Ik voel mij erg klote

Hoi Ij, Wow, wat een heftige situatie beschrijf jij zeg, ik vind het echt onwijs naar dat je je zo klote voelt, dit kan ik mij helemaal voorstellen. Wat fijn wel dat je dit met ons wil delen, ik hoop dat ik je een beetje kan helpen met mijn ervaring. Jouw gevoel van je klote voelen herken ik zeker, ik heb mij ook een hele tijd niet goed gevoeld en was steeds onzeker over mijn rol als kind. Ik was heel onzeker op die momenten en had het gevoel dat ik het toch niet goed kon doen wat ik ook probeerde. Ik wilde heel graag die liefde van mijn moeder en elke keer dat zij mij afwees voelde voor mij alsof ik iets persoonlijk fout deed en het mijn schuld was. Nu realiseer ik mij inmiddels dat het niet mijn fout is en ik niets verkeerd heb gedaan, net zoals jij! Het is echt onwijs belangrijk om daarin echt te gaan geloven lieve IJ, jij bent echt helemaal goed zoals jij bent en zeker niet mislukt. Ik ken je dan niet maar door de dingen die jij schrijft kan ik lezen dat je juist een onwijs lief, aardig en zorgzaam persoon bent! Wat jouw moeder zegt tegen jou is niet oké en ik hoop echt heel erg dat je niet te lang nog zal twijfelen aan jezelf. Jij bent NIET je moeder maar een heel eigen persoon met hele goede eigenschappen. Heb je wel eens voor jezelf opgeschreven wat mooie eigenschappen van jezelf zijn? Of heb je het je vader wel eens gevraagd of vrienden? Wat mij echt heel erg hielp naarmate ik ouder werd was voor mijzelf te herhalen dat ik mijn moeder niet ben maar mijn eigen persoon. Dus alle nare dingen die zij zei en alle leugens die zij mij vertelde, ik kon ze op een gegeven moment van mij af laten glijden. Dit omdat dat haar woorden zijn maar mij niet meer persoonlijk raken, ze zeggen namelijk iets over haar en niet over wie ik ben. Als laatste zou ik je heel graag willen meegeven dat het echt heel belangrijk is om dit met iemand te delen, je hoeft deze last namelijk echt niet zelf te dragen of zelf op te lossen. Ik vind het dus echt heel knap dat je dit nu met ons deelt op het Forum, dankjewel hiervoor. Is er misschien iemand in jouw omgeving met wie je hierover kan praten en mee kan delen? Ook kan je altijd een Buddy aanvragen bij ons. Met hem of haar kun je appen over jouw situatie en jouw gevoel delen. Het is nogal wat namelijk wat jij nu meemaakt! Ik hoop heel erg dat ik je een beetje heb kunnen helpen, vergeet echt niet dat jij een geweldig persoon bent en echt niet je moeder! Veel liefs, Jelicia

