Ik wil mijn moeder weer zien

Lieve Charissa,

Bedankt voor jouw vraag op het Forum en wat fijn dat je ons gevonden hebt! Je schrijft dat je jouw moeder weer wilt zien en dat je zelfmoord gedachten hebt. Ik kan mij voorstellen dat dat een lastige situatie voor je is. Ik wil je laten weten dat je vraag goed is aangekomen en dat je niet alleen bent. 

Onze vrijwilligers gaan hun best doen om jou zo snel mogelijk een luisterend oor te bieden en jou te steunen in deze situatie, maar voor nu wil ik jou alvast een website geven waar je in de tussentijd misschien iets aan hebt: https://www.113.nl/.

Ik ga er vanuit dat je snel reacties krijgt van onze lieve vrijwilligers en andere kinderen en jongeren met gescheiden ouders!

Dikke knuffel en liefs,

Romy van Team Villa Pinedo

Hey Charissa, Goed dat jij hier je verhaal deelt, zoiets kan ook al opluchting geven. Wat naar om te horen dat jij gepest bent. Ik kan mij voorstellen dat jij je daardoor erg naar kan voelen. Maar als jij zelfmoord gedachten hebt vertel dat alsjeblieft aan een leraar of een familielid of aan je huisarts. Zij kunnen je hierbij helpen en voelt het waarschijnlijk minder eenzaam en naar. Anders kan je ook altijd zoals het andere bericht zegt 113 bereiken. Ik hoop dat je het aan iemand durft te vertellen en veel sterkte Dion

Hoi Charissa, Wat goed dat je het Forum van Villa Pinedo hebt gevonden en hier een bericht plaatst. Het is heel dapper dat je zo open bent over wat er door je heen gaat. Je schrijft dat je je moeder graag weer wilt zien en dat je bang bent voor je vader. Dat het misschien niet mag of dat hij boos wordt. Verder noem je dat je zelfmoordgedachten hebt, omdat je al heel lang gepest bent. Wat rot voor je dat je zelfmoord in je hoofd hebt zitten. Weet dat je niet alleen bent. Er zijn veel anderen die deze gevoelens en gedachten ervaren. Vaak komen deze gedachten, omdat de nare dingen zo sterk zijn, dat er niet meer zijn een uitweg lijkt. Herken je dat misschien? Zijn er bepaalde momenten waarop je je zo voelt? Als je weet waarom of wanneer je je zo voelt, kan je ook beter bedenken wat je zou kunnen helpen in zo’n moment. Bijvoorbeeld als ik mij verdrietig of down voel, dan ga ik vaak chatten met een vriendin, m'n hond knuffelen, muziek luisteren of opschrijven hoe ik me voel. Dan zit het niet meer zo in mijn hoofd. Maar als ik boos ben of gefrustreerd, dan ga ik juist sporten, iets koken of bakken (en het dan ook opeten) of even flink hardop schelden en schreeuwen. Misschien kan jij ook iets vinden voor jezelf waar je rustiger van wordt? Toen ik jonger was, heb ik ook wel eens gedacht over het beëindigen van mijn leven. Want ik kon me zo slecht voelen. Maar eigenlijk wilde ik niet écht dood, maar wilde ik vooral dat de pijn van het leven even zou stoppen. Doodgaan leek me niet fijn. Maar wel een einde aan de pijn. Hoe is dat voor jou? Wat denk jij als je aan zelfmoord denkt? Romy noemde de website 113 al. Zij zijn 24/7 bereikbaar. Via de website van 113 kan je (anoniem) chatten of bellen met iemand die veel weet van deze gedachten. Je kan daar eens een kijkje op nemen. En om nog even terug te komen op het zien van jouw moeder. Ik vind het heel knap dat je zo goed aanvoelt wat jij wilt. Waarom denk je dat jouw vader boos zou worden? Als je het met je vader wilt bespreken, zou je dit kunnen doen door hem een brief te schrijven. Soms is het net iets makkelijker om iets op papier te zetten. Zo weet je zeker dat je alles kan zeggen, maar hoef je het niet hardop/voor zijn neus te doen. En stel dat je het echt liever niet wilt bespreken, zou je ook alvast zelf contact met je moeder kunnen opnemen? Het is een lang bericht geworden, maar hopelijk met wat fijne tips. Ik hoop dat er mensen om je heen zijn bij wie je je veilig genoeg voelt om dit te delen. Je verdient het om gesteund te worden! Sterkte meis. ❤️ Liefs, Emma

Lieve Charissa, wat zal ik je toch graag een dikke knuffel willen geven en zeggen dat alles goed komt, alleen gaat dat zo makkelijk niet. Dit is zo n moeilijk onderwerp waar ik helaas zelf ook mee te maken heb gehad. Ik weet dat het niet makkelijk is alleen probeer toch een gesprek te openen met je vader. Dit gaat super moeilijk zijn en is ook heel spannend en niet leuk, maar als je het nooit gaat doen veranderd de hele situatie ook niet. Hoe ik altijd mijn gesprek opende: ‘hey pap’… ik wilde het even ergens met je over hebben, ik wil geen ruzie maar ik wil wel eerlijk zijn en ik hoop/ neem aan dat je dat respecteert dat ik open naar je ben. Ik wil het hebben over mijn moeder en dat ik toch merk dat ik haar toch graag wil zien… stel je voor dat hij boos word dan kan je tegen hem zeggen: maar hoezo word je nu boos? Word je nu boos omdat ik eerlijk tegen je ben, omdat ik graag met jou een gesprek wil hebben over mijn gevoelens? …. Als je zoiets zegt dan laat je hem merken dat dit is wat je echt graag wilt! En dat hij boos word om iets waar hij totaal niet boos over hoort te worden!! Over je zelfmoord gedachtes kan ik niet echt meepraten, ik heb zelf wel 2 jaar niet lekker in mn vel gezeten/ depressief geweest. Hoe ik dit zelf heb ‘opgelost’ is door met een psycholoog te praten. Ik weet niet of dat bij jou van toepassing is, anders zou ik je dat zeker ook aanraden. Ik wilde zelf des tijds liever niet dat mijn ouders het wisten en heb dit zelf geregeld zonder ouders. Dit kon omdat je tot je 18e nog niet zelf hoeft te betalen voor mentale hulp. Let wel op want normaal hebben psychologen/ coaches een geheimhoudingsplicht, alleen met dit onderwerp is dat bijna niet mogelijk. Heb je ook al eens gedacht om naar 113 te bellen? Ik weet het, het is een heel lang bericht. Je bent al heel goed op weg door dit verhaal op dit platvorm! Weet dat ik en alle andere er voor je zijn, ook al ken ik je niet. Je bent niet gek of vreemd want zo zie je maar dat zelfs wildvreemde mensen zich herkennen in jou! Liefs michelle