Moeite met mijn vader en school

Hoi,

Dat klinkt als een hele lastige situatie. Het is hoe dan ook moeilijk om te zien dat mensen waar je van houdt niet lekker in hun vel zitten.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of 14 was en daarna is mijn vader ook in een depressie geraakt. Hij zocht zelf geen hulp, maar trok mij en zussen er wel in mee. Ik herken heel erg je gevoel om je vader niet in de steek te willen laten.

Mijn vader zit nu nog steeds niet zo goed in zijn vel, maar ik heb voor mezelf besloten wat afstand daarvan te nemen. Het is uiteindelijk niet aan ons om voor onze ouders te zorgen. Hoe lastig het ook is, dat zullen ze zelf moeten doen.

Misschien kun je aangeven bij je vader hoeveel zorgen je je maakt en dat het fijn zou zijn als hij hulp zoekt? Bij Villa Pinedo kunnen ook ouders hulp vragen op het forum, misschien is dat een fijne eerste stap? Of hij hulp zoekt is uiteindelijk aan hem, maar je hebt je dan in elk geval uitgesproken.

Zo te horen is voor jou deze situatie niet helpend, dus is het een optie dat je wat vaker naar je moeder gaat? Als je wil kan je ook via Villa Pinedo een buddy krijgen om het hier 1 op 1 over te hebben.

Heel veel liefs,

Doutsen

Hey Anoniem,

Herkenbaar dat je voor je ouder wil zorgen ondanks je weet dat het niet jouw verantwoordelijkheid is. Ik ben ook mijn moeder haar steun en toeverlaat geweest omdat ze zo verdrietig en down was. Alleen die verantwoordelijkheid is te zwaar voor een kind waardoor ik jaren daarna last heb gehad en ook tijdens mijn eindexamen veel stress en angst had.

Probeer je vader te motiveren om zelf hulp te zoeken want jij kan en mag dit niet dragen. '

Wat mij heeft geholpen is therapie voor mijzelf, hierdoor heb ik beter leren grenzen aangeven. Mogelijk kan je met je moeder overleggen om samen naar de huisarts te gaan als je therapie wil. Tijdens de therapie heb ik een brief geschreven aan beide ouders en hierdoor ook gedeeld wat het verdriet van mijn moeder met mij deed. Hierdoor hebben we duidelijk afspraken gemaakt, zoals wat ze wel en niet met mij mocht bespreken over de scheiding en haar gevoelens. Mogelijk kan je deze brief al aan je vader schrijven en daarin duidelijk je grenzen aangeven.

Veel sterkte!

Dat lijkt me inderdaad lastig. Mijn moeder heeft personen met wie zij het erover heeft, omdat ze het niet tegen mij wilt vertellen. Je kunt een keer zeggen tegen je vader hoe je je voelt en dan kun je zeggen wat je vindt dat hij beter kan doen en/of tips geven. Dat klinkt heel lastig, maar als je het hebt gedaan voel je je vast stukken beter.

Ik merk ook soms dat mijn vader het heeft over dingen over zijn werk en hoe slecht hij slaapt, maar iedereen heeft zijn/haar goede momenten en slechte momenten.

Succes en geluk met je examens en hopelijk lukt het je!( ik heb vertouwen) ❤️

Ik had het zelfde gehad mijn moeder heeft heel lang nog moeten gehad met de scheiding en ze kon heel snel sacherijnig worden of boos en kon soms met spullen gaan gooien. Soms zo erg dat mijn hond trillend in een hoekje in de eetkamer zat en ik haar dan mee naar boven nam. Ik wilde graag een dagje langer bij mijn vader zijn zodat de week even zou zijn. Mijn moeder werd heel erg boos en zei dat het niet eerlijk was omdat zij altijd alles voor ons kocht maar nu is het zo ik ga nu een dag langer bij mijn vader dan mijn zusjes. En nú vind ze het prima en ze doet niet meer zo en ze zit beter in haar vel

Hey

Ik snap dat je dit moeilijk vindt het is heel wat voor een meisje van 16 mij helpt het altijd om er met iemand die je vertrouwt er over te praten bijvoorbeeld je mentor en als dat niet helpt moet je eerlijk zijn tegen je vader dat helpt ook altijd