Lieve IJ, Bedankt voor je bericht, heftig wat je beschrijft! Echt super naar dat je dit allemaal mee hebt moeten maken en nog meemaakt... En dat je het gevoel hebt dat je niet geboren had moeten worden, dat raakt me heel erg. Dat je je hier kloten door voelt kan ik me dan ook super goed voorstellen, dit is ook allemaal niet niks. Ik ben blij om te lezen dat de band met je vader wel fijn is, dat is je heel erg gegund! Hopelijk kan ik je ook nog een beetje helpen door mijn verhaal met jou te delen. Bij mij is het zo dat de band met mijn vader zo'n beetje altijd al heel ingewikkeld en regelmatig ook heel naar is geweest. Voor de scheiding was hij al wat afwezig, maar daarna werd dat naar mijn idee alleen maar meer. Wanneer afgesproken was dat hij me op zou halen, kwam hij heel vaak veel te laat. Hij liet dit dan niet weten, waardoor ik steeds zat te wachten met mijn tas klaar zonder dat ik wist hoe lang ik nog moest wachten. Een paar keer is hij ook helemaal niet meer gekomen, of gebruikte hij smoesjes om het op het laatste moment toch nog af te zeggen. Ook bij, in mijn ogen, hele belangrijke dingen zoals het huwelijk (ook al was dit in heel klein gezelschap) met zijn vrouw ben ik niet betrokken. Door al deze dingen, en ook nog allerlei andere dingen, heb ik me super vaak heel rot gevoeld. Ik bleef ook eigenlijk steeds maar hopen dat het anders werd. Iedere keer dat mijn vader mij kwam ophalen gaf ik hem een nieuwe kans, die hij eigenlijk heel vaak weer verpestte. Uiteindelijk was voor mij de maat vol, de hoop op verandering was op en ik was er zó klaar mee om steeds weer teleurgesteld te worden. Ik gaf het op, ik stopte met hopen dat het anders werd en nam iets meer afstand. Daarmee bedoel ik niet dat ik contact stopte, maar wel dat ik er minder energie in stopte. En dit klinkt misschien gek: maar dat heeft me eigenlijk heel goed gedaan. Dat ik stopte met hopen, maakte ook dat ik veel minder vaak teleurgesteld was. En dat ik er minder energie in stopte, maakte dat ik minder vaak het gevoel had dat ik weer mijn best had gedaan voor niets. Dit neemt natuurlijk niet weg dat ik écht had gewild dat het anders was tussen mijn vader en mij, en dat het ontzettend rot blijft dat het gaat hoe het gaat... Maar dat ik er nu zo naar kan kijken en mee om kan gaan, zorgt wel dat er minder momenten zijn waarop ik me nog weer éxtra rot voel. Ik hoop dan ook dat het delen van mijn verhaal met jou, misschien kan bijdragen aan dat er ook voor jou een moment komt waarop je minder geraakt wordt door de dingen die je minder doet. Want dat verdien jij! Verder wil ik je nog meegeven dat het mij altijd heel goed geholpen heeft om met anderen te praten over hoe ik me voelde en wat er gebeurde. Dat helpt mij nu trouwens nog! Ook al was het soms moeilijk om vervelende dingen over mijn vader te zeggen (soms voelde ik me dan schuldig), uiteindelijk luchtte het wel op en was het heel fijn dat ik er niet alleen mee hoefde te blijven zitten. En als ik juist even aan iets anders wil denken heb ik altijd veel aan muziek, of aan leuke dingen doen met mijn vriend of vriendinnen. Ik hoop dat je hier iets aan hebt gehad. Weet dat je altijd nog eens een berichtje mag plaatsen. Of als je nog vragen hebt over mijn verhaal, dan mag je die hieronder ook altijd nog stellen. Wil je liever een langere tijd met dezelfde jongere praten, dan kun je je aanmelden voor een Buddy (https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/). Veel geluk gewenst lieve IJ, ik hoop dat je je snel een beetje beter voelt! Liefs, Lotte

Hallo Ij, Heel goed dat jij je gevoelens hier wilt delen op het forum. Wat vreselijke dingen die je hebt mee gemaakt, mijn respect dat je dit ook wilt delen hier. Ik herken het een en ander wel alleen was het bij mij andersom. dat het contact met mijn vader juist slecht was en hij niets om mij gaf. Mijn moeder is de beste, daar kan ik super goed mee opschieten. Ik heb doordat mijn vader er nooit voor mij was en de situatie onveilig was het contact met hem verbroken. Voor mij was dit het beste en ik sta nog steeds achter deze keuze. Dit is natuurlijk ook niet mijn eerste keus geweest. Ik begrijp heel goed dat je duidelijkheid wilt over bepaalde dingen en ik snap ook dat het moeilijk voor je is. Ik weet natuurlijk niet wat er bij jou allemaal is voorgevallen tussen jou en je moeder en of er sprake is van onveiligheid. Spreek je inmiddels je moeder wel weer? Je gaf namelijk aan al tussendoor 6 maanden geen contact te hebben gehad met haar. Hoe voelde dit toen voor jou? Misschien is het goed om eens een brief aan haar te schrijven, waarin je al je gevoelens deelt. Misschien doet zij er niets mee, maar voor jezelf kan dit wel opluchten. Dit heb ik ook gedaan (brief naar mijn vader). Ik kreeg nooit een reactie, maar voor mijn gevoel was ik daardoor wel veel verdriet en woede kwijt. Mijn eerste stap zou dus zijn om je gevoelens met je moeder te delen, door middel van een gesprek of zoals ik zei door middel van een brief. Je zou kunnen kijken of dit werkt en mogelijk ook het contact verbeterd tussen jullie. Is dit niet het geval dan zou je een keuze kunnen nemen (wel/geen contact). Je moet kijken wat voor jou belangrijk is en goed voelt en vooral kijken of je moeder iets voor je toevoegt in je leven of niet. Deze beslissing kan niemand anders maken dan jij zelf. Ik denk dat je dan ook de juiste beslissing kunt nemen, als je het even rustig oppakt door te praten/een brief voor te leggen en mogelijk het contact hierdoor kunt verbeteren. Ik wens je heel veel liefs, Anne