Is het normaal

Hallo lieve Stijn Bedankt voor jouw bericht op het forum. Ik vind het ontzettend moedig van je dit durft te delen met ons. Ik heb dit zelf ook mee gemaakt, mijn vader sloeg ook mijn moeder. Dit is ook vaker dan één keer gebeurt. Ik vond dit altijd heel vervelend om mee te maken. En ik kan je één ding zeggen: iemand slaan is niet normaal. Je moet respect voor elkaar hebben en dat heb je zonder iemand te slaan. Vaak slaan mensen, als ze niet willen praten en/of gefrustreerd zijn over iets. Dan gaan ze in plaats van een probleem op te lossen slaan. Dit is niet de bedoeling, want niemand wil geslagen worden. Als ik jou was zou ik dit ook bespreken met iemand waarmee je het heel goed kunt vinden, zoals bijvoorbeeld iemand op school (een juffrouw of meester) of bijvoorbeeld een tante of oom. Ik heb dit toen ook tegen de ouders van mijn buurmeisje verteld en zij waren heel lief en begripvol en konden mij ook in deze moeilijke situaties helpen. Ik hoop dat dit bij jou ook het geval zal zijn. Wat trouwens ook kan helpen is bellen met de Kindertelefoon. Dit heb ik vroeger ook weleens gedaan en het hielp mij ook goed. Vaak hebben zij ook ervaring en kennis over zulke dingen. Dus dat zou ook iets voor jou kunnen zijn! Ik wens je veel liefs, Anne

Lieve Stijn, Wat dapper dat je deze vraag durft te stellen op ons forum! Wat vervelend dat jij in deze situatie zit, zeg. Nee, het is niet normaal als jouw vader jouw moeder slaat. Mijn vader heeft mijn moeder ook geslagen toen ik iets jonger was dan jij. Ik weet nog dat ik niet goed wist wat ik moest doen als dat gebeurde. Ik was er ook heel verdrietig om en moest vaak huilen als dit gebeurde. Ik was ook vaak boos op mijn vader, omdat hij dit deed. Het is juist goed om te weten dat je vader niet een slecht persoon is en dat je ook van hem mag houden! Ik heb uiteindelijk met iemand gepraat over wat er thuis gebeurde en zij is samen met mij op zoek gegaan naar een oplossing. Het luchtte op dat ik mijn verhaal kon doen en dat ik er niet alleen mee worstelde. Heb je iemand met wie je hierover kan praten? Hij of zij kan dan met jou meedenken en jij kan altijd met diegene praten als je er mee zit. Denk bijvoorbeeld aan je juf of meester of iemand anders die je vertrouwd en waar je je veilig bij voelt Als je dit moeilijk vindt, kun je ook met een buddy van Villa Pinedo praten. Daarover kun je meer lezen op deze website: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Ik hoop dat je je verhaal kunt delen met iemand en dat je hier niet alleen mee hoeft te worstelen. Liefs, Evelien

