Ik vind het moeilijk om te zeggen

Lieve anoniem, Wat ontzettend knap dat je jouw verhaal deelt! En ik ben blij om te horen dat dat in ieder geval oplucht. Ik heb net precies dezelfde situaties maar wel ouders met nieuwe partner, en voornamelijk partners die ik ook maar niks vind. Ik ben mede door die reden ook maar snel uit huis gegaan toen ik ging studeren. Dit heeft voor mijzelf veel rust gegeven omdat ik inderdaad toen één kamer had in één huis. Daarnaast herken ik me ook heel erg goed in het niet durven uitspreken van je gevoelens, toch is het, zoals je zelf al aangeeft wel heel belangrijk dat je ouders weten hoe jij je voelt. Voor mij helpt het ook vaak om er over te schrijven, al is het maar in een dagboekje. Ook vind ik het fijn voordat ik toch mijn gevoel uitspreek om eerst op te schrijven wat ik precies wil zeggen zodat ik achteraf niet denk 'HAD IK DAT MAAR GEZEGD' of een mooie brief schrijven en hierin uitleggen hoe je je voelt, en deze kan je dan aan je vader geven. Dan kan hij het ook even laten inwerken en op een manier die hij fijn vindt hier op terug komen naar jou toe. Het gaat namelijk niet verdwijnen dat jouw ouders nieuwe partners krijgen en daar ga je ook niet aan ontkomen, dat klinkt nu misschien dramatisch maar ik weet zeker dat je hier aan gaat wennen, hoe moeilijk dat ook is. Misschien is het voor jou ook fijn om met iemand buiten jullie situatie om te praten? Ondanks jouw ouders geen vechtscheiding hebben gehad mag je nog steeds gebruikmaken van de hulpmiddelen die er zijn. Dit kan verschillen van een buddy hier bij Villa Pinedo tot een psycholoog om jouw hart te luchten, maar dit soort dingen opkroppen is voor niemand fijn ( en ik kan het weten want ik ben echt een ster in opkroppen ;) ). Ik hoop dat je hier in ieder geval wat aan hebt, en als je het gevoel hebt dat je nog wat kwijt moet, dan mag je ook altijd een berichtje plaatsen op dit forum natuurlijk. Heel veel sterkte de komende tijd en ook alvast succes met je examens! Liefs, Laila

Lieve anoniem, Wat vervelend voor je... Ik begrijp helemaal hoe jij je voelt! Mijn ouders zijn al jaren gescheiden en hoewel ik inmiddels niet beter weet, toch vind ik dat mijn ouders best eens normaal kunnen doen tegen elkaar. Ze hebben nu knallende ruzie en ik heb nu al meerdere keren moeten optreden als een advocaat om de boel te kalmeren. Heel kinderachtig van ze... Ook het verhaal van je vader en nieuwe vriendin begrijp ik helemaal. Hoewel ik van papa hou en ik hem graag zie wil ik mijn stiefmoeder zo min mogelijk zien.. Ik ga nu om het weekend naar mijn vader en dat vind ik wel genoeg. Een week met ze op vakantie levert mij meer stress op dan dat ik ervan uitrust. Ik slaap niet goed en heb veel stress, en dat kan ik net als jij niet gebruiken in mijn eindexamenjaar. Wat voor mij heeft geholpen was om er met mijn beste vriend over te praten. Zoals je al zei, het lucht erg op! Het is jammer dat je niet het gevoel hebt dat je met je opa of oma of een mentor op school kan praten, je hoeft je niet te schamen voor je ouders en ik denk dat je best met ze mag praten over wat je dwarszit! Misschien kun je er met een vriend(in) over praten? Je kunt ook een buddy aanvragen hier bij Villa Pinedo, dat is een jongere van gescheiden ouders tussen de 18 en 25 jaar, met wie je kunt praten. Ik heb dat ook een tijd gedaan, en dat heeft me enorm geholpen. Ook leid ik mezelf af als ik te veel aan het stressen ben of me druk maak door te gaan sporten. ik ga graag hardlopen en dan kan ik even mijn hoofd leegmaken. Misschien kan sport of iets creatiefs je helpen even weer tot rust te komen. Wat betreft de vakanties en elke week naar je vader gaan snap ik je ook. Ik vind het ook moeilijk om met mijn vader over mijn gevoelens te praten, maar toen ik dat een keer gedaan had was het fijn. Ik vertelde dat ik soms last heb van mijn stiefmoeder en dat ik wel eens alleen met hem dingen wil doen. Dat begreep hij en nu doen we dus soms iets samen. Dat vind ik een super fijne oplossing, en bovendien bemoeit mijn stiefmoeder zich minder met mijn opvoeding dus dat scheelt ook. Als je het toch te spannend vindt om er met hem over te praten kun je misschien een brief schrijven aan hem. Dan kun je toch zeggen wat je wil. Ik zie dat je 18 jaar oud bent, dus in principe mag je zelf bepalen bij wie je wanneer bent. Als je dus niet vaker naar je vader wil dan hoeft dat niet, je hoeft je niet aan een omgangsregeling te houden. Het lijkt mij echter wel beter om het met hem te overleggen, en ook met je moeder, maar in principe MOET je niks meer. Ik hoop dat je eruit komt en dat je je toch kan focussen op je eindexamens, succes! Amélie