Neee

Hey Julia,

Wat vervelend om je ouders zo erg ruzie te zien maken. Dat zal veel indruk hebben gemaakt op jou en je zus. Wel heel goed van je dat je deze ervaring op het forum deelt. Daar mag je best trots op zijn!

Toen ik 11 was konden mijn ouders ook zulke erge ruzie hebben. Ik herinner me dat mijn moeder wel eens een plantenbak in de voortuin van mijn vader kapot heeft getrapt. En dat mijn vader een keer een klap gaf op de auto van mijn moeder. Ze zijn zelfs een keer uit elkaar gehaald door de politie! Dat was een hele onrustige periode, waarin ik me vaak bang en gespannen voelde. En ik weet nog dat ik net als jij het gevoel had alsof ik van de ene ruzie naar de ander leefde.

Het hielp mij heel erg om een plekje voor mezelf in te richten waar ik tot rust kon komen. Ik bouwde altijd een hut in mijn kamers bij papa en mama! Dan pakte ik al mijn lievelingsknuffels, en ging ik in mijn hut zitten tot ik me weer rustiger voelde. Ik kan me ook heel goed voorstellen dat jij het na die ruzie even rust wilde, en dat je daarom bij je mama ging slapen.

Bij mijn ouders duurde die periode uiteindelijk ook niet zo lang. De ruzies die ze hadden werden vanzelf minder heftig! En daarna kon mijn leven ook weer om leuke dingen draaien. Ik hoop dat jouw ouders ook snel stoppen met zo heftig ruzie maken! Ik voel in ieder geval met je mee, en je bent niet alleen!

Liefs, Remi

Lieve Julia,
Bedankt voor jouw vraag op het Forum en wat fijn dat je ons gevonden hebt! Je schrijft dat je ouders niet zomaar een ruzie hebben gehad en dat je moeder bijna de politie heeft gebeld. Ik kan mij voorstellen dat dit een lastige situatie voor je is! Ik wil je laten weten dat je vraag goed is aangekomen en dat je niet alleen bent.
Onze vrijwilligers gaan hun best doen om jou zo snel mogelijk een luisterend oor te bieden en jou te steunen in deze situatie, maar voor nu wil ik jou alvast een aantal websites geven waar je in de tussentijd misschien iets aan hebt:

• https://www.kindertelefoon.nl/

Ik ga er vanuit dat je snel reacties krijgt van onze lieve vrijwilligers en andere kinderen en jongeren met gescheiden ouders!
Dikke knuffel en liefs,
Britt van Team Villa Pinedo

Lieve Julia,

Wat ontzettend vervelend dat je dit hebt meegemaakt. Het klinkt in je berichtje alsof dit niet de eerste keer is dat er zoiets gebeurt. Het is ontzettend moeilijk om je ouders zo te zien en ik kan me goed voorstellen dat je er verdrietig van wordt. Dat gevoel mag er zijn!

Mijn ouders hadden ook veel ruzie. Ik zat dan vaak op de trap te luisteren naar wat ze zeiden en deden. Het slaan en knijpen gebeurde bij mij thuis ook, en mijn ouders konden allebei enorm boos worden. Er werden echt hele nare dingen gezegd. Ik vond dat heel moeilijk en werd er net als jij erg verdrietig van. Je beschrijft dat het voelt alsof je hele leven erom draait, en dat herken ik ook. Het voelde voor mij alsof hoe zij met elkaar omgingen mijn hele leven overnam en alsof ik niet met andere dingen dan met wat er thuis gebeurde bezig kon zijn. Je bent niet daarin niet alleen!

Ik hoop dat je weet dat dit niet jouw probleem of verantwoordelijkheid is. Je bent zo veel meer dan wat er thuis gebeurt! Je bent een lieve meid met oog voor de mensen om je heen die nu in een situatie zit die moeilijk is. Ik weet hoe eenzaam dat kan voelen en ik weet ook hoe veel verschil het kan maken als je op een gegeven moment de mensen vindt bij wie je je veilig en fijn voelt. Die je zien voor wie je bent. Je leven draait om veel en veel meer dan hoe het nu voelt. Je gevoel is logisch en oké, maar lijkt me zwaar om te dragen. Ik vind het dan ook ontzettend knap dat je het hebt kunnen delen op het forum! Het delen van die gevoelens kan ze minder zwaar laten voelen. Ik hoop dan ook enorm dat je dat blijft doen.

School was voor mij een veilige haven. Ik had een juf met wie ik goed kon praten over wat ik lastig vond en op een gegeven moment voelde het steeds minder alsof ik leefde voor mijn ouders. Inmiddels is dat gevoel bijna helemaal weg. Langzaam maar zeker begon ik te leven voor mezelf. Andere kinderen die door zoiets heen gegaan zijn hebben bijvoorbeeld hun plek kunnen vinden bij een sportclub of bij een musicalgroep. Misschien dat jij ook op zoek kunt naar een plekje of mensen bij wie jij met iets anders bezig kunt zijn? Niet om te vergeten wat er speelt thuis, dat is en blijft lastig, maar om even iets te doen wat voor jou goed voelt.

Ik hoop dat jij je plekje en personen vindt zoals ik ze gevonden heb. Houd vol meis, en praat erover!

Ik denk aan je 💛

Liefs,

Famke

Omg sorry voor wat er is gebeurd 😔. Ik zou praten met een psycholoog, dat heeft me het meest geholpen!

Mijn ouder zijn nou ongeveer een maand of twee uit elkaar en nu ben ik bij me vader maar ik mis mama hoe kan ik daar het beste mee omgaan ?

Ps help me pls als je dit leest ik mis mama 🥺😭