Ik val terug in oude gewoontes

Lieve Tara, Wat dapper en goed dat je dit deelt hier op het Forum! Wat heftig dat je die gevoelens hebt en wat naar dat de psycholoog het juist alleen maar erger had gemaakt. Toen ik 14/15 jaar was had ik een vriendin die zichzelf sneed, zij had uiteindelijk de stap gevonden om met mij daarover te praten en uiteindelijk vond ze het ook heel fijn dat ze daar open over kon zijn naar mij toe, dus ik denk dat erover praten wel heel belangrijk is! Super goed dat je dat hier op het Forum hebt gedeeld dus! Heb je misschien een vriend of vriendin die je hierover in vertrouwen durft te nemen? Bij Villa Pinedo kan je ook een buddy aanvragen, dit is iemand die ook gescheiden ouders heeft met wie je alles kan bespreken ( https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ ) Het lijkt me namelijk heel zwaar als je dit alleen moet dragen! Als je niet aan een buddy gekoppeld wil worden kan je ook chatten of als je toevallig in Amsterdam, Rotterdam of Maastricht woont fysiek langskomen bij @ease. Daar ben ik ook vrijwilliger en kan je ook terecht voor een luisterend oor (gratis, anoniem en zonder afspraak), daar komen ook vaker jongeren die zichzelf snijden en/of zelfmoordgedachtes hebben, hier kan je ook alles bespreken! De chat is maandag t/m donderdag van 15:30 tot 18:00 open, de openingstijden van de locaties kan je hier zien: https://ease.nl/?page_id=2&lang=nl_NL Hopelijk kan je hier iets mee, veel sterkte! Veel liefs, Nicolien

Hoi lieve Tara,  Wat zit jij in een moeilijke tijd, maar ik ben echt blij dat je hulp zoekt. Ik weet hoe moeilijk dat kan zijn, zeker als je dat al eerder gedaan hebt en het toen niet uitpakte zoals je hoopte. Ik herken wel een aantal dingen in je verhaal en ik wil je graag helpen voor zover ik kan.  Mijn ouders zijn inmiddels meer dan 20 jaar gescheiden en ik heb het er heel moeilijk gehad. Vooral met de onstabiliteit die meekomt met een scheiding heb ik het moeilijk gehad (je moet je veel heen en weer verplaatsen en je staat veel tussen je ouders in). Daarbij wordt je beeld van relaties best wel veranderd. Rond mijn zestiende kreeg ik het meest last van de gebeurtenissen rond de scheiding, dat is de tijd dat ik er meer over na ging denken en daarnaast gebeurden er in mijn familie nog een paar moeilijke dingen, waardoor ik echt onderuit ging. Ik sneed mezelf niet, maar ik sloeg en stompte mezelf hard, ik haatte mezelf zo in die tijd en dat was op dat moment de enige manier om met mijn al mijn gevoelens en stress om te gaan. Ik vertelde niemand dat ik dit deed en keerde net als jij helemaal in mezelf. Ik deed bij iedereen alsof alles goed was en thuis werd ik overal boos over, omdat alles me te veel was en ik thuis dan geen energie meer had om leuk te doen. Maar dat kostte allemaal zoveel energie. Toen dit een tijd aanhield en ik steeds meer het gevoel kreeg dat ik mijn verhaal en gevoelens bij niemand kwijt kon en ik steeds slechter ging slapen, kreeg ik ook zelfmoordgedachten. Ik had in die tijd geen idee wat er met me aan de hand was en ik ben toen naar de arts gegaan, maar ik voelde me bij de arts zo niet begrepen dat ik niet eens meer wilde proberen om naar een psycholoog te gaan. Als ik heel eerlijk ben, ben ik ook heel eigenwijs en wilde ik niet naar de psycholoog, omdat ik vond dat ik het zelf wel kon. Daardoor heb ik alles zelf uit moeten zoeken en dat kost veel tijd en energie. Hoe is het voor jou om mijn verhaal te lezen? Herken je misschien iets in mijn verhaal en wat doet dat met je? Als je niet wil reageren is dat ook helemaal oké!  