Ik wil wat zeggen

Hoi James, Fijn dat je dit forum hebt gevonden om hier je vraag te kunnen stellen, hopelijk kan ik je met mijn eigen ervaring helpen. Je schrijft dat je ouders afspraken met elkaar hebben gemaakt over de verdeling van bezittingen en geld, en dat de gemaakte afspraak nu niet nagevolgd kan worden door de crash van de markt. Je wil daarom weten hoe je hierover in gesprek kunt gaan met je moeder. Wat een lastige situatie bevinden je ouders zich nu in! Allereerst wil ik zeggen dat de afspraken die je ouders met elkaar maken, niet iets zijn waar jij je als kind druk over zou moeten maken. Het zou kunnen dat je ouders je bij dit soort zaken willen betrekken, of dat ze over elkaar tegen jou praten. Veel ouders doen dit, ik heb dit zelf ook vaak genoeg meegemaakt. Maar het is niet oké als je ouders jou als kind belasten met dit soort vraagstukken. Ik denk dan ook dat je er niets over hoeft te zeggen tegen je moeder, maar dat je vader dit zelf met haar (en eventueel andere volwassenen) op moet pakken. Ik kan mij voorstellen dat dit erg lastig is, omdat je toch nauw betrokken bent bij je ouders en omdat je er waarschijnlijk een sterke mening over hebt. Ik vond het ook altijd erg lastig om afzijdig te blijven wanneer mijn moeder over mijn vader sprak, of wanneer een van beide ouders hun beklaag wilden doen over de ander. Toch heb ik uiteindelijk geleerd om tegen mijn ouders te zeggen dat ik niet negatief over de andere ouder wil praten, en dit zijn ze na een tijdje gaan respecteren. Dit heeft mij veel rust gegeven. Misschien zou je dit ook kunnen proberen te bespreken met je vader en moeder? Ik hoop dat mijn advies je een beetje zal helpen. Mocht je behoefte hebben aan een vaste buddy waarmee je kunt chatten, zowel over de scheiding als hele andere (leuke) dingen, dan kun je hierover meer informatie vinden op https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/. Groetjes, Sanne

Hoi James ik snap wel dat je het niet eens bent met je ouder. Ik zou even aan je ouders vragen of ze er even voor kunnen zitten zelf kan ik dat niet dus dan vraag ik meestal of we een rondje kunnen lopen zodat ik dan niet op mijn ouders hoef te letten ( ik hoef ze niet in de ogen te kijken.) Ik zou dan eerst zeggen dat jij ook last hebt van dit gebeuren en dat ze het miss wat rustiger kunnen bespreken. En dan kan je miss je mening er over geven. Groetjes Anne

Hey James, Dank je wel voor jouw bericht op het forum, wat fijn dat je hier jouw verhaal wilt delen! Je schrijft dat je ouders al twee jaar bezig zijn met scheiden en dat je zussen allebei al niet meer thuis wonen. Dit klinkt alsof het al best lang duurt, hoe is dat voor jou? Ik zie dat Sanne jou al doorverwezen heeft naar ons Buddyprogramma, super fijn! Toevallig ben ik zelf ook buddy. Hoewel een buddy niet altijd een antwoord klaar heeft liggen, kan het soms wel fijn zijn om gewoon even je verhaal kwijt te kunnen. Ik had dat vroeger denk ik best fijn gevonden, ook al was de scheiding van mijn ouders best gemoedelijk. Ik herken het financiële gedoe wat je beschrijft wel een beetje. Bij mij lag de situatie net iets anders. Mijn vader moest mijn moeder alimentatie betalen. Ze hebben mij nooit echt verteld hoeveel dat was, maar ik hoorde bijvoorbeeld wel dat mijn vader altijd zo laat mogelijk betaalden om mijn moeder te stangen en het bedrag ook nooit verhoogde wat eigenlijk wel zou moeten. Ik wist nooit zo goed wat ik met die informatie moest, ik werd dan boos op mijn vader maar ik kon niet echt iets met die boosheid. Ik was best wel wat jonger dan jij en ik had een moeizame relatie met mijn vader, dus ik durfde daar echt absoluut niet iets van te zeggen. Toch voelde ik me dan soms wel schuldig. Ik sluit me helemaal aan bij Sanne, dat het niet de taak van het kind is om zich met dergelijke zaken te bemoeien of om financiële problemen op te lossen. En het is een mooie tip om er eens met jouw ouders over te gaan praten, dat je liever buiten dit soort zaken gehouden wilt worden. Maar ik snap ook het gevoel dat je er juist wel iets van wil zeggen. Ik denk dat het belangrijk is om hierbij in acht te nemen dat jij waarschijnlijk niet het hele verhaal kent en dat het voor iedereen een lastige situatie is. Dat betekent niet dat jij geen mening mag hebben! Maar als je een gesprek aan wil gaan dan zou ik proberen om daarbij niet een schuldige aan te wijzen. Wat je zou kunnen proberen is om te vertellen hoe jij je voelt en dat je er last van hebt hoe jouw ouders momenteel met elkaar om gaan. Misschien is het fijn om zo'n gesprek niet alleen te voeren, je zou vragen of je zus(sen) erbij kunnen zijn of misschien iemand die iets verder van de situatie af staat zoals een oom/tante of zelfs een docent. Vaak is het dan makkelijker om ervoor te zorgen dat het gesprek niet omslaat in een ruzie. Je zou dit gesprek kunnen beginnen, door jouw ouders de open brief aan alle gescheiden ouders te kunnen laten lezen. Je vind deze hier https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ En hier vind je meer tips over hoe je met je ouders kunt praten https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders/ Het is natuurlijk heel naar, dat je ouders nu niet heel goed met elkaar om kunnen gaan. Maar dat wil niet zeggen dat het altijd zo blijft. Giulia heeft een blog geschreven over haar ouders: https://www.villapinedo.nl/blog/hoe-ouders-elkaar-weer-respecteerden/ Ik wens je heel veel succes! Vivian