Is het mijn schuld?

Hoi lieve Stacy, Wat vervelend dat je dit allemaal al zo snel hebt mee gemaakt en mee hebt gekregen. Met 1 ding wil ik beginnen en dat is door te zeggen dat het niet jou schuld is!! Je hebt veel vragen voor jou vader zie ik in je bericht en dat is heel logisch. Maar er zit zoveel gevoel nog bij jou dat je niet in 123 weer echt een gesprek kunt beginnen zonder boos te worden. Ik lees dat jou vader jou wel heel graag wilt zien en dat is hartstikke logisch, je bent zijn dochter. Maar hij zal vast kunnen begrijpen dat het voor jou niet zo makkelijk gaat. Dat je het misschien juist wilt opbouwen of dat het nu gewoon te snel is. Alles is goed, als je het maar op jou tempo is. Toen ik 9 was is mijn moeder weg gegaan. Ik werd heel boos en verdrietig en vond het heel moeilijk om daar over te praten. Na een paar jaar hadden mijn moeder en ik hadden soms app of bel contact maar dat ging eigenlijk altijd mis. Het ging gewoon veelte snel voor mij. Ik was nog zo boos door mijn moeder en nog steeds heel verdrietig. Ik had net zoals jou zoveel vragen. Mij hielp het om alles op te schrijven wat ik wilde weten. En als jij daar klaar voor bent zou je het naar je vader kunnen sturen of zelf doornemen met hem. Maar doe het vooral op jou tempo. Het is al hartstikke knap van je dat je het gesprek aan durfde, maar als je door hebt dat het nog niet gaat mag dat gewoon. Niks is fout. Ook kun je altijd met een lieve docent of vriendinnetje praten, als dat iets te dichtbij komt kun je ook altijd met een buddy van Villa Pinedo chatten (https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/). Dan kunnen we het er beter over hebben en samen dingen bedenken die voor jou zouden kunnen helpen. Hele dikke knuffel van mij!

Hé Stacy! Wat goed en knap dat je hier deelt wat er allemaal is gebeurd in de afgelopen tijd. Het klinkt vooral alsof alles wat er is gebeurd voor jou erg moeilijk en heftig is geweest. Dat is begrijpelijk, want de scheiding van je ouders is ook moeilijk en zwaar, zeker als daar ook nog ruzie bij komt kijken. Het is normaal dat het contact met je vader nu veel emoties oproept en dat het je boos en verdrietig maakt. Dat mag ook: geef jezelf de ruimte om dat zo te voelen. En geef jezelf ook de ruimte en tijd om te ontdekken wat jij wil in het contact tussen jou en je vader. Je mag daarin je behoeftes aangeven en uitspreken. Ook als je ergens boos over bent, mag je dat zeggen. Boos en verdrietig zijn is dus niet jouw schuld of jouw fout. Ik denk dat alle kinderen van gescheiden ouders, als daar ruzie bij komt kijken, op een moment verdriet of boosheid ervaren. Je bent daar dus niet alleen in. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes was, en ik ben ook met periodes heel erg boos geweest op mijn vader. Toen ik 14 was, heb ik hem lange tijd niet gezien uit woede, frustratie, onmacht en boosheid. Voor mij persoonlijk was het belangrijk om me te realiseren dat ík geen ruzie had met mijn vader, maar mijn moeder wel. Als kind kom je soms tussen die ruzie in te staan en dan ga je nare dingen voelen en ervaren terwijl dat misschien niet nodig is. Zo liep dat bij mij in ieder geval. Als je er zelf niet uit komt: denk eens na over een buddy bij villa pinedo. Ook is er altijd de mogelijkheid om hulp van een psycholoog te krijgen bij het omgaan met gevoelens. Dat klinkt meteen heel 'heftig' maar soms kun je met een paar tips al vooruit geholpen worden :) Veel liefs!