Ik voel me schuldig

Lieve Gigi, Allereerst wil ik je bedanken dat je met jouw vraag naar ons forum bent gekomen, super dapper. Ik lees in je bericht dat jou ouders vaak ruzie hebben en dat jij je daar verantwoordelijk voor voelt. Wat een ontzettend vervelend gevoel moet dat zijn voor jou, en een onnodige druk op jouw schouders. De reden dat ik onnodig zeg is omdat dit natuurlijk nooit jouw verantwoordelijkheid is. Jouw ouders hebben hun eigen problemen waardoor ze ruzie met elkaar maken. Als jij daar dan soms onderwerp van bent betekent niet dat ze boos op jou zijn. Het kan zijn dat ze ruzie maken over jou, en boos zijn op elkaar. Dan nog is het natuurlijk ontzettend vervelend dat jou ouders ruzie maken maar dit ligt echt niet aan jou!! Wat ik heel erg herken van mijn eigen situatie is het gevoel verantwoordelijk te zijn voor het geluk van mijn ouders. Soms voelde het dan even alsof ik de volwassene was en mijn ouders de kinderen. Ik was een soort scheidsrechter die probeerde alles in goede banen te leiden, achteraf kan ik zeggen dat dit me vooral heel veel energie heeft gekost en weinig goeie dingen heeft opgeleverd. Dit vooral omdat je merkt dat je ouders geluk niet alleen van jou als kind afhangt, maar dat je ouders ook dingen meemaken die ervoor zorgen dat ze verdrietig of boos zijn. Doordat mijn ouders ook van alles meemaakten zou ik me dan eigenlijk altijd schuldig moeten voelen, ook al kon ik er niks aan doen. Dit is het moment dat ik besloten had om het geluk van mijn ouders niet meer proberen te sturen en me niet meer schuldig te voelen als het met een van hen niet goed ging. Wat ik je als tip wil meegeven is dat het misschien een goed idee is om dit verhaal met een van je ouders te delen. Als je dit moeilijk vindt heb ik zelf altijd ervaren dat het schrijven van een brief naar één van je ouders een veilige oplossing is. Hierdoor heb je rustig de tijd om na te denken over wat je dwars zit en zorg je dat je niks vergeet. Ook je ouders hebben met een brief rustig de tijd om de brief te lezen op een moment waarop het hen uitkomt. Zo voorkom vaker een discussie. Mocht dat niks voor jou zijn kan je via onderstaande link nog meer tips vinden: https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders/ Als je nou het gevoel hebt dat je structureel met iemand wilt praten om ervaringen te delen bieden we vanuit villa pinedo een buddy aan. Dit zijn vrijwilligers met ervaring als kind van gescheiden ouders, zij staan klaar om er voor jou te zijn. Aanmelden kan via onderstaande link: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen en dat je het gevoel hebt dat je vraag is beantwoord. Anders ben je natuurlijk van harte welkom om terug te komen naar het forum voor een nieuwe vraag. Heel veel succes en kracht toegewenst. Je kan het!! Liefs Joost

Lieve Gigi, wat goed dat je naar ons hebt geschreven over je zorgen. Dat is erg dapper van je! Het gevoel wat je omschrijft begrijp ik heel goed, schuldgevoelens en boos zijn op jezelf, dat is een heel naar gevoel. Als eerste wil ik zeggen dat kinderen nooit verantwoordelijk zijn voor de scheiding van hun ouders. Het is hun keuze geweest om te gaan scheiden, dat is niet jou schuld. Ik begrijp de emoties die je voelt wel heel erg goed. Ouders maken ruzie, het is vervelend dat jij daar je nu zo bewust van bent. Het is al helemaal een naar gevoel als je het idee hebt dat het door jou komt. Sommige ruzies kunnen misschien gaan over jou, bijvoorbeeld over een meningsverschil over de opvoeding of iets anders. Hier ben jij nog steeds niet verantwoordelijk voor, de enige die verantwoordelijk zijn voor die ruzie zijn jou ouders. Mijn ouders maakte veel ruzie toen ze nog bij elkaar waren (ze zijn gescheiden toen ik 7 was) maar ook veel toen ze uit elkaar waren. Vooral toen mijn ouders niet meer bij elkaar waren voelde ik me heel bezorgd om die ruzies. Deze ruzies gingen namelijk vaak over mijn zusje en ik. Het ging dan bijvoorbeeld over wie ons op kwam halen van school. Daardoor werd ik ook wel eens boos op mezelf. Pas toen ik ouder was zag ik pas in dat ik niet verantwoordelijk was voor hun ruzies en dat ik me daar als kind niet zoveel zorgen over had moeten maken. Ik wil zeggen dat ik het heel knap vind dat jij je zo bewust bent van hoe je je voelt, dat is al een grote stap de goede richting op! Zoals ik al eerder zei ben je niet verantwoordelijk voor de ruzies van je ouders en hoef je je daar ook niet schuldig voor te voelen. Dit is alleen veel makkelijker gezegd dan gedaan. Daarom zou ik als tip willen meegeven om dit met je ouders te bespreken. Vertel hen wat je hebt gehoord en wat je zorgen zijn. Door een gesprek te hebben kan er voor jou meer duidelijkheid komen en dan kan je de zorgen ook laten gaan. Ik vind het persoonlijk moeilijk om in een keer het gesprek aan te gaan, zonder voorbereiding. Je kan een briefje maken met wat je hen wilt vertellen. Zo vergeet je niet wat je wilde zeggen en weet je zeker dat je het gesprek afsluit met alle antwoorden. Ook kan je vragen of er iemand bij wilt zijn, zoals een goede vriend of vriendin van je of iemand die zowel je vader als moeder goed kent. Zij kunnen je dan misschien ondersteunen. Daarnaast kan je ook altijd advies en steun vragen bij een Villa Pinedo Buddy, dan kan je met iemand chatten die ook gescheiden ouders heeft en die je met alle liefde wilt helpen. Hierbij de link: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Ik hoop dat mijn tips je hebben geholpen, ik wens je heel veel liefs en succes! Groetjes, Hannah