Mijn moeder haat de nieuwe vriendin van mijn vader

Lieve Kees, Als eerste wat super knap en stoer dat jij deze vraag hier stelt zeg! Dit is vast geen makkelijke situatie voor jou zeg. Helaas snap ik heel goed wat je zegt omdat ik hetzelfde heb meegemaakt toen ik jonger was. Ik hoop dus heel erg dat je iets hebt aan mijn advies. En als je daarna nog vragen hebt kun je die altijd hier ook weer stellen:). Mijn ouders gingen scheiden toen ik 8 was en toen ik 11 was kreeg mijn vader een nieuwe vriendin, Anna. Mijn zusje en ik vonden Anna eigenlijk best aardig want ze wilde spelletjes met ons doen als wij bij mijn vader waren. Maar mijn moeder vond haar echt helemaaaaaal niet aardig. Ze vertelde steeds aan ons dat Anna zo'n heks was en deed heel gemeen tegen haar en mijn vader. Ze heeft zelfs een keer de auto van Anna bekrast. In het begin heb ik wel eens gezegd tegen mijn moeder dat ik het wel een beetje zielig vond voor Anna maar mijn moeder werd toen heel boos en liep huilend weg. Toen koos ik maar snel voor de kant van mijn moeder en deed ook naar tegen Anna. Ik vind het dus echt heel knap van jou dat je zelf inziet dat de vriendin van je vader aardig is, zelf lukte mij dat echt nog niet hoor op die leeftijd. Wat mij heel erg heeft geholpen op een gegeven moment was om het te delen met een docent van school. Zij heeft mij toen geholpen om te luisteren en bij haar mocht ik elke week even komen praten. Heb jij iemand met wie je dit zou kunnen delen? Of misschien vind je het fijn om met een Buddy te appen? Dat is iemand zoals ik waar je voor een langere tijd mee kan appen:). Je ouders hoeven hiervoor ook geen toestemming te geven. https://www.villapinedo.nl/zoek-een-buddy/ Helaas haat mijn moeder nog steeds Anna dus dat vind ik soms wel lastig, vooral met verjaardagen enzo, omdat zij echt niet in dezelfde ruimte wil zijn. Ik heb nu geleerd dat ik daar helaas niets aan kan veranderen. Wat ik wel kan veranderen is hoe ik zelf denk over Anna, en dat is dat ze aardig is. Ik hoef niet hetzelfde te denken als mijn moeder om van haar te houden. Misschien zeg ik het niet altijd tegen mijn moeder als het gezellig was maar ik durf nu wel eerlijk te zeggen dat ik nare dingen niet meer wil horen. En vaak luistert zij daar wel naar:). Ik hoop heel erg dat je iets hebt gehad aan mijn verhaal. Weet dat je niet de enige bent en dat wij er altijd voor je zijn als je tips nodig hebt of gewoon even iets wil delen! Veel liefs, Pien

Hoi Lieve Kees, Wat ontzettend goed dat je het forum weet te vinden, en dat je je vraag durft te stellen. Maar wat vervelend dat je ouders al zo lang zijn gescheiden, en nog steeds zo boos zijn. Ik weet heel goed hoe vervelend dat is, want mijn ouders zijn ook nog heel lang boos op elkaar gebleven. Ik heb daar iets heel belangrijks van geleerd, waar jij hopelijk nu ook wat aan hebt! Mijn ouders waren gescheiden toen ik 9 was, en waren dus nog heel lang boos op elkaar. Ze hebben 3 jaar rechtszaken tegen elkaar gehad. In die tijd had mijn vader ook een nieuwe vriendin, die altijd heel lief voor mij was. Ik vond het altijd heel lastig om het over de vriendin van mijn vader te hebben als ik bij mijn moeder was. Eigenlijk durfde ik dat niet, omdat ik bang was dat ik mijn moeder zou kwetsen. Hier herken ik heel erg dat je in het begin ook maar boos tegen de vriendin van je vader deed, omdat je moeder dat ook deed. Maar nu jaren later heb ik hier iets heel belangrijks over geleerd! Ik heb gemerkt aan mijn ouders, dat als twee mensen boos op elkaar zijn ze hun eigen waarheid hebben over wat er is gebeurd. Mijn ouders hebben ruzie gekregen, zijn gescheiden, en daar zijn natuurlijk heel veel dingen gebeurd. Maar als ik aan mijn vader vraag wat er is gebeurd, krijg ik een heel ander antwoord dan wanneer ik het mijn moeder zou vragen. Het is alsof mijn ouders een heel ander geschiedenisboek hebben, over dezelfde tijd. En het grootste probleem was dat mijn ouders heel graag wilde dat ik uit hun geschiedenisboek zou leren. Mijn moeder wilde dat ik haar verhaal over de scheiding zou geloven, en mijn vader wilde dat ik zijn verhaal over de scheiding zou geloven. Mega ingewikkeld allemaal, want hun verhalen lijken niet eens op elkaar! En hier is mijn tip aan jou lieve Kees: Jij mag je eigen geschiedenisboekje schrijven. En die mag heel erg simpel zijn, als jij dat wilt. Ik hou van mama, ik hou van papa, en ik vind de vriendin van mijn vader super aardig. En dat is helemaal OK. Ik heb pas heel laat geleerd om mijn eigen geschiedenis boekje te schrijven, maar het is nooit te laat! Die vriendin van mijn vader die altijd zo lief voor me was is helaas toen ik 12 was weer weg gegaan. Maar ik ben blijven herinneren hoe lief ze voor me was, ook al durfde ik het daar niet over te hebben. Op mijn 27ste, dus 15 jaar nadat ik haar voor het laatst heb gezien, heb ik haar weer opgezocht. Ik wilde haar na al die tijd toch nog bedanken dat ze toen zo lief voor me was. En mijn geschiedenisboekje klopte, want ze was na al die jaren nog steeds zo lief. Hopelijk heb je hier wat aan, Kees. En als je meer vragen hebt mag je die ook stellen! Veel liefs, Arne