Gevoel dat ik moet kiezen tussen mijn ouders

Lieve Tamar,

Jouw vraag lees ik met veel herkenning. Wat vervelend dat je hiermee zit en niet weet wat je moet doen!! Ik ben blij dat je dit met ons deelt op het forum.

Ik herken het gevoel dat je tussen je ouders in zit. Je wilt beiden niet teleurstellen, of je wilt niet meer op het bordje van je ouders leggen. Je voelt je verantwoordelijk, al weet je eigenlijk wel dat jouw ouders degenen zijn die verantwoordelijk moeten zijn voor JOU. Het belangrijkste is denk ik ook om dat tegen jezelf te blijven zeggen. Jouw ouders moeten voor jou zorgen, niet andersom.

Volgens mij, als ik jouw bericht zo lees, weet je heel goed wat je wel en niet fijn vindt. Het moeilijkste is om het dan ook nog te delen met je ouders. Misschien kun je een soort tussenweg vinden. Zou het een idee zijn dat je eerst tegen je vader zegt dat je liever niet alleen blijft 's avonds, en liever bij hem bent? Dan houd je je moeder er even buiten. Herinner hem aan het feit dat jij niet wil hoeven beslissen over wanneer je bij wie bent. Soms moeten ook ouders iets een tweede of derde keer horen voordat ze echt naar je luisteren. Als je vader dan weer zegt dat je eventueel nog een nacht bij je moeder kan blijven, dan zou ik het toch nog met je moeder bespreken. Het is het beste om niet voor je ouders in te vullen wat ze wel of niet fijn vinden of aankunnen. Misschien vind je moeder het juist fijn als je een nachtje extra blijft! En als ze boos wordt of negatief over je vader gaat praten, dan mag je zeggen dat zij het maar met je vader moet bespreken. Dat jij erbuiten wil blijven. Dan ben je eerlijk tegen haar over waar je mee rondloopt. Soms hebben ouders niet door wat hun acties doen met hun kinderen. Je mag (als je dat kunt) ze een spiegel voorhouden!

Nou kan ik dit allemaal heel makkelijk zeggen, maar ik weet dat het allesbehalve makkelijk is. Hoe ouder je wordt, hoe meer keuzes je waarschijnlijk zelf wil maken, maar het kan ook fijn zijn om te kunnen rekenen op vaste afspraken en regels. Zodat je weet waar je aan toe bent. Mocht het je niet lukken om dit tegen ze te zeggen, dan kun je het ook proberen te zeggen via een spraakbericht op WhatsApp of een briefje. Dan kun je even nadenken over wat je wil zeggen.

Het belangrijkste is: luister naar wat je gevoel zegt, en laat de verantwoordelijkheid voor jou bij je ouders. En voel je vooral niet schuldig!

Veel succes en sterkte Tamar! Weet dat je altijd nog meer vragen kan stellen. En je kunt bij Villa Pinedo een Buddy aanvragen als je vaker met iemand wil praten over dit soort dingen: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy

Liefs, Fabiënne

Hee Tamar, wat goed dat je dit op het forum vraagt. Als ik het zo lees lijkt het alsof je het gevoel hebt tussen je ouders in te staan. En dat je liever niet voor die keuze wil staan. Dat herken ik wel. Heel knap van je dat je dit zo kan omschrijven.

Ik vond het vroeger heel moeilijk om aan te geven wat ik wel en niet fijn vond. Ook omdat ik dat misschien nog niet zo goed wist. Daardoor dachten mijn ouders dat ik wel oké was met de situatie, maar dat was zeker niet altijd zo. Ik dacht altijd dat ze het wel door zouden hebben, maar ze waren ook gewoon super druk met hun eigen leven. En daardoor voelde ik mij soms niet gehoord of begrepen. Op een gegeven moment maakte ik het wel bespreekbaar en dat luchtte erg op.

Misschien kun je proberen om wat je verteld in je vraag ook te bespreken met je vader. In mijn ervaring moet dat gewoon kunnen en is het ook heel belangrijk om aan te geven waar jij wel en niet oké mee bent. Ik ging er altijd vanuit dat ze mij wel begrepen zonder dat ik wat zei, maar dat was niet zo. Pas toen ik het bespreekbaar maakte gebeurde dit. Ik kan mij voorstellen dat het vertellen een beetje lastig is, dat vond ik ook heel spannend. Dan kan je ook proberen om het op te schrijven en dit dan voor te lezen, of als een brief te geven. Blijf vooral goed naar jezelf luisteren!

Strekte en succes!