Mijn vader

Hoi anoniem, Bedankt voor je verhaal. Goed dat je het hier deelt! Ik denk dat er best wat mensen zijn die zich in jouw situatie kunnen verplaatsen. Ik in ieder geval wel. Je beschrijft het zo duidelijk, dat ik me helemaal die frustratie kan voorstellen! Je schrijft dat je vader het steeds maar verpest voor je. Dat herken ik uit mijn eigen situatie nogal goed. Niet dat de situatie hetzelfde was, maar bij ons was het zo: mijn moeder kreeg een nieuwe vriend en ik mocht hem niet. Ik mocht hem vast wel als persoon, maar ik vond het zo verschrikkelijk dat mama een nieuwe vriend had (en hem zo belangrijk vond) dat ik hem niet wilde ontmoeten. Ik wilde niet bij hem in de buurt zijn. Mama bleef maar zeggen: 'Je zult het moeten accepteren' en iedereen in mijn omgeving zei ook: 'Ja, je zult het echt moeten accepteren. Kijk hoe gelukkig je moeder is en hoe ongelukkig ze wordt, omdat jij hem niet mag.' Nou, misschien kun je je wel voorstellen hoe rot dat was om te horen voor mij. Alsof het mijn schuld was. Alsof alles aan mij lag dat de hele situatie vervelend was. En mijn moeder maar zeggen dat het echt niet anders zou worden. Je zegt dat je hebt aangegeven dat het contact tussen jou en je vader belangrijker is dan de relatie tussen jou en zijn vriendin. Dat vind ik al heel erg goed, wel ontzettend vervelend dat je vader het blijft proberen. Het lijkt wel alsof jouw vader je gewoon echt niet begrijpt. Ten minste, ik had dat in mijn situatie wel. Mijn moeder leek maar niet te begrijpen dat ik haar miste. Dat ze veranderde. Dat ze dingen heeft gezegd en gedaan waardoor ik haar even niet leek te kennen. Ze wilde uiteindelijk alleen maar dat ik haar vriend aardig ging vinden en ging accepteren, maar echt luisteren naar wat ik wilde? Nee, dat deed ze niet. Dat zie ik ook een beetje terug in jouw verhaal. Dat hij steeds op de verkeerde momenten over zijn vriendin begint. Grrr, hij moet naar je luisteren. Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Jij hebt al meerdere malen geprobeerd om eraan te werken. Om dingen aan te geven. Toch blijft hij doorgaan. In jouw situatie zou ik toch een nieuwe psycholoog zoeken om je verhaal bij kwijt te kunnen. Die kan jou ook misschien meer inzicht geven in de keuzes die je vader maakt en jouw reactie daarop. Het is normaal als je eerst nog emotioneler wordt tijdens behandelingen van de psycholoog, want dat gebeurt als je aan het 'helen' bent. Daarbij is het misschien wat rustgevender voor je als je wat afstand neemt van je vader. Je bent 21, dus heb je de mogelijkheid om uit huis te gaan? Of als je al uit huis bent: heb je de mogelijkheid om wat minder vaak bij hem langs te gaan? Daarmee bedoel ik niet dat je helemaal moet stoppen met contact, maar misschien kun je aangeven dat het gewoon allemaal teveel voor je is en dat je best eens met hem wil gaan drinken op een rustige dag in de stad. Zonder zijn vriendin. Misschien begint hij langzaamaan de ernst van de situatie in te zien. Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt. Als je nog eens je verhaal kwijt wilt, dan weet je ons te vinden. Veel sterkte en zorg goed voor jezelf! Liefs, Femke

Beste anoniem, Vervelende situatie hoor, ik snap je frustratie en de pijn die het met zich meebrengt. We krijgen trouwens echt opvallend vaak dit soort berichten en vragen binnen op het forum. Het probleem zit 'm in het feit dat iedereen het beste wil voor iedereen. Iedereen wil gelukkig zijn, en iedereen wil dat degenen om hen heen gelukkig zijn. En als bijvoorbeeld je ouders gelukkig zijn met een ander, omdat ze een nieuwe liefde hebben gevonden en dat super goed gaat, dan willen ze dat geluk eigenlijk een soort van 'delen' met de mensen eromheen. Vaak zijn dát juist de kinderen.. Mijn vader wilde ook telkens dat zijn vriendin ons ontmoette. Ze is een fantastische vrouw met een goed karakter, gewoon een oprecht iemand. Hij wilde zo graag dat het zou klikken, dat zijn (nieuwe) vriendin zijn kinderen zou ontmoeten om te laten zien hoe leuk en sympathiek zij is. Soms vergeten ouders echter dat het voor kinderen vaak veel te snel gaat. Een scheiding is pijnlijk en brengt allerlei emoties mee, die niet binnen een paar weken of maanden verwerkt kunnen worden. Alles heeft tijd nodig. Hoe aardig iemand ook kan zijn; kinderen hebben geen zin om meteen allerlei nieuwe liefdes te ontmoeten, om meteen alles maar te accepteren. Dat je omgeving zegt: 'Je moet het eens accepteren, zo is het leven', klopt wel, maar dat kan niet van de één op de andere dag. Tijd heelt de wonden uiteindelijk, maar niet meteen. Jij moet blijven aangeven dat je het moeilijk vindt om telkens maar te horen dat zijn vriendin dit en dat vindt. Zij hoeft er niet continu worden bijgehaald, jij en zéker ook je vader kunnen best zelf keuzes maken. Iedereen is daar volwassen genoeg voor. Wat Femke zegt, vind ik ook een goede tip. Het kan namelijk heel goed dat je even geen klik voelt met deze psycholoog, maar dat het met een andere veel beter gaat. Misschien dat je bij een ander makkelijker je ervaringen en emoties kwijt kunt. Wie weet;-) Verder wil ik je nogmaals meegeven dat je inderdaad tijd nodig hebt, en dat anderen dat moeten accepteren. Ook is het heel belangrijk om quality time met je vader of moeder te blijven hebben. Gewoon leuke dingen doen samen, of een simpel etentje, een filmpje kijken, even een goed gesprekje tussendoor; dat zorgt ervoor dat je samen écht kunt genieten en samen kunt praten, zonder de mening van anderen te horen of daar bang voor te zijn;-) Sterkte en succes gewenst! Liefs, Yannick