Moeder praat vervelend over vader

Hi lieve Mila, Wat fijn dat je Villa Pinedo hebt gevonden en je vraag hier op het forum stelt!  Dit is zo herkenbaar, helaas :(. Bij mij is het eigenlijk net andersom, mijn vader praat vervelend over mijn moeder. Mijn moeder die doet een beetje alsof m'n vader niet bestaat, het andere uiterste en dat is ook irritant haha. Maar vaak vraagt m'n vader dan naar mijn mening over dingen die mijn moeder doet of maakt 'ie echt zo'n sneer naar haar (tegen mij dan). Ik merk dat ik dan altijd heel geïrriteerd tegen m'n vader ga doen, omdat ik het gewoon heel vervelend vind. En ergens kwetst het mij ook een beetje als hij dan vervelend over m'n moeder praat. Ook al ben ik het soms met hem eens, toch vind ik dat hij niet zo over haar mag praten. Herken je dat ook? Vaak als m'n vader een opmerking maakt over m'n moeder dan zeg ik al best wel snel tegen hem dat 'ie dit soort dingen niet met mij moet bespreken. Dan gaat 'ie meestal even door en dan benoem ik nog een keer dat het wel m'n moeder is over wie we het hebben. Soms werkt het om hem erop aan te spreken en soms niet. Eigenlijk voel ik me dan achteraf ook altijd schuldig, wat jij ook zegt. Als hij stopt dan voel ik me schuldig dat ik hem heb afgekapt en als hij doorgaat krijgen we eigenlijk een beetje ruzie en daar voel ik me dan ook schuldig over. Als we ruzie krijgen dan komen we er wel op een later moment op terig en biedt hij ook altijd wel z'n excuses aan. Dus ondanks dat ik het echt vervelend vind om hem erop aan te spreken en me vaak dan schuldig voel, is het denk ik wel beter. Vroeger zei ik er namelijk niets van en liet ik het een beetje over me heen lopen, maar ik merkte dat er daardoor wat afstand ontstond tussen m'n vader en mij. Nu ik het uitspreek is dat eigenlijk minder, m'n vader weet dan uiteindelijk ook waar mijn irritatie vandaan komt. Ik hoop dat dit een beetje logisch klinkt? Misschien zou het voor jou ook kunnen werken? Soms werkt het ook om er op een later moment op terug te komen. Dat deed ik in het begin ook, een dag later bijvoorbeeld. Dan is het niet zo in the heat of the moment. En wat Collin ook zegt, probeer ook vooral te verwoorden wat het met jou doet. En dat jij als kind gewoon niet de persoon bent om het over je vader te hebben voor je moeder. Hoe zou je dat vinden?  In het begin vond ik het super eng om m'n vader erop aan te spreken dus de eerste keer zei ik het via een appje (een briefje kan ook) en benoemde ik ook dat ik het moeilijk vond om te zeggen.  Ik hoop dat je hier wat aan hebt, weet dat je altijd kan reageren op dit berichtje of een nieuwe vraag kan stellen! Heel veel sterkte en heel veel liefs! Weet dat je niet alleen bent Liefs, Maud