Lastig

Hoi lieve Roos, Wat fijn dat je ons forum hebt gevonden en je vraag hier durft te stellen zeg, dankjewel daarvoor. De situatie die je beschrijft, komt me echt heel bekend voor. Ik woonde vroeger ook bij mijn moeder, en ging om het weekend een nachtje bij mijn vader slapen. Precies zoals jij doet eigenlijk. En net als jij wilde ik ook tussendoor best wel vaker even naar mijn vader, maar dat deed ik uiteindelijk nooit. Mijn moeder zei altijd wel dat het mocht, maar toch voelde het ergens niet goed. Ik was ergens altijd bang dat ik mijn moeder zou teleurstellen als ik naar mijn vader zou gaan. Of misschien niet per se teleurstellen, maar ik was bang dat ze het niet leuk zou vinden. En natuurlijk voelde het ergens dan ook weer niet goed om niet wat vaker naar mijn vader te gaan. Ik had graag vaker daarheen gegaan, voor mezelf, maar ook omdat ik dacht dat ik hem daar blij mee zou maken. Ik heb ook altijd het gevoel gehad letterlijk tussen mijn ouders in te staan, altijd te moeten kiezen. Herken je dat toevallig? Omdat ik in principe altijd bij mijn moeder woonde, vond ik het veel moeilijker om dan mijn moeder teleur te stellen dan mijn vader, omdat ik veel vaker samen met haar was. En ik denk ook dat mijn moeder haar gevoelens veel meer aan mij liet merken dan mijn vader dat deed. Natuurlijk wilde mijn vader me ook graag vaker zien, maar hij liet niet heel erg merken hoe jammer hij het vond dat ik niet vaker kwam zegmaar. Mijn moeder liet wel altijd merken dat ze het niet leuk vond als ik naar mijn vader ging. Ze zei wel dat ik mocht, ze heeft me nooit tegengehouden, maar toch liet ze wel merken dat ze er niet blij mee was. Ze deed dan altijd ineens heel kortaf. Als ik dan bijvoorbeeld vroeg of t goed was als ik een middagje naar papa ging, dan zei ze bijvoorbeeld op een wat geïrriteerde toon 'dat kan je doen', of 'oke'. Terwijl als ik vroeg of ik naar een vriendin mocht bijvoorbeeld, dan reageerde ze altijd heel erg enthousiast. Het waren kleine dingetjes als hoe ze dingen zei, of haar gezichtsuitdrukking bijvoorbeeld waaraan ik kon merken dat ze het eigenlijk niet fijn vond. Dit zorgde er bij mij voor dat ik het lastig vond om vaker naar mijn vader te gaan. Ik weet niet of je hier iets van herkent? Het zou natuurlijk ook heel goed kunnen dat er bij jou een andere reden is waarom je het lastig vindt om naar je vader te gaan. Heb je er al eens over gepraat met je vader of moeder? Of misschien iemand anders? Dat is namelijk wat mij vroeger best goed hielp als ik iets lastig vond of ergens mee zat. Ik kon bijvoorbeeld met mijn opa & oma heel goed praten over dingen die met de scheiding te maken hadden, maar ook met een hele goede vriendin van mij. Andere mensen zien dingen soms net op een andere manier dan jij, waardoor ze je andere inzichten kunnen geven. Ze kunnen je helpen om de situatie wat beter te begrijpen of van een andere kant te bekijken. Mij hielp praten eigenlijk altijd wel. Wist je dat we hier bij VillaPinedo ook Buddy's hebben waar je mee kunt praten? Buddy's zijn jongere die net als jij en ik gescheiden ouders hebben. Als je je aanmeldt om met het project mee te doen, wordt je gekoppeld aan een eigen buddy. Via een speciale app kunnen jullie dan met elkaar praten. Jullie kunnen gedachten en gevoelens met elkaar delen, je kunt hem/haar vragen stellen of je kunt gewoon even je verhaal kwijt wanneer jij daar behoefte aan hebt. Doordat hij/zij ook gescheiden ouders heeft, weet diegene heel goed hoe jij je voelt. Als je het fijn zou vinden om een buddy te krijgen, of als je meer informatie hierover wilt, dan kun je hier op deze link klikken: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen door mijn ervaring met je te delen. Als je meer vragen hebt, of je verhaal kwijt wilt, dan mag dat natuurlijk altijd hier op het forum. Ik wens je heel veel liefs, Samantha