In hoekje kruipen

Lieve Anoniem, Dank voor het delen van je verhaal. Soms is het een fijn idee hè, dat even helemaal niemand je kan zien. En je dan stiekem de hele wereld kan bekijken, zonder dat je wordt gestoord. Ik las vroeger altijd spannende boeken, waarbij ik mezelf verstopte en helemaal het gevoel kreeg dat ik in die wereld leefde. Als mama dan mijn kamer binnenkwam, schrok ik me dood. Ik ging er alleen steeds meer over dromen, wat dan weer wat minder fijn vond. Om te zorgen dat dit minder werd, ben ik mijn eigen verhalen op gaan schrijven. Dan kon ik zelf het einde bedenken, en was het een stuk minder spannend! Misschien is dit ook wat voor jou? Kortom, ik herken je gevoel! En vind het fijn om te weten dat ik dus niet de enige ben (: Liefs, Madelief p.s. af en toe iets stiekems doen geeft helemaal niks! Dat doet iedereen wel eens ;-)

Hoi anoniem, Goed dat je ons forum hebt gevonden en je vraag durft te stellen! Je schrijft dat je vaak het gevoel hebt dat je het liefst in een hoekje zou willen kruipen zodat niemand jou kan zien maar jij hen nog wel. Ik herken die gedachte heel goed! Ik dacht dat vroeger ook best vaak, en ergens vond ik dat helemaal geen fijne gedachte. Ik las nooit echt veel boeken dus daar kon het bij mij niet door gekomen zijn. Waar het wel door kwam weet ik eigenlijk niet goed, maar ik weet wel dat het mij goed geholpen heeft door te schrijven en te praten over mijn gedachten en gevoelens. In het begin vond ik dat moeilijk omdat ik nooit goed wist wat ik dan op wilde schrijven, maar meestal begon ik dan gewoon met losse gedachten. Het hoefde geen perfect verhaal te worden. En zelfs het schrijven van losse gedachten hielp me uiteindelijk al, het luchtte op en gaf me meer rust in mijn hoofd. Daardoor werd die gedachten uiteindelijk ook minder. Misschien dat dat jou ook zou kunnen helpen? :) Ik wens je veel liefs, Samantha