Hoihoi Stijn, Bedankt voor jouw berichtje op ons forum. Ik vind het echt heel dapper dat je dit met ons wilt delen! Maar ik vind het ook wel een beetje moeilijk om te lezen, wat onwijs erg dat je hiermee te maken hebt! Om maar gelijk antwoord te geven op jouw vraag Stijn: NEE, het is niet normaal. Ik weet zeker dat iedereen het daar mee eens zal zijn, want het is gewoon echt niet de manier waarop jouw vader met jouw moeder om mag gaan (ik neem hiermee dus aan dat het om jouw vader en moeder gaat?). Om je te helpen zal ik even een beeld geven van mijn situatie vroeger. Zelf heb ik bij mijn ouders niet hetzelfde meegemaakt. Bij mijn moeder en stiefvader ging het er alleen soms echt helemaal niet leuk aan toe. Mijn stiefvader was altijd kwaad als hij alcohol had gedronken en dan kreeg hij heel vaak ruzie met mijn moeder. Mijn stiefvader heeft mijn moeder toen weleens een duw gegeven, maar verder heeft hij haar (gelukkig!!) nooit aangeraakt. Om te lezen dat dit bij jou anders is vind ik heel vervelend, want dit was wel waar ik vroeger altijd zelf heel bang voor was. Ik voelde me altijd heel erg gespannen, ik kreeg er altijd buikpijn van. Is dit ook bij jou zo? Of voelt het voor jou heel anders? Lieve Stijn, ik wil ook graag aan je vragen of je hier met andere mensen over praat? Zelf heb ik er een hele tijd alleen mee rondgelopen, maar dit is niet de manier waarop dit kan stoppen. In deze situatie ben jij helemaal niet degene die verantwoordelijk is voor wat er gebeurt, maar er zijn misschien wel dingetjes waardoor het zou kunnen stoppen en waardoor het voor jou zelf in ieder geval een heel stuk minder vervelend kan worden. Bij mij heeft het dus heel erg geholpen om erover te praten. Dit deed ik eerst met vriendinnen en vooral met de ouders van vriendinnen. Op een gegeven moment heb ik het ook aan mijn mentor op school verteld. Dit soort gesprekken waren voor mij een hele stap, omdat ik me er enorm voor schaamde. Heb jij dit gevoel ook? Want dan wil ik je zeggen dat dit helemaal niet hoeft! Het is niet jouw schuld en jij kan er dan ook helemaal niks aan doen dat het op dit moment zo is. Door het erover te hebben kan het jou helpen om het gevoel te krijgen dat je er niet alleen voor staat, dat er mensen luisteren naar jouw verhaal en dat er mensen zijn die met je mee willen denken voor een oplossing! Dit gevoel vond ik toen heel fijn en ik hoop ook dat dit jou kan helpen! Op een gegeven moment wisten mensen in mijn familie er vanaf en best veel mensen om mij heen. Het was eigenlijk dus heel bekend, maar het stopte niet. Wat ik toen heb gedaan, is samen met mensen in mijn omgeving naar de politie gaan. Dit klinkt misschien heel eng, want dat vond ik het toen wel. Ik wilde vooral niet dat er nog ergere dingen gingen gebeuren en mensen in mijn omgeving vonden dat er nog meer hulp bij moest komen. Wat ik toen nog niet wist, was dat je bij de politie niet meteen aangifte hoefde te doen. Dit heb je misschien weleens in films gezien, dat de politie dan meteen mensen meenemen enzo. Maar: Dat is helemaal niet zo! Hoe het toen bij mij ging, was dat we de situatie alleen gingen uitleggen aan de politie. Zoiets noem je dan een 'aantekening'. Met die aantekening kan de politie dus geen dingen doen, maar weten zij er wel vanaf. Als er dan een volgende keer iets gebeurt, dan weet de politie er vanaf en kan er altijd op later moment besloten worden of er nog iets anders moet gebeuren. Bij mij heeft het toen veel geholpen! Dat de politie er vanaf wist gaf mij een goed en veilig gevoel. Tussen mijn stiefvader en moeder ging het daarna wat beter, omdat vooral mijn stiefvader voelde dat er mensen op hem aan het letten waren. Hierdoor ging hij dus meer letten op hoe hij zich gedroeg en op de dingen die hij deed. Het was nog niet opgelost, maar het ging wel al veel beter! Ik wil je niet bang maken met dit verhaal en ik begrijp echt als het misschien wat veel is! Ik denk alleen, en ik hoop dat dit je echt kan helpen. Voordat dit allemaal zo ver is zou je ik dus wel echt aanraden om aan de bel te trekken bij mensen om je heen en erover te praten. Ik hoop dat dit jou al een heel stuk verder brengt en dat je hier iets aan hebt! Als je meer tips wil of meer wil vertellen dan kan dat altijd! Het forum is altijd open en je kan zoveel berichtjes sturen als je wilt. Succes lieve Stijn! Lieve groetjes, Sandra

Dat is niet normaal nee. Dan spreek je echt van mishandeling. Als dat zo doorgaat, moet je om hulp vragen want anders kan het fout aflopen!

Vind lastig dat ik sommige dingen niet kan doen en dat ik me soms verdrietig om

nee dat is niet normaal mijn vader slaat mijn moeder ook sterkte stijn vriendelijke groet annemarijn