Ik wil bij mijn vader wonen

Ik vindt dit erg lastig en wil mijn moeder graag laten voelen dat ik wel van haar hou maar dat ik gewoon geen band voel en wnnr ik met haar praat ik me niet begrepen voel en er door haar altijd om mijn problemen wordt heen geluld wat het probleem alleen maar erger maakt (vaak gaat dit over dingen als een omgangsregeling, geld of gewoon dingen die zei zegt over mijn vader die ik niet begrijp of dingen die echt niet kloppen). Ik heb dit haar al meerdere keren uitgelegd door middel van een brief of uren lang praten maar niks werkt. Het lijkt wel of niks bij haar binnen komt en alsof ze me niet serieus neemt. De ene dag heb ik een brief geschreven en heeft ze hem gelezen en de andere dag lijkt ze het totaal vergeten te zijn en doet ze er vervolgens helemaal niks mee. Ook lijkt het alsof ze haar verdriet onkend en net doet alsof ze me niet mist. Ze weet zichzelf totaal geen houding te geven. En wannr ik mijn mening geef kruipt ze meteen in een slachtoffer rol waardoor ik me schuldig ga voelen. Ik wil aan julie advies vragen. Weten julie misschien iets waarmee ik mijn moeder echt duidelijk kan maken wat mijn gevoel is op zoon mnnr dat het haar raakt, dat het binnen komt en dat ze er eindelijk iets mee gaat doen. Bedankt, En ik wens je al het geluk van de wereld toe als je in deze situatie zit want ik weet dat het helemaal k*t is.

Hi, Wat dapper van je dat je je verhaal deelt op het forum. Dit lijkt me een ontzettend lastige situatie. Ik herken veel van je verhaal; het gevoel dat je tussen twee ouders in zit en gedwongen wordt om te kiezen. Ik denk dat het belangrijk is om te doen waar jij je goed bij voelt, je geeft aan dat je je op dit moment het beste voelt bij je vader. Ook geef je aan al meerdere pogingen te hebben gedaan om je moeder uit te leggen wat je voelt, wat ik erg knap van je vind! Mijn eigen situatie lijkt op die van jou. Als jong kind werd ik door beide ouders beïnvloedt, de een tegen de ander. Ik heb toen aangegeven niet te willen kiezen, dat ik van ze allebei hou en dat zij als ouders mij zouden moeten steunen in de dingen waar ik me goed bij voelde. Mij heeft het geholpen om mijn gevoelens op papier te zetten en met mijn ouders te delen. Ik verwachtte toen dat ze het meteen begrepen, helaas was dat niet zo. Je kan aangeven dat je je onbegrepen voelt door je moeder, en de brieven die je haar hebt geschreven in herinnering roepen. Mij hielp het ook om tegen mijn ouders te zeggen hoe verdrietig het onbegrip en de situatie mij maakte. Wat ook behulpzaam kan zijn is het noemen van voorbeelden, op welke momenten je je onbegrepen voelt zodat je moeder/ouders weten waar ze op moeten letten. Het lijkt me nogmaals een lastige situatie waar je in zit. Ik vind het dapper dat je voor jezelf opkomt! Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Veel liefs, Leonora

Hi, zelf heb ik dit ook meegemaakt, natuurlijk wel iets anders, want elke situatie is anders. Ik wilde meer bij mijn moeder wonen en mijn vader kon dat niet accepteren. Uiteindelijk zijn we naar Jeugd en Gezin gestap. Daar werd een tussenweg gezocht. (Het duurt wel ontzettend lang) Ik moet nu een keer in de week bij mijn vader eten en om de week er twee nachten in het weekend slapen. Je zou ook een brief naar de kinderrechter kunnen sturen. Succes!