Ik wil niet naar mijn vader

Hee lieve Anoniem, Welkom op het forum van villa pinedo! Wat goed dat je er bent! Als ik jou verhaal zo lees, herken ik veel van mijn eigen ervaringen. Deze wilde ik met je delen zodat je er hopelijk steun uit kunt halen en je kunt ervaren dat je niet alleen bent. Ik heb ook een lange periode gehad dat ik bang was voor mijn vader. Ik ben de jongste uit mijn gezin, wat er voor zorgde dat ik op een gegeven moment als enige nog verplicht naar mijn vader toe moest. Als ik dan eenmaal bij mijn vader was, was mijn vader erg boos, agressief, hij werd zonder aanleiding heel erg boos en kon opeens een uitbarsting krijgen waardoor hij dan bijvoorbeeld ging gooien met spullen door de kamer of gericht naar mij toe. Ook kwam het regelmatig voor dat hij mij uitschold, kleineerde of mij sloeg. Ik was erg bang voor mijn vader en wilde niet meer naar hem toe maar durfde dit ook tegen niemand te vertellen. Als ik mijn vader tegen kwam of dacht te zien, probeerde ik mij zo snel mogelijk en zo goed mogelijk te verstoppen. Mijn vader kwam mijn broer een keer ophalen en ik schrok zo toen ik hem zag langsrijden dat ik mij toen heb verstopt achter de containers. Puur uit angst. Uiteindelijk na een lange tijd, werd het ontdekt hoe vreselijk het was bij mijn vader en werden er rechtszaken in gang gezet. Ik lees in jou verhaal terug dat jij hier helaas ook ervaring mee hebt. Wat naar en vervelend om te lezen, dat zij jou mening proberen te veranderen. Wat mij in gesprek met een kinderrechter of advocaat erg goed hielp was door op te schrijven wat ik wilde zeggen of wat ik belangrijk vond, of ik schreef een brief aan de rechter zodat zij kon lezen waarom ik iets wel of niet wilde. Dit hielp mij heel erg! Zou dit voor jou misschien ook kunnen werken? Wat mij heeft geholpen is om met iemand hierover te praten. Een psycholoog. Dit is iemand die mij kon helpen en kon leren om niet meer bang te zijn voor mijn vader. Door het luisteren naar tikjes & het volgen van haar vingers en ondertussen ook nog te denken aan de situaties waar ik zo bang was voor mijn vader werd ik steeds wat minder bang. De psycholoog heeft mij daar erg mij geholpen. Het duurde wel even voor ik haar vertrouwde. De therapie die de psycholoog mij gaf heet: EMDR. Misschien zou dit voor jou ook iets kunnen zijn? Verder hielp het mij erg om te schrijven. Gewoon in een dagboek die niemand kan lezen, op te schrijven wat ik voelde en wat ik ervaarde. Waar zat ik mee, wat vond ik moeilijk etc. Dit luchtte mij dan soms erg op! Ook het praten met iemand die ik echt echt kon vertrouwen vond ik fijn, zodat ik bij haar even mijn verhaal kwijt kon zonder dat zij er iets mee ging doen. Heb je iemand in je omgeving of op school, met wie je kunt praten en die je echt goed vertrouwt? Ik kan mij erg goed voorstellen dat je niet lekker in je vel zit en dat de toekomst je onzeker maakt. Dit gevoel wat je nu ervaart mag je ook uiten naar de kinderrechter tijdens een rechtszaak. Uiteindelijk gaat het om jou! Het is heel erg belangrijk dat jij je ook goed voelt bij de rechtszaak. Je mag en kan vertellen dat je onzeker en bang bent voor de toekomst, dan kan er misschien gekeken worden hoe dit wat fijner voor jou gemaakt kan worden. Weet dat je er niet alleen voor staat, je bent altijd welkom hier bij Villa Pinedo. Altijd. Lieve anoniem, Ik denk aan je en heel veel succes & sterkte. Veel liefs, Isa (Buddy bij Villa pinedo)

Hoii, ik weet niet of ik goed kan helpen maar hoe is de relatie met je moeder? Of met een therapeut? Misschien heb je dat al maar ik hoor van veel mensen dat therapie vaak helpt. Buiten dat hoop ik echt dat het goed komt <3