jij zelf het beste weet, waar jij je het fijnst bij voelt. Wist je dat we hier op het forum ook een buddyproject hebben? Je kunt je via deze link: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ aanmelden en daar kun je ook meer informatie vinden. Als je je daarvoor aanmeldt, word je gekoppeld aan een buddy. Een buddy is een jongere die zelf ook gescheiden ouders heeft, net als jij en ik, en die dus goed begrijpt hoe jij je voelt. Je kunt aan je buddy vragen stellen, maar bijvoorbeeld ook gewoon even je verhaal kwijt. Toen ik nog jonger was bestond dit nog niet, maar als het wel bestond, dan weet ik zeker dat het me heel erg geholpen zou hebben. En daarom denk ik dat het jou ook kan helpen om wat meer rust in je hoofd te krijgen en je fijner te voelen. Je hoeft dan niet meer alle nare gevoelens voor jezelf te houden. Het hoeft natuurlijk niet, en je hoeft natuurlijk ook niet alles te vertellen wat je denkt en voelt, maar het mag wel. Ik denk dat het je wel zou kunnen helpen :) Ik hoop echt heel erg dat je iets hebt aan mijn advies. Als je meer vragen hebt, of gewoon even je verhaal kwijt wilt, ben je altijd welkom hier op het forum. Liefs, Samantha

Hoi anoniem, Wat fijn dat je je verhaal durft te delen. Ik vind het heel dapper en slim om hier om hulp te vragen. Wat vervelend dat je je vader niet ziet, maar wat er ook is gebeurt dit is nooit jou schuld. Jij ben het kind en hij is de ouder en dat zal zo blijven. Wat je moeder betreft kan ze heel goed gelijk hebben. Toen mijn ouders gingen scheiden heb ik ook een poos geen contact gehad met mijn moeder en een psycholoog en vertrouwenspersoon heeft mij toen heel erg geholpen met duidelijk maken wat ik nu allemaal voelde en hoe ik dat kon uiten. Zij heeft mij geholpen opnieuw in contact te komen met mijn moeder. Misschien kan zo'n persoon jou ook wel helpen, en neemt hij of zij dit schuld gevoel wel weg. Het is altijd het proberen waard. Stoppen kan altijd nog. Ik hoop dat ik je zo een beetje geholpen heb met je vragen, als je nog meer vragen heb ben je altijd welkom! Lieve groetjes, Charlotte

Je moeder heefd gelijk maar jouw schuld is het niet dat is jouw ouders schuld

Lieve anoniem, Wat goed dat jij hier je vraag stelt. En wat vervelend dat jij je in deze situatie bevindt. Ik wil je heel graag meegeven dat de scheiding van jouw ouders echt niet jouw schuld is! En praten met iemand kan je heel erg goed helpen. Wij hebben hier bij Villa Pinedo het Buddy-Project. Hier wordt je gekoppeld aan een buddy. Deze buddy heeft zelf ook gescheiden ouders en kan jou daardoor een luisterend oor en herkenning bieden! Meer informatie over het Buddy-Project kan je vinden op: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ . Ik denk dat het voor jou heel goed is om erover te praten. Dit kan jou heel veel rust geven. Lieve anoniem, ik wil nogmaals zeggen dat de scheiding niet jouw schuld is! Probeer dat altijd te onthouden. Veel liefs, Veronique

