Missen

Hey lieve Aiden, wat fijn dat je Villa Pinedo hebt gevonden en hier je vraag deelt. Wat vervelend om te lezen dat je een van je ouders mist als je bij de ander bent. Ik herken mij erg in wat je vertelt. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar was en ik vond het toen ook heel lastig om weer naar de andere ouder te gaan. Mijn ouders wisten hiervan, dus zeiden ze tegen mij dat ik papa of mama maar even een dikke knuffel moest geven en dat ik hem/haar snel weer zou zien. Dit hielp heel goed, maar toch miste ik ze nog erg. Wat ik daarom deed was vaak een mooie tekening maken voor mama of papa zodat ik die kon geven als ik die weer zag. Heb jij dit wel eens gedaan? Verder dacht ik altijd aan de leuke dingen die ik bij papa had als ik bij papa was en de leuke dingen die ik bij mama had als ik bij mama was. Zo kon ik ook juist heel blij zijn als ik weer naar de ene ouder kon omdat ik daar andere leuke dingen had. Ik hoop dat dit voor jou ook kan helpen! Als je nog meer vragen hebt, mag je altijd hieronder weer een reactie delen dan denk ik verder met je mee! Veel liefs, Naomi❤️

Lieve Aiden, wat fijn dat je een vraag hebt gesteld, super goed en dapper van je! Wat je schrijft klinkt heel lastig, ik had hier zelf ook altijd veel last van toen mijn ouders net gescheiden waren. Ik was ook precies zo oud als jij toen ik hier moeite mee had. Ik woonde doordeweeks bij mijn moeder, en in het weekend moest ik naar mijn vader. Ik vond dat super moeilijk, omdat ik mijn moeder heel erg miste op die momenten. Ik kon niet goed slapen, ik kon niet genieten van leuke dingen, en ik durfde niet aan mijn vader te vertellen dat ik me zo voelde. Soms voelde ik me daardoor ook eenzaam en verdrietig. Mijn moeder had ik er wel over verteld, en zij hielp me er heel erg mee. Ze maakte een boekje voor mij waar ik in kon schrijven als ik verdrietig was, en ze schreef er zelf ook van alles in wat ik kon lezen als ik bij mijn vader was. Dit gaf mij altijd een heel fijn gevoel, alsof ze heel dichtbij was. Het konden kleine gedichtjes zijn, verhaaltjes of grappige tekeningen. Als ik me dan even niet zo fijn voelde, pakte ik mijn boekje en las ik wat ze er in had geschreven voor mij, of ik schreef zelf iets wat ik kwijt wilde. Soms las ik het dan later samen met mijn mama terug, en kon ze ook beter begrijpen wat ik allemaal dacht en voelde. Misschien is dit ook iets wat voor jou fijn is om te proberen. Soms als je iets opschrijft, spookt het iets minder in je hoofd. Dan kun je het ook even wegleggen en aan iets anders denken. Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Als je andere tips wil of iets wil delen, plaats dan vooral nog een reactie! Liefs van mij, Liselot