Moeder doet waar ze zin in heeft

Als ik jou was zou ik je mama gewoon berichten sturen of bellen. En ik snap ook dat je de ruzies niet leuk vind, dat begrijp ik. Maar vergeet je mama zeker niet en zorg ook dat ze in je hart blijft ,OK.

Hi Scott,

Jouw situatie is voor mij heel herkenbaar. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 17 was en toen woonde ik bij m'n vader. Hij deed toen ook waar hij zin in had, had een nieuwe vriendin en was vaak niet thuis zonder tegen mij te zeggen waar die was. Ik vond dat raar, want ik moest mij wel tegen hem verantwoorden waar ik was en met wie. Dat was bepaald geen gezellige situatie, maar ik wist niet goed hoe ik dit bespreekbaar kon maken. Het kwam ook niet goed aan, want hij was 'de ouder' en ik 'het kind' dus hij bepaalde zelf wel wat die deed. Oftewel, ook erg kinderachtig. Uiteindelijk is het geklapt en hebben we een flinke ruzie gehad. Onze communicatie was op z'n zachtst gezegd niet goed.

Als ik het over kon doen was ik het gesprek aangegaan met mijn vader, voordat de emoties te hoog opliepen. Ik had hem dan gezegd dat ik hem miste en wilde dat hij mij betrekt in zijn leven. Ook omdat we samenwoonden en op elkaar moeten kunnen rekenen. Ik had hem ook duidelijk gemaakt dat ik zijn kind ben en hij voor mij te zorgen heeft en aan mij moet denken in de keuzes die hij maakt. Misschien niet in een gesprek, maar in de vorm van een brief.

Ook heb ik toendertijd mijn moeder om hulp gevraagd bij deze situatie. Misschien kan jouw vader hierin wat voor je betekenen. Ik denk dat als je duidelijk aan je moeder maakt hoe jij je op dit moment voelt door de keuzes die zij neemt, ze je serieus moet nemen. Misschien kan je achterhalen waar het gedrag van je moeder vandaan komt (ook door het aan haar te vragen) Het is heel normaal hoe jij je voelt in deze situatie en ik weet dat dat moeilijk is.

Ik hoop dat je hier iets mee kan! Veel sterkte en je kan het!

Liefs,

Dat is zo vervelend! Het spijt dat je dat doormaakt! Ik ken dat gevoel. Ik maak ook echt bijna elke dag ruzie met mijn moeder. Mijn thuissituatie is nu dat ik bijna twee hele weken bij mijn moeder ben en letterlijk maar twee dagen bij mijn vader. Ik heb zo vaak aangegeven dat ik langer bij mijn vader wil zijn, maar niemand luistert. Het lijkt gewoon alsof het haar niet boeit hoe ik mijn voel en alleen aan zichzelf denkt en hoe zij zich voelt. Ik heb uit eindelijk zelfs een mail gestuurd naar de kinderrechter. Maar ik durfde toen niet naar die afspreek. Ik voel me zo ongelofelijk kut!