Lieve Anoniem, Bedankt voor je berichtje, wat goed en fijn dat je dit met ons wilt delen. Vervelend dat je je vader niet meer ziet en wat naar dat je soms denkt dat het jouw schuld is. Ik wil je graag meegeven dat het echt niet jouw schuld is! Wij zijn niet verantwoordelijk voor de scheiding en alles wat daar omheen gebeurt. Heb je jouw moeder al eens verteld dat je dat soms denkt? Of iemand anders die dichtbij jou staat en op de hoogte is van de situatie. Misschien kunnen zij jou een beetje geruststellen, dat zou ik fijn vinden voor je. Je schrijft dat jouw moeder zegt dat je met iemand moet gaan praten omdat je al je gevoelens binnen laat en vraagt wat wij daar van vinden. Wat vind jij zelf? Als ik naar mezelf kijk, merk ik wel dat ik me niet zo goed voel als ik al mijn gevoelens binnen houd. Soms gebeurt dat wel en dan is mijn hoofd ook heel vol met allemaal gedachten. Het helpt mij dan om daar met iemand over te praten, vaak is dat mijn vriend of een vriendin. Ik vind het soms heel fijn om mijn hart te kunnen luchten. Het lucht op als het dan allemaal even eruit kan. Als er even niemand in de buurt is om mee te praten, schrijf ik het ook weleens op of typ ik het. Alsof ik al mijn gevoelens en gedachten uit mij haal en op het blaadje schrijf. Ik probeer ze dan ook op dat blaadje te laten en niet meer terug te laten (hoewel dat natuurlijk wel moeilijk is soms). Bij Villa Pinedo hebben we Buddy's waar je langere tijd mee kunt praten. Een Buddy is een jongere met gescheiden ouders, die naar jouw verhaal luistert en jou advies geeft wanneer je dat zou willen! Met zo'n Buddy heb je dan contact via een speciale app. Lijkt het je fijn om je gevoelens te delen met een Buddy? Je kunt er hier nog wat meer over lezen: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Je mag natuurlijk altijd nog eens een berichtje plaatsen op het forum. Ik wens je heel veel liefs! Zoë

Beste anoniem, Wat goed dat je bij ons op het forum gekomen bent. En ik vind je vraag echt heel goed. Wat denk jij zelf? Ik vond het op het begin dat mijn ouders gescheiden waren heel lastig om het er met ze over te hebben. Want ik was bang dar als ik iets over mama zei tegen papa of andersom dat ik iemand verdrietig maakte. Maar hoe jij je voelt is natuurlijk ook belangrijk he. En een scheiding kan iemand heel verdrietig maken of heel boos. Is er nu iemand in je omgeving waarmee je praat? Vriendinnetjes? Of opa of oma? Ik denk dat je jezelf moet afvragen wat jij fijner vindt en dat dan tegen mama zeggen. Ik hoop dat je eruit komt, Liefs Melissa

Lieve anoniem, Wat fijn dat je ons forum hebt gevonden om je vraag te stellen! Ik vind het ontzettend naar om te horen dat je het gevoel hebt dat het jouw schuld is. Want weet je anoniem? Scheiden van ouders is nooit, nooit, nooit de schuld van het kind. Ik snap wel dat je dat gevoel soms kan hebben, dat heb ik ook wel eens gehad. Super vervelend hè! Ik vond het altijd fijn om erover te praten met iemand, maar dit is natuurlijk voor iedereen anders. Je moet vooral doen wat jijzelf fijn vindt. Vind je het fijn om het met iemand te bespreken? Met een goede vriend of vriendin, een leraar op school, of een lieve oom of tante? Ik kan me voorstellen dat die stap nemen soms lastig is. Maar door je vraag hier te stellen ben jij al heel goed op weg! Als je het fijn vindt om bij iemand terecht te kunnen die hetzelfde heeft meegemaakt, en echt naar jou luistert en je probeert te helpen, kan je altijd een buddy aanvragen bij ons. Dit is ook een kind van gescheiden ouders, die er speciaal voor jou is als jij dat nodig hebt of iets kwijt wil. Als je dit wat lijkt, kan je je hier aanmelden: https://www.villapinedo.nl/vind-een-buddy/ Ik wil je adviseren dat je vooral moet doen wat goed voelt voor jou. Je gevoelens opkroppen lijkt me heel verdrietig en vermoeiend, maar dit kan je ook op andere manieren kwijt. Misschien voel jij je beter bij alles een keer opschrijven. Je hoeft het niet eens aan iemand te laten lezen, het even uit je hoofd schrijven kan soms al helpen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt, en weet dat je altijd bij ons welkom bent voor vragen of advies! Liefs, Anne