Ik voel mij schuldig

Lieve Lotte, Wat fijn en dapper dat je je verhaal met ons hier op het forum durft te delen. Vervelend om te lezen dat je je soms zo schuldig voelt en je je niet gewoon fijn kan voelen bij zowel je vader en je moeder. Ik herken je gevoel wel een beetje. Ik had ook altijd als ik terugkwam van mijn vader, dat het daarna bij mijn moeder een soort van ongemakkelijk was. Heb je een idee hoe het komt dat je je dan zo voelt? Bij mij was het zo dat ik heel erg het gevoel had dat ik het van mijn moeder niet leuk mocht hebben bij mijn vader, dat ik haar verdrietig maakte als ik dat liet merken, en daardoor wist ik nooit goed hoe ik me moest gedragen, wat ik wel en niet kon en wilde zeggen. Ik weet niet of je dit ook herkent hoor, het kan natuurlijk ook dat het bij jou iets anders is. Wat mij in ieder geval hierbij geholpen heeft zijn twee dingen. Ten eerste, het besef dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk van mijn ouders. Dit is een heel belangrijk punt. En ik denk dat dat voor jou ook belangrijk is om te bedenken, want ik lees in jouw verhaal ook dat je je schuldig voelt dat je je vader mist als je met je moeder bent en andersom. Het is volkomen logisch dat je je vader mist als je bij je moeder bent, dat is echt heel normaal. Je houdt immers van allebei je ouders, dus dan is het niet gek dat je ze mist als je niet bij ze bent. En dat is echt niet iets waar je je schuldig om hoeft te voelen, dat mag gewoon. En als jouw moeder daar moeite mee heeft, dan is dat haar probleem en niet dat van jou. Dan kan zij met iemand anders daarover praten of iets anders om met die gevoelens om te gaan. Jij bent alleen verantwoordelijk voor je eigen geluk. Dus beseffen dat je je vader gewoon mag missen, dat jij niet hoeft te zorgen dat allebei je ouders gelukkig zijn, dat kan je denk al heel wat helpen. Dat heeft mij in ieder geval wel geholpen. Wat mij verder heeft geholpen is erover praten. Helaas deed ik dit echt pas toen ik al jarenlang last had van de situatie, maar uiteindelijk heeft het wel nog geholpen. Ik heb een brief geschreven naar mijn ouders met daarin hoe ik me voelde. En dus ook dat ik het gevoel had dat ik het idee had er een beetje tussen in te staan en dat ik me dan altijd ongemakkelijk voelde na een wissel van ouders. Na het schrijven van de brief heb ik er nog samen met mijn ouders over kunnen praten. Natuurlijk was het probleem toen niet meteen opgelost, maar doordat we allebei meer open naar elkaar waren en bewust van elkaars gedachten en gevoelens, konden we wel rekening houden met elkaar. Mijn ouders gingen beter begrijpen hoe ik me voelde en konden daar dus ook rekening mee houden, hun gedrag wat aanpassen. Ik denk dat dat jou ook wel zou kunnen helpen, erover praten met je ouders. En als je dat eng of spannend vindt, dan kun je dat ook altijd via een brief doen zoals ik heb gedaan. Eventueel zou je zelfs de open brief van Villa Pinedo kunnen gebruiken als begin. Deze brief vind je hier: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ In deze brief wordt aan gescheiden ouders uitgelegd hoe wij als kinderen van gescheiden ouders ons soms voelen. Het kan misschien helpen om jouw ouders wat meer bewust te maken van jouw gevoelens. En daardoor wordt het misschien makkelijker erover te praten. En daardoor ga je je misschien uiteindelijk ook wel minder schuldig voelen :) Ik hoop echt heel erg dat je iets hebt aan mijn advies! Als je toch meer vragen hebt, of meer advies wilt, dan ben je altijd welkom hier op het forum. Veel liefs, Samantha

