Mijn gevoelens uiten
, jaar
Reacties (5)
bijna 6 jaar geleden
ik zou me ook rot voelen maar als je het echt niet leuk vind dan moet je het ze vertelen gr amelie
bijna 6 jaar geleden
Hoi Amelie, Ik vind het wel leuk, dat ze zo gelukkig zijn dat ze gaan trouwen. Maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik ermee aan moet.
bijna 6 jaar geleden
Hoi Loïs! Wat fijn dat je het forum hebt gevonden om je vraag te stellen. Wat lastig zeg, dat je niet zo goed weet wat je hiermee moet! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 14 was, en ongeveer 6 jaar later ging mijn moeder opnieuw trouwen. Ik vind mijn stiefvader een hartstikke aardige man en ik gun hem en mijn moeder alle geluk, maar toch moest ik even slikken toen ik hoorde dat ze gingen trouwen, en had ik er best even moeite mee. Ik denk dat dat simpelweg kwam door het feit dat ze met iemand anders ging trouwen dan mijn vader, ook al waren zij al lang gescheiden en had ik daar ook vrede mee. Ik heb hier toen wel met mensen over gepraat. Ik kan me voorstellen dat het lastig is dat ze jou iets vertellen wat voor jou toch best een ding is, maar vervolgens mag je er met niemand over praten. Ik begrijp natuurlijk wel dat ze dit zelf aan de belangrijke mensen in hun leven willen vertellen! Ik zou aan je moeder vertellen dat je er toch best wel mee zit en dat je het aan iemand wil vertellen, en of dat mag. Je kan dan ook meteen het gesprek openen om het er met haar over te hebben! Je kan via deze link https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ ook een buddy aanvragen. Een buddy heeft ook gescheiden ouders, en met hem of haar kun je praten over alles wat je dwars zit. Je praat alleen met een buddy via de chat, dus je kan er dan over praten zonder dat dat terug komt bij je moeder! Ik hoop dat dit je een beetje heeft geholpen! Heel veel liefs, Dieuwertje
0
bijna 6 jaar geleden
0
bijna 6 jaar geleden
Lieve Loïs, Bedankt voor je berichtje op het forum. Wat goed en fijn dat je je verhaal hier met ons deelt! Je schrijft dat je vader en stiefmoeder volgend jaar willen gaan trouwen en dat je dit best een grote stap vindt. Dat snap ik echt super goed! Mijn vader en stiefmoeder hebben een aantal jaren geleden zonder dat ik het wist een geregistreerd partnerschap gesloten. Toen ik dit ontdekte schrok ik hier best wel van. Ik heb dit destijds met mijn vader besproken en kwam er zo achter dat hij het helemaal niet zo’n groot ding vond. We keken er dus allebei heel anders naar, best ingewikkeld maar daardoor snapte ik wel iets beter dat hij me er niet van op de hoogte had gebracht. Ik vond het best lastig en gek dat mijn stiefmoeder voor mij vrij plotseling mijn vaders (en dus ook mijn) achternaam ging dragen. Toch een hele stap. Destijds heb ik hierover direct mijn hart gelucht bij mijn moeder en een vriendin, dus ik snap super goed dat jij het er ook graag met die mensen over wil hebben. Heel lastig dat ze hebben gezegd dat je het er nog niet over mag hebben. Ik wil je natuurlijk niet aanmoedigen om je niet aan de afspraak te houden of om iets stiekem te doen, maar ik vind eigenlijk wel dat die ruimte er voor jou gewoon moet zijn! Heel gezond juist om je emoties zo te uiten en ook heel logisch dat je zoiets een plekje moet geven. Ik zou je dan ook willen aanmoedigen om te onderzoeken of je die ruimte toch kunt krijgen/nemen. Kun je bijvoorbeeld met je vader bespreken dat je het graag wilt delen en hoe moeilijk het voor je is om dit nu niet te kunnen? Wie weet heeft hij (net als mijn vader toen) nog niet zo stilgestaan bij hoe dit voor jou kan zijn? En zou het kunnen helpen als je met de mensen waarmee je het deelt afspreekt dat het tussen jullie blijft? Ik hoop dat je eruit komt! Terwijl ik dit schrijf vraag ik me af: zou het jou ook kunnen helpen om erover te schrijven? Om bijvoorbeeld voor jezelf op papier te zetten wat het met je doet dat ze willen gaan trouwen, dat je er niet over kunt praten etc. Wie weet is dat ook al een manier om je emoties een beetje te kunnen uiten. Schrijven heeft mij op moeilijke momenten weleens geholpen om iets even een plekje te geven, letterlijk even ‘weg te zetten’. Tenslotte is er nog iemand tegen wie je altijd alles kunt vertellen; een Buddy van Villa Pinedo! Ik zie dat de anderen daar ook al over hebben geschreven. Misschien fijn voor je om iemand te hebben die wat verder weg staat van jou omgeving, om dit soort dingen mee te kunnen bespreken? Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je veel succes toe! Liefs, Lotte
0

1