Moeilijk

Hoi N,

Wat goed en knap dat je het forum hebt gevonden en dit hier deelt! Wat heftig wat je hebt meegemaakt, en het is heel logisch en begrijpelijk dat wanneer je ouder wordt er aan terug denkt en daar verdrietig van wordt. Ik herken dat ook en ik denk dat dat komt omdat je, wanneer je ouder bent, meer kan nadenken en meer snapt wat er nou precies allemaal is gebeurd toen je zo jong was. Ik had daar ook echt last van en ik merkte dat ik veel niet had verwerkt. Ik dacht altijd dat ik er goed over kon praten met vriendinnen bijvoorbeeld, maar het bleek voor mij niet voldoende te zijn. Ik ben toen naar de huisarts gegaan en die heeft mij doorverwezen naar een psycholoog. Ik snap wat je schrijft, gek om in therapie te gaan, en dat voelt heel groots, maar het heeft mij ontzettend geholpen. Ik vond het fijn om met iemand te praten die onafhankelijk is van de situatie, die mijn ouders niet kent en die zonder oordeel luistert naar jou!

Je vraagt hoe je er het beste zelf mee om kan gaan, maar soms lukt het niet om je zelf te helpen en heb je daar anderen voor nodig is mijn ervaring!

Ik hoop dat je hier iets aan hebt!

Liefs, Myra

Hoi lieve N,

Wat goed en knap dat je een berichtje achterlaat.

Het is super begrijpelijk en normaal dat als je terugdenkt aan die tijd, je een verdrietig gevoel krijgt. Het lijkt me ook lastig als je zulke dingen hebt gezien, zoals de politie, toen je nog zo jong was.

Ik denk ook nog steeds terug aan de scheiding en ook ik raak daar verdrietig van. Je vertelt dat je het liever niet met je ouders of vriendinnen bespreekt. Ikzelf vond dat ook nooit zo fijn. Mijn vriendinnen waren er niet bij en ik voelde me inderdaad een beetje schuldig naar mijn ouders. Ik wilde niet dat zij zich vervelend zouden voelen. Wat mij hielp, is het opschrijven van mijn gedachten. Ik dacht er vaak in de avond aan, voor het slapen. Ik sprak met mezelf af: ik mag nu even verdrietig zijn, en schreef alles op wat ik dacht. Het waren soms geen duidelijke zinnen, maar dat maakte niet uit; het waren toch mijn gedachten :)

Na een tijd ben ik wel in gesprek gegaan met een vertrouwenspersoon bij mij op school. Dat was in de tijd dat het iets minder ging op school, omdat ik er zo vaak aan dacht. Het is dan geen therapie, maar je kunt wel je ei kwijt. Het voelt misschien ook fijn om erover te appen in de buddy-app. Dan kun je met iemand appen en die persoon herkent dingen die je hebt meegemaakt.

Lieve N, weet dat het heel normaal is om je zo te voelen en dat het superknap is dat je hier al de eerste stap hebt gezet. Als je verder wilt kletsen, mag je je altijd aanmelden bij ons in de buddychat. Ik hoop dat het je een beetje heeft geholpen.

Liefs,
Romy