Na lange tijd weer afspreken

Hoi Anoniem, Wat goed om je bericht hier te zien. Goed ook dat je de vraag stelt. Ik begrijp uit je verhaal dat je vooral benieuwd bent hoe een vergelijkbare situatie is gegaan, en dat je bang bent dat je vader of de situatie je teleurstelt. Logische gedachtes, het is ook niet niets om je vader na een lange tijd weer te zien. Allereerst vind ik het heel knap hoe je het contact weer aan bent gegaan. Het is een hele stap en je mag echt trots op jezelf zijn. Als klein kind heb je tussen je ouders in gezeten, en nu kies je er zelf voor om weer met beide ouders contact te hebben. Gaaf om te lezen. Mijn situatie is erg herkenbaar. Ik heb mijn moeder tien jaar niet gezien en had ook een erg slecht beeld van haar. Mijn omgeving had haar erg negatief neergezet en contact met haar onderhouden was erg lastig hierdoor. Via andere familie ben ik weer in contact gekomen en zijn we, samen met een tante, het gesprek aangegaan. Het eerste gesprek ging echt nergens over, en het was vooral aan elkaar wennen. Zenuwen sprongen, net zoals bij jou, er vanaf. De momenten die volgden kregen wat meer diepgang en zorgden ervoor dat we elkaar meer leerden kennen. Ik ben negatieve dingen tegengekomen in mijn moeder, maar ook mooie dingen die ik niet meer wil missen. Ze werd voor mij, zoals jij het zo mooi omschrijft, 'weer gewoon mens'. Een mens dat haar fouten heeft gemaakt en nog steeds (mag) maken/maakt. Ik hoop dat als je dit zo kan zien, je ook minder bang hoeft te zijn teleurgesteld te worden. Aan het hele scheidingsverhaal zitten zoveel belevingen, dat ook die van jou vader een verhaal heeft. Ik heb mijn vader alles eerlijk verteld, wat maakte dat hij het er heel moeilijk mee had. Hij wist niet goed wat hij ermee aan moest en het contact is een tijdje iets minder geweest. Uiteindelijk hebben we een bak koffie gedronken en hebben we al onze onzekerheden en angsten uitgepraat. Zelfs irritaties kwamen met respect naar voren. Dit heeft onze band alleen maar sterker gemaakt. Hij probeert nu niet meer het contact met mijn moeder te veroordelen of te beoordelen. Eerlijkheid helpt het beste, want achteraf alles moeten horen is voor je moeder (denk ik) ook niet prettig. Ik hoop dat je hier wat mee kan, voel je vrij om hieronder te reageren als je nog meer vragen hebt. Succes met alles, Groeten Henk-Jan

Lieve anoniem, wat goed dat je dit hier deelt! Ik wil ten eerste even zeggen dat ik het echt super stoer van je vind dat je voorzichtig weer contact hebt met je vader na zo'n lange tijd! Jeetje, het lijkt me inderdaad echt enorm spannend om hem weer te zien. Wat fijn om te lezen dat jullie zo lang hebben gepraat en dat hij zelfs op je werk langs is geweest. Na al die jaren verdien je het ook echt om te mogen ervaren dat je vader inderdaad ook gewoon een mens is en daarbij écht jouw vader. Mijn situatie is niet helemaal hetzelfde als die van jou, maar ik hoop dat je toch wat hebt aan het delen van mijn verhaal. Je schrijft dat je moeder slecht over je vader sprak en dat herken ik heel erg. Hierdoor kwam ik als kind echt tussen mijn ouders in te staan. Al die rechtszaken rondom geld maakten het er inderdaad ook niet makkelijker op. Je schrijft dat je 3 was toen het begon en ik denk dat je dan als kind vooral moet ondergaan hoe je ouders met elkaar omgaan en waar je woont en wie je ziet, zonder dat je daar echt invloed op hebt. Ik was 9 en had daar ook nog niet echt invloed op, maar in de pubertijd werd ik zo ongelukkig van die negatieve verhalen van mijn ouders over elkaar dat ik besloot een kant te kiezen om het 'gevecht' te stoppen. Ik geloofde mijn moeder, waardoor ik dus ook mijn vader als een slecht mens begon te zien. Ik verbrak het contact en stond helemaal achter mijn moeder. Na een tijdje probeerde ik het contact te herstellen door echt 'vader-dochter quality time' te plannen, wat heel prettig was. Maar ik wist ook dat de negatieve verhalen nog niet voorbij waren. Ik merk wel dat dit met de tijd steeds meer slijt, maar het zal nooit helemaal weg gaan. Ik herken het heel erg dat je dan bang bent dat het fout loopt, of dat je ontdekt dat je vader echt een slecht mens blijkt te zijn. Ik heb dat ook heel lang gehad. Maar nadat we weer contact hadden bleef mijn vader interesse tonen in mij en deden we af en toe wat leuks samen. Hierdoor kwam er op een gegeven moment bij mij een inzicht dat hij misschien best een slecht mens is geweest in de manier waarop hij mijn moeder heeft verlaten, rechtszaken (misschien onterecht) heeft gewonnen, en dus voor mijn moeder inderdaad niet de leukste man op aarde is, maar voor mij wel een hele lieve vader. En toen ik steeds meer ontdekte hoe fijne band we eigenlijk hebben en hoeveel moeite hij doet voor mij, vond ik het ergens wel prima om "de waarheid" over de vechtscheiding niet te weten. Ik verkleinde eigenlijk mijn blik van hoe hij is als mens naar hoe hij is als vader, en dat heeft mij heel erg opgelucht. Misschien helpt het jou ook om te proberen je oordeel over hem (wat misschien vooral je moeders oordeel is, terecht of onterecht) aan de kant te zetten en proberen te ervaren hoe het is om met je vader te zijn. Je krijgt nu eindelijk de kans om je eigen oordeel over hem te hebben en om hem te leren kennen zoals hij NU is, niet zoals hij jaren geleden was. Op deze manier heb ik het ook aan mijn moeder uitgelegd. Dat het vast allemaal heel rot was in de scheiding en hij vast dingen heeft gedaan die echt niet kunnen. Maar dat het toch mijn vader blijft en dat ik hem wil leren kennen hoe hij nu is. Net zoals ik mijn moeder ken zoals ze nu is. En daarnaast voelde ik in die tijd dat er geen contact was alsof ik niet helemaal compleet was en er een deel miste. Ik probeerde het toen ook positief te brengen naar mijn moeder: dat ze niet meer als moeder een vaderrol hoefde te vervullen als mijn vader gewoon zelf die rol weer op zich nam. Toen ze inzag dat ik contact wilde om hem als vader te leren kennen en niet om te ontdekken wie er nou een slecht of goed mens was in de scheiding, stimuleerde ze het contact ook veel meer. Het heeft mij zo geholpen om los te laten wat er allemaal gebeurd zou zijn tijdens de vechtscheiding. Ik hoef nu helemaal niet meer te weten wie er gelijk had en hoe alles precies is gegaan. Ik probeer een beetje in het nu te leven en gewoon te ervaren wat ik nu wel en niet fijn vind. Ik vind deze quote van Loesje daar heel helpend bij, misschien heb jij daar ook iets aan: "Als je durft los te laten, heb je twee handen vrij om de toekomst te grijpen". Weet dat je altijd mag delen hoe het met je gaat en je altijd opnieuw om advies mag vragen. Ik wens je veel liefs! Demi