Loslaten

Lieve Eva, bedankt voor je berichtje op het forum. Wat een vervelende situatie en ik kan helemaal begrijpen dat dit jullie raakt.. Ik herken het wel, want mijn moeder heeft dezelfde uitspraak ook eens naar mij gedaan (dat ik nooit iets likete van haar op Facebook). Mijn moeder had al een nieuwe vriend toen mijn ouders nog niet gescheiden waren en ze is meteen bij hem ingetrokken. Hoteldebotel verliefd plaatste ze (en soms nog weleens) soms meerdere foto's op een dag op Facebook. Ik zet zelf ook niet vaak iets op Facebook dus ik like ook niet alles. Natuurlijk zie ik die foto's voorbij komen, maar ik vind niet dat ik daar per se iets mee hoef te doen. Daarnaast ziet mijn vader ze ook, zodra ik ze like. En dat vond / vind ik niet fijn voor hem. Mijn moeder heeft me er toen ook een keer op aangesproken dat ik nooit iets like en of ik haar het geluk niet gun en dat soort dingen. Ik ben toen best wel boos op haar geworden, want ik vind het zo'n onzin dat geluk of wat je iemand gunt van likes op Facebook moet afhangen. Zoals jij zegt: te gek voor woorden. Ondanks dat ik het te gek voor woorden vond, raakte het me wel dat mijn moeder moeilijk deed over zoiets (in mijn ogen) onbenulligs. Het enige wat bij mij geholpen heeft is dit los te laten door er geen aandacht aan te schenken. Mijn moeder weet hoe ik erover denk en als ze er een opmerking over maakte, ging ik er niet op in. Het zegt meer over haar dan over mij dat ze zich zo gedraagt, vind ik dan.. Het is en blijft een vervelende situatie, voor jullie ook, maar jullie hebben er al wat van gezegd en dat wil er bij je vader niet in. Dat is jammer voor hem zou ik dan zeggen.. meer kun je niet doen (helaas). Probeer het los te laten en naast je neer te leggen! Hoe moeilijk dat ook is.. Anders maken jullie je er misschien heel druk over, maar dat verandert ook niks aan de situatie. Je zou altijd nog een keer kunnen proberen om het gesprek met je vader aan te gaan en vanuit jullie te praten, dus echt aangeven hoe jullie het ervaren en jullie je erbij voelen, door dingen te zeggen als 'Wij vinden het vervelend dat..' en vanuit jullie gevoel te praten. Zo val je hem niet aan maar geven jullie je mening en het is dan aan hem of hij daar iets mee doet of niet. Zo niet, dan hebben jullie je best gedaan. Heel veel succes, Liefs,Nadine

Lieve Eva, Wat een nare situatie en wat herkenbaar ook. Ik merk heel erg dat ouders en Facebook echt een ding is. Kinderen worden vaak onzeker door instagram en ouders worden erg onzeker door Facebook.Ik krijg ook vaak te horen waarom ik iets niet van mijn moeder heb geliked of waarom ik de nieuwe vriend van mijn moeder nog niet volg. Ze smeekt me bijna om hem te volgen omdat hij me niet eerst wilt volgen. Mijn antwoord is duidelijk nee. Of wanneer iemand bijvoorbeeld mijn moeder ontvriend, mag mijn moeder die persoon niet meer want oh hij heeft me ontvriend. Dus waar het op neerkomt zoals ik al zei. Ouders en Facebook is een ding. Ik heb mijn moeder intussen al wel laten inzien dat haar obsessie met Facebook te ver gaat. Dat betekend niet dat Facebook dingen haar niet meer uitmaken maar ze valt mij er tenminste niet meer lastig dus ik denk toch dat je aan hem moet vragen waarom hij bijvoorbeeld een like wilt van je vriend. Het is erg lastig dat het moeilijk is om hier met je vader over te praten. Dit is hetzelfde met mijn vader. Zijn mening klopt en de rest niet. Maar er zijn wel manieren om bijvoorbeeld mijn vader iets in te laten zien en dat is hem laten nadenken. Je kan je vader een vraag geven waar hij over na kan denken. Zoals ik hierboven al geschreven had 'Waarom wilt hij een like van je vriend?' 'Waarom leg je zo veel waarde in Facebook?' 'Waarom doet dit je pijn?' 'Hoe zou dit voor mij en mijn vriend voelen denk je?' Ik wens je alle geluk toe en ik hoop dat mijn berichtje je een beetje op weg helpt liefs, Dolores

Hallo Eva, Wat vervelend voor je. Ik snap dat je hiermee zit. Ik weet natuurlijk niet of je dit al een keer face to face met hem hebt besproken. Als dit het geval is, zou ik hem erop aanspreken. Ik zou als ik jou was duidelijk maken dat hij naar dingen zoekt, die niet zo zijn. Wat betreft het makkelijker loslaten, wat voor mij werkt is minder contact want dan krijg je ook minder mee en ga je jezelf minder storen. Maar natuurlijk is dit voor iedereen anders. Als je zoiets vaak mee maakt, gaat het op een bepaald moment minder irriteren. Ik wens je veel liefs, Anne

Lieve Eva, Wat goed dat je deze vraag stelt op het forum. Ik herken dit moeilijk doen over social media ook wel een beetje. Mijn vader vraagt soms ook wel eens of ik iets heb gezien wat hij heeft geplaatst op social media en als ik dat niet meer weet, doet hij soms teleurgesteld, heel kinderachtig eigenlijk. Ik negeer het altijd maar, omdat ik weet dat het in feite een vraag om aandacht en erkenning is. Maar als je er ruzie over krijgt, zoals in jouw geval, is het natuurlijk wel belangrijk om hier iets aan te veranderen. Misschien dat het bij jou vader in feite ook een vraag naar aandacht en bevestiging is, maar dat hij er verkeerd mee om gaat. Het lijkt mij verstandig om er met hem over te praten: waarom vind je het zo erg als ik iets niet like? Voelt hij zich misschien buitengesloten? Ik denk dat het onderliggende probleem dan naar boven kan komen. Ik wens je veel sterkte!