Met de situatie omgaan

Lieve Anoniem, Wat goed dat je jouw verhaal hier deelt. Ik snap dat je niet weet hoe je met de situatie om moet gaan, dat had ik in het begin ook (en soms steeds). Dat je je depressief en alleen voelt is ook helemaal niet zo gek, het is nog maar heel kort geleden dat je ouders het bekend hebben gemaakt. Je hoeft hier niet meteen voor naar een psychiater, maar je zou bijvoorbeeld tegen je vader of moeder kunnen zeggen dat je het lastig vindt en hier over wilt praten. Als je hier liever met iemand anders dan je ouders over wilt praten, is een buddy misschien iets voor jou. Dit is iemand die zelf ook gescheiden ouders heeft en waarmee je jouw ervaringen kan delen en vragen aan kan stellen. Meer info over een buddy kan je lezen via deze link: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/. Ik hoop dat ik je zo een beetje heb kunnen helpen. Als je meer vragen hebt of ergens mee zit ben je altijd welkom bij het forum! Liefs, Anique

Hoi Anoniempje, bedankt voor je berichtje op het forum. Wat rot dat je je zo voelt. Ik herken het wel heel goed. Voor mij was het ook een grote klap toen mijn ouders zeiden dat ze gingen scheiden.Mijn moeder had al een nieuwe vriend waar ze meteen bij is gaan wonen, terwijl mijn vader, broertje en ik alles nog moesten gaan verwerken en een plekje moesten geven. Ik kan je eigenlijk maar 1 advies geven: Neem de tijd! Neem de tijd die je nodig hebt om de wond te laten helen. Dat kan bij de een veel langer duren dan bij de ander, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat je de tijd neemt die jij nodig hebt. Het is namelijk niet niks! Dat je aan slechte dingen denkt is zeker niet abnormaal. Een scheiding van je ouders is iets groots en iedereen wil het liefste dat zijn of haar ouders bij elkaar blijven. Als dat niet gebeurt, heeft dat een grote impact. Je hoeft hiervoor niet meteen naar een psychiater. Het is misschien wel fijn om er met mensen over te praten (de buurvrouw, een tante, een goede vriendin bijvoorbeeld), zodat je niet alles in je eentje hoeft te verwerken. Ik heb er ook veel over gepraat met mensen om me heen en zij konden me steunen, waardoor ik het steeds beter een plekje kon geven. Het blijft moeilijk, maar dat lukt ook jou! Als je het niet fijn vindt om er met iemand over te praten, kun je ook in een dagboek schrijven. Door het op te schrijven lijkt het net alsof je er met iemand over hebt gepraat en je je verhaal even hebt kunnen doen. Dat kan heel erg opluchten! Ik hoop dat je hier iets aan hebt en nogmaals: Neem alle tijd die je nodig hebt! Liefs en sterkte, Nadine