Wat moet ik doen met mijn toxische moeder?

Hi Elène, 

Wat goed dat je ons hebt weten te vinden en dat je je verhaal met ons durft te delen. Het klinkt alsof je in een hele moeilijke situatie zit. Als een ouder steeds verwijten maakt en slecht praat over de andere ouder, kan dat echt heel zwaar zijn. Het is heel begrijpelijk dat je daar verdrietig van wordt en dat je het soms niet meer volhoudt op school.

Zelf herken ik dat anderen de schuld van een scheiding soms bij kinderen neerleggen. Maar als kind ben je nooit, maar dan ook echt nooit, de schuldige van de echtscheiding. Dat is iets tussen ouders, waar kinderen vaak de dupe van worden. Dat jij dingen tegen je vader hebt gezegd over je moeder, maakt jou niet schuldig aan wat er daarna is gebeurd.

Wat je beschrijft – dat je moeder haar boosheid en verdriet op jou afreageert en steeds slecht praat over je vader – gebeurt helaas vaker bij scheidingen. Maar dat betekent niet dat jij dat allemaal maar moet dragen. Het is niet eerlijk dat jij in die positie wordt gezet. De problemen tussen je ouders zijn van hen, niet van jou. Jij hoeft daarin geen kant te kiezen of het op te lossen.

Jij bent absoluut geen slechte dochter, ook niet als je soms dingen zegt die kwetsend kunnen zijn. Dat overkomt veel mensen, zeker als je al zo lang onder spanning staat. Het zegt niet dat jij een slecht persoon bent, maar vooral hoe moeilijk deze situatie voor je is.

Mij is vroeger ook meermaals verteld dat ik de schuldige was van de scheiding. Wat mij toen hielp, was om er met iemand over te praten die buiten het gezin stond. Als je daar behoefte aan hebt, kun je bijvoorbeeld een vertrouwenspersoon op school opzoeken of eens met je huisarts praten. Via Villa Pinedo kun je ook altijd een buddy aanvragen: iemand die zelf gescheiden ouders heeft en naar je kan luisteren en met je kan meedenken.

Je hoeft hier echt niet alleen doorheen. Veel liefde en sterkte gewenst. Hopelijk heb je wat aan mijn reactie.
Liefs,
Anna

Lieve Elène,

Allereerst wat vervelend om te lezen! En ik wil je echt benadrukken dat jij zeker niet de slechterik bent. Jij bent het kind en je kan er niks aan doen, en het is logisch dat je op een bepaalde manier reageert als er zo tegen jou wordt gedaan.

Je situatie komt aardig dichtbij. Ik heb het soortgelijke meegemaakt. Met mijn moeder is helaas lastig om mee om te gaan, en daardoor is mijn vader ook weggegaan. Ik vind het echt naar om te lezen dat jij hier de schuld van krijgt. Wat ik afgelopen jaren heb geleerd is dat het zeker nooit de schuld is van het kind. Mij heeft het echt geholpen om te mezelf te zeggen dat het niet met mij te maken heeft waarom mijn moeder zo tegen me doet. Dat is van haar en ik ben het kind.

Heb je nog andere mensen waar je terecht kan? Om soms even te ventileren? Ik vind het naar om te lezen en gun je het beste. ❤️

liefs, Vera

Lieve Elène,

Wat goed dat je je verhaal deelt! Ik wil je als eerste zeggen dat ik het heel knap vind hoe je je openstelt en dat ik, wanneer ik je verhaal lees, het idee krijg dat je erg goed inzicht hebt van hoe je zelf bent en wat deze situatie met je doet. Behalve dat ik ongeveer even oud was, lijkt mijn ervaring met de scheiding van m'n ouders niet heel erg op dat van jou. Wat ik je wel kan en wil meegeven is dat je al het recht hebt om aan te geven wat deze situatie met jou doet. Dit hoef je niet tegen je mama te vertellen, maar als er iemand in je omgeving is bij wie je je vertrouwd voelt (docent, buur, vriend/vriendin of ouders van vrienden), dan zou dat misschien een mooie stap zijn. Je staat er niet alleen voor en mag altijd hulp vragen aan anderen.

Het is in mijn ogen heel logisch dat je deze situatie niet trekt. Je hoeft je dan ook niet schuldig te voelen voor hoe je je gedraagt. Ik merkte zelf dat ik weleens lelijk kon doen richting mijn vader in de tijd dat mijn ouders uit elkaar gingen, maar begreep ook dat dit ergens vandaan kwam. Daarnaast mogen die emoties er ook zijn.

Ik hoop dat je wat kan met deze tips ♡♡♡

Veel liefs, Anne

Hey Elène,

Helaas klinkt jouw situatie herkenbaar voor mij. En dat je door de opmerkingen en beledigen van je moeder zelf gaat twijfelen aan het feit dat je een goede dochter bent. Mijn vader heeft mijn moeder verlaten wegens haar eigen gedrag. In plaats van verantwoordelijkheid nemen en zelfreflectie koos zij er ook voor om anderen de schuld te geven, mij heeft ze ook een en ander verweten.

Er moet een gezonde basis en liefde zijn voor een relatie, daar ben jij niet verantwoordelijk voor bij jouw ouders. Mij heeft uiteindelijk therapie geholpen om de scheiding een plekje te geven en dat heeft mij meer handvatten gegeven voor de omgang met mijn moeder. We moeten uiteindelijk accepteren dat we onze ouders niet kunnen veranderen. Probeer dit te bespreken met vrienden, vriendinnen of andere personen die dichtbij je staan. Probeer dit niet alleen te dragen.

Groetjes, Gaby