Hey Lotte, wat een vervelende situatie waar je in zit momenteel, maar wat goed dat je dit forum gevonden hebt. Ik kan me goed verplaatsen in je situatie aangezien mijn gescheiden ouders ook liever geen contact met elkaar hebben. Het is volstrekt normaal dat jij je vader mist als je bij je moeder bent, en ook dat je je moeder mist als je bij je vader bent. Dat kan alleen lastig zijn voor je moeder om te horen omdat zij het natuurlijk niet hoort wanneer je haar mist wanneer je bij je vader bent, maar wél hoort wanneer je je vader mist wanneer je bij haar bent. Wat dat betreft zou het misschien al iets beter kunnen gaan wanneer je haar af en toe een appje stuurt als je bij je vader bent, zodat je moeder niet het idee heeft dat ze vergeten wordt door je. Wat betreft de situatie dat je het bij je vader fijner vindt dan bij je moeder kan ik me ook erg goed in verplaatsen, maar bij mij is het juist andersom. Bij mij heeft het heel erg geholpen om dit bespreekbaar te maken bij mijn vader thuis (in jouw geval dus bij je moeder). Hier is het goed om erop te letten dat je geen eisen aan haar gaat stellen, maar een open gesprek aangaan om te vertellen waarom je je soms niet op je gemak voelt kan vaak al enorm helpen in hoe goed je moeder jou begrijpt, én andersom. Ik hoop dat ik je hiermee een beetje heb kunnen helpen. Mocht je toch nog met vragen blijven zitten stuur dan vooral nog een berichtje.

Hee Lotte, Mooi dat je ons forum hebt gevonden voor je vraag! Lastig lijkt het mij als je je soms schuldig voelt. Het is wel mooi dat je het bij beide ouders fijn vind om te zijn. Dat je ouders nog steeds ruzie hebben is niet jouw schuld, je hoeft je daarom ook niet schuldig te voelen als je het leuk hebt gehad met je vader of moeder. Je ouders zullen wel begrijpen dat je zowel je vader als moeder nodig bent. Je mag best je vader of moeder missen als je er een leuke tijd hebt gehad. Misschien helpt het als je je gevoelens uitspreekt naar je vader en moeder. Ikzelf heb hier geen ervaring mee. Wel vond mijn moeder het nooit leuk als ik iets leuks had gedaan met mijn vader en dit vertelde. Hierover heb ik meerdere keren een schuldgevoel gehad tot dat ik beseft dat de situatie niet mijn schuld was en ik er niet onder mocht lijden. Mijn gevoel heb ik toen verteld tegen mijn moeder en die toonde wel begrip maar leuk vond ze het niet. Toch heb ik sindsdien geen schuldgevoel meer gehad. Nu wil dit niet zeggen dat het ook in jou situatie helpt maar praten lucht altijd op. Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt. Veel liefs, Gerjan

Hoi Lotte, Dankjewel voor je berichtje! Wat vervelend om te lezen dat jij je soms schuldig voelt en dat je ouders al 6 jaar niet meer praten en ruzie hebben. Ik herken het gevoel dat je je vader mist als je bij je moeder bent, en dat je je moeder mist als je bij je vader bent. Toen mijn ouders gingen scheiden ging ik om de twee weken een weekend naar mijn vader. De eerste vrijdagavond miste ik dan mijn moeder heel erg, en de zondagavond ( als ik weer bij mijn moeder was) miste ik mijn vader heel erg. Dat is een erg vervelend gevoel. Kun je jouw gevoel delen met je ouders? Bij mij hielp het als ik bijvoorbeeld aan mijn moeder vertelde dat ik mijn vader miste. Zij kon mij dan even troosten.Je hoeft je absoluut niet schuldig te voelen want het is heel logisch dat je je ene ouder mist als je net gewend bent geraakt aan zijn aanwezigheid. Ik hoop dat je je gevoel durft te delen en dat je ouders dit zullen begrijpen. :) Liefs Cristel