Mijn moeder ziet mijn vader als een concurrent

Lieve M, Ik wil ten eerste zeggen dat ik het ontzettend knap en moedig vind dat je hier jouw verhaal met ons deelt, dank je wel hiervoor! "Dat is mijn weekend" goh dat klinkt herkenbaar zeg. Toen ik jong was vond ik dat nooit zo erg, maar naarmate ik ouder wordt vind ik het steeds vervelender klinken. Alsof ik een soort gebruiksvoorwerp ben wat geleend wordt of zo iets. Ik denk niet dat het zo naar bedoelt is, maar af en toe voelt het niet fijn. Ik had geluk dat mijn moeder mij een keuze gaf ik hoe vaak en wanneer ik naar papa wilde. Jammer dat jouw moeder dit niet doet en dat jij hierdoor niet zo vaak bij jouw vader kan zijn als je zou willen. Je schrijft dat je weet dat je het er met je moeder over moet hebben, maar dat je dit spannend vindt. Dat snap ik helemaal, ik vind dit soort gesprekken nog lastig om te voeren! Het zou kunnen helpen als je het gesprek niet alleen voert met je moeder, maar bijvoorbeeld met jouw vader er bij of met een ander famililid. Je zou ook kunnen kijken of je een neutrale derde partij kunt vinden, bijvoorbeeld een kindbehartiger: http://kindbehartiger.nl/voor-kinderen/. Dit kan ook nadat ouders al gescheiden zijn. Het gesprek wordt op deze manier misschien niet makkelijker of leuker, maar je hebt wel meer kans dat je een gesprek kan aangaan en dat het niet omslaat in een ruzie. Misschien kun je jouw gevoelens vooraf opschrijven en dit voorlezen aan of laten lezen door jouw moeder. Als je dat lastig vindt, kun je haar ook de open brief voor gescheiden ouders geven: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ Deze is geschreven door kinderen van gescheiden ouders en kunnen jou misschien helpen om jouw gevoelens duidelijk te maken aan jouw moeder. Behalve dat het kan helpen om eens een goed gesprek te hebben met jouw moeder, zou ik je willen aanraden om niet te vaak te zwichten. Als jij een activiteit hebt of je graag je vader wil zien op de dag dat je bij jouw moeder bent, ga dit doen! Ik ga al erg lang heen en weer op vaste dagen en vind dit in principe fijn. Maar toen ik klein was maakte ik geen afspraken met vrienden op dagen dat ik bij papa was en nu heb ik op sommige dagen helemaal geen zin om heen en weer te gaan. Ik ga toch, enerzijds omdat ik het niet heel erg vind maar anderzijds ook omdat ik geen zin heb in gezeur. Ik kan hier mee leven, omdat het bij mij vaak kleine irritaties zijn zoals dat ik moet fietsen terwijl het kei hard regent. Maar jij weet goed wat je wilt en hoe je je voelt. Dit is ontzettend waardevol en je mag voor jezelf opkomen! https://www.villapinedo.nl/blog/jouw-gevoelens-zijn-belangrijk/ Als je denkt vaker hierover met iemand te willen praten mag je natuurlijk altijd terugkomen op dit forum, maar je zou ook eens kunnen kijken of een buddy iets voor jou is: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik wil afsluiten met jou heel veel succes te wensen en met deze brief: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/ Liefs, Vivian

Hee M! Wat ontzettend goed van je dat je dit uiteindelijk toch hebt gedeeld op ons forum! Ik snap heel goed dat je het lastig vindt om hierover te beginnen bij je moeder. Je zegt ook dat je vindt dat dit niet is hoe het hoort, dat ben ik met je eens. Het is heel logisch dat je beide ouders wil zien en je zou je daar niet schuldig over hoeven voelen. Ik denk dat je moeder jou het liefst gelukkig ziet, en ik denk ook dat als je haar dit allemaal vertelt, ze het zal begrijpen. Ik zou beginnen met haar vertellen dat je snapt dat ze je graag wil zien op de dagen die daarvoor bedacht zijn, maar dat je je vader wat vaker wil zien. Je zegt dat je het door haar opmerkingen spannend vindt om je moeder te vertellen dat je iets met je vader wil doen, ik kan me niet voorstellen dat dat haar bedoeling is. Daarmee wil ik het zeker niet goedpraten, maar ik denk dat ze dit misschien niet doorheeft en er absoluut iets aan zal willen veranderen als je het haar vertelt. Ouders kunnen helaas niet altijd gedachten lezen en zeker als het gaat om een scheiding hebben ze lang niet altijd door hoe we ons voelen. Ik vond het vooral in het begin heel lastig om het over m’n vader te hebben met m’n moeder omdat ze nog zo boos en verdrietig was. Toen ik dat uiteindelijk aan haar vertelde stelde ze me meteen gerust en zei ze dat dat helemaal niet haar bedoeling was. Ze wilde op de eerste plaats dat ik me goed voelde en ze wilde zeker niet dat ik me schuldig voelde. Is er iemand in jouw omgeving (een mentor, vertrouwenspersoon op school etc.) waarmee je het hierover kunt hebben? Zou je je bijvoorbeeld prettiger voelen als zo iemand samen met jou met je moeder zou komen praten? Op die manier verloopt het gesprek misschien wat rustiger en zal het minder snel uitlopen op een ruzie (als je daar bang voor bent). Je zou natuurlijk ook kunnen proberen om met beide ouders dit gesprek te voeren. Denk je dat het zou helpen als je vader erbij is, of zou dat het juist moeilijker maken? Ook heeft Villa Pinedo een open brief voor gescheiden ouders. Hierin staan een heleboel dingen die jij ook noemt in je bericht. Dit zou je aan je moeder kunnen laten lezen, op die manier hoef je niet alles zelf uit te spreken als je dat lastig vindt. De open brief vind je hier: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, heel veel succes! Veel liefs, Anne Roos