Meer bij mijn vader

lieve Anoniem, Wat fijn dat je je verhaal wil doen. Ik kan me heel goed voorstellen dat je heel verdrietig wordt van hoe het nu gaat. Zeker als je broer ook meer bij je moeder is nu. Zelf heeft mijn broertje een beetje in dezelfde situatie gezeten. Hij ging om de week naar mijn moeder terwijl ik geen contact meer met haar had. Hij kreeg het hier heel moeilijk mee en heeft uiteindelijk ook de keuze gemaakt om ook minder bij mijn moeder te zijn. Ondanks dat mijn moeder het heel lastig vond dat mijn broertje dat wilde snapte ze het wel. Hij wist goed uit te leggen dat hij het fijner vond bij mijn vader omdat wij dichter bij school wonen, en omdat er bij mijn vader meer rust is. Voor mijn broertje was het wel zwaar, achteraf was hij wel blij dat hij het verteld had. Ik snap dat het voor jou misschien niet zo makkelijk is, maar ik denk dat het belangrijkste is dat je er over gaat praten. Als het goed is dan willen je ouders dat jij gelukkig bent, waar dat dan ook zou zijn. Communiceren is hierbij het belangrijkste. Misschien zou je de open brieven kunnen helpen met het gesprek aan gaan. Deze kunnen helpen bij het benoemen van zoiets moeilijks. https://www.villapinedo.nl/open-brief-voor-ouders/ hier kun je deze vinden. Ik hoop dat je wat heb aan mijn verhaal, en dat je snel meer bij je moeder kan zijn.. Lieve groetjes, Charlotte

Lieve anoniem, Wat goed dat je hier je vraag stelt bij ons op het forum. Je schrijft dat je eigenlijk de omgangsregeling zou willen veranderen, door meer bij je moeder te zijn en minder bij je vader. Ik vind het sowieso al heel goed dat je dit met ons deelt, dat je goed weet wat je wilt. Maar ik kan me ook wel voorstellen dat je het eng of spannend vindt om tegen je ouders te zeggen. Hoe denk je dat ze zullen reageren? Kun je het misschien met je vader makkelijker bespreken dan met je moeder of andersom? Ik kon bijvoorbeeld altijd veel makkelijker met mijn moeder praten dan met mijn vader. Dus dan in zo een situatie koos ik vaak om het eerst met haar te bespreken, en dan kon zij mij daarna helpen om het ook met mijn vader te bespreken. Misschien dat dat voor jou ook een idee is? Verder wat mij altijd hielp in zo een situatie, wanneer ik iets eigenlijk niet goed durfde te zeggen, dan schreef ik het naar mijn ouders via een brief. Hierdoor hoefde ik niet te zien hoe ze zouden reageren, en ik had alle tijd om goed na te denken wat ik wilde zeggen. Hierdoor was het toch net een stukje minder spannend. Zo een situatie heb ik inderdaad ook gehad met de omgangsregeling, zoals jij nu beschrijft. Ik wilde toen ik wat ouder werd ook minder naar mijn vader, omdat ik bij mijn moeder mijn bijbaantje had en veel vrienden enzo. Ik vond dat super spannend om te zeggen, maar uiteindelijk begreep mijn vader het volledig. Ik denk dat jouw ouders het ook heus wel zullen begrijpen hoor :) Verder schrijf je ook nog over je broer. Zou je hier ook met hem over kunnen praten? Misschien kan hij je hier ook wel bij helpen, om het te vertellen, of op te schrijven in een brief. Of, wat je misschien ook nog fijn kan vinden waar ik aan dacht, is een buddy. We hebben hier bij Villa Pinedo buddy's waar je je voor kunt aanmelden. Als je dat doet, dan wordt je aan een jongere gekoppeld die net als jij en ik gescheiden ouders heeft, en dan kun je samen met diegene praten via een speciale app en zo ervaringen uitwisselen. Ook dit is iets wat je dan met je buddy zou kunnen bespreken bijvoorbeeld. Als je hier meer informatie over wilt heb ik hier nog een linkje: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik hoop dat je iets hebt aan mijn advies. Mocht je toch nog meer vragen hebben of meer advies willen, dan weet je ons forum te vinden :) Veel liefs, Samantha