Meer bij moeder

Beste Noor, Wat goed dat je je vraag stelt op ons forum! Ik weet hoe je je voelt. Ik heb dit ook gehad maar dan dat ik liever bij papa wilde wonen in plaats van bij mama. Niet had ik het gevoel dat papa alleen maar aan zichzelf dacht, dat had ik juist bij mama... ik heb eerst goed met papa gepraat en hem verteld dat ik bij papa wilde wonen. Hij gaf mij moed om het met mama te bespreken dus dat heb ik gedaan. Misschien kun jij dat ook doen? Het met je moeder bespreken? Zij zal vast goede tips voor je hebben! Liefs Melissa

Beste Noor, Wat goed dat je deze vraag stelt op het forum. Zelf ben ik ook opgegroeid met co-ouderschap en verbleef ik even veel tijd bij mijn moeder als bij mijn vader, week om week. Op een geven moment was ik het zat om iedere week te wisselen en wilde ik dit iedere twee weken doen. Een van mijn ouders wilde dit niet, 'omdat we het nou eenmaal altijd zo gedaan hadden' en omdat mijn ouder het te lang vond om ons twee weken niet te zien en ons dan zou gaan missen. Ik herken jouw situatie dus, dat er bij de keuze voor verblijf niet vanuit jouw belang wordt gedacht, maar uit het belang van de ouder. Op een gegeven moment accepteerde mijn ouder het wel, maar dit heeft wel lang geduurd. Het beste is denk ik om goed te bedenken wat de redenen zijn dat je langer bij je moeder wil blijven, omdat je dit dan ook beter kan uitleggen aan je vader. Is dit omdat je niet te vaak heen en weer wilt verhuizen, heb je meer vriendjes bij je moeder in de buurt wonen, vind je het huis bij je moeder fijner of is er een andere reden? Is de oplossing voor dit probleem om langer bij je moeder te wonen of zou je vader er voor kunnen zorgen dat je je bij hem net zo thuis voelt, waardoor het niet nodig is om langer bij je moeder te wonen? Belangrijk is om te onthouden dat jij nooit voor deze scheiding hebt gekozen en dus ook niet om in twee huizen te wonen. Het is belangrijk om je ouders hier aan te herinneren, dat het hun taak is dat het wonen in twee huizen zo min mogelijk belastend is voor jou. Ik weet dat ik me in het begin wel eens schuldig voelde als ik iets vergeten was bij een van mn ouders en vroeg of mijn ouder het kon komen brengen, dus haalde ik het uiteindelijk vaak zelf op. Later voelde ik me hier niet meer schuldig over, omdat ik begreep dat het de taak van ouders was en niet mijn taak om het leven in twee huizen zo min mogelijk belastend voor mij te laten zijn. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn tips! Ik wens je veel sterkte, liefs Iris

Hoi Noor, bedankt voor je berichtje op het forum. Ik herken het wel, ik wilde meer bij mijn vader zijn en dat vond mijn moeder niet zo leuk. Het scheelt dat ik al wat ouder was toen mijn ouders gingen scheiden en ik dus gewoon zelf kon kiezen wanneer ik bij wie was. Toch zei mijn moeder weleens dat ze het niet zo leuk vond, maar eerlijkheid duurt dan altijd het langste. Jij mag ook vertellen dat je graag meer tijd bij je moeder zou willen doorbrengen. Het zou kunnen dat je vader dit niet zo leuk vindt, maar jij mag daar iets in te zeggen hebben en een keuze mogen maken. Als je het moeilijk vindt om dat zo tegen je vader te zeggen, kun je hem een brief schrijven die je voor hem neerlegt. Als hij die dan heeft gelezen, kunnen jullie er samen over praten. Dan kan jij vertellen waarom je graag wat meer tijd bij je moeder zou willen doorbrengen en hoe je je daarbij voelt. Je vader kan dat dan ook vertellen en hopelijk komen jullie dan samen tot een besluit waar jullie allebei achter staan. Veel succes! Liefs, Nadine

Hallo Noor, Wat goed van jou dat je om hulp vraagt. Ik snap dat je het niet fijn vindt deze situatie. Ik zou als ik jou was een gesprek met je vader aangaan, waarin je uitlegt wat je denkt. Misschien blijkt dan dat het een misverstand is. Of jullie kunnen dan samen bekijken wat anders zou kunnen. Ik weet zelf dat het vaak enorm kan opluchten en helpen om te praten over wat je denkt. Dan kan er samen naar een oplossing gezocht worden of dan komt duidelijkheid. Je zou ook een ander persoon bij het gesprek kunnen betrekken om jullie wat te helpen. Ik wens je veel liefs, Anne