Gelukkig kan ik je ook vertellen dat ik er nu eigenlijk nauwelijks nog last van heb en als ik er last van begin te krijgen, dat ik weet wat ik moet doen.  Ik ben zelf dus nooit naar een psycholoog geweest, maar ik ben de opleiding gaan doen tot psycholoog en toen werd voor mij een hoop duidelijk. Dat was heel fijn en ik denk dat een psycholoog datzelfde voor jou kan doen, als je daar toch nog een beetje voor open staat en je een beetje een klik voelt met de psycholoog. Ze geven je namelijk wel verschillende manieren om je gedachten te kunnen veranderen en met je gevoelens om te gaan. Heel eerlijk zou ik je niet aanraden om het zelf allemaal alleen uit te zoeken. Maar dat is helemaal aan jou en voor iedereen werkt iets anders. Ik zou je wel willen aanraden om open te staan voor meerdere oplossingen (denk bijvoorbeeld aan mindfulness). Ik heb echt van alles geprobeerd en heb van alles iets meegenomen wat voor mij werkte. Zo gebruik ik ademtechnieken van mindfulness om rustig te worden, doe ik aan fitness of een HIIT-training om mijn hoofd leeg te maken en maak ik zalfjes van bijenwas om mezelf op te laden. Het kan vanalles zijn dat jou kan helpen, dus blijf zoeken en sta open voor ervaringen. Ik heb mezelf door de jaren heen flink leren kennen en ik durf daarin ook eerlijk te zijn tegen mezelf en ik durf dus nu om hulp te vragen als dat nodig is. Toen ik op zoek ben gegaan naar waar het misging en wat mijn valkuilen waren en wat ik nodig had, wist ik dat wat voor mij een hoop zou helpen was, dat mijn moeder naar me zou luisteren en geen oordeel zou hebben. Want ik voelde me raar als ik het over mijn (zelfmoord) gedachten had en mijn moeder meteen zei dat een psycholoog goed zou zijn.  Daarnaast heb ik zelf gemerkt dat wanneer je begint met het oplossen van je klachten, het altijd eerst moeilijker wordt voordat het makkelijker wordt. Want bijvoorbeeld toen ik eindelijk durfde te vertellen dat ik zelfmoordneigingen had gehad aan mijn moeder, moest ze heel erg huilen en dat deed eerst erg pijn, maar later luchtte het zo op, want ik kon het met haar hebben over de gedachten die ik had en ik kon haar vertellen wat ik wel en niet fijn vond aan hoe zij reageerde. En nu weet ze als geen ander hoe ze met me om kan gaan en ziet ze soms zelfs voordat ik het merk dat ik weer terugval en dan kunnen we samen kijken waar dat aan ligt en eventueel wat we eraan kunnen doen. Zo iemand in je buurt hebben helpt zo veel, al is het meer één iemand. En dat kan iedereen zijn, je oma, een broer of zus, een tante een vriendin, een leraar, iemand bij Villa Pinedo of wie dan ook.  Uit deze gedachten komen is hard werken (ik ben er nu 5 jaar mee bezig en nog komt het soms terug en soms heb ik het er moeilijk mee, maar dat is oké). Een ander kan het niet voor je oplossen (ook een psycholoog niet), het harde werk moet je zelf doen, maar iemand die je vertrouwt of een psycholoog kan je er wel in ondersteunen. En het is niet eerlijk dat jij hard moet werken om je enigszins oké te voelen, want het leven is al moeilijk zat, maar als jij er nu aan gaat werken, je je valkuilen leert herkennen en hoe je ze voorkomt, leert hoe je je kan ontspannen en opladen, kortom leert hoe jij in elkaar zit, kan jij straks alles aan wat het leven naar je gooit, maar dat kost wel tijd. Dus gun jezelf dat en wees ook lief voor jezelf als het een keertje niet lukt.  Je zegt dat je weer terugvalt, dus het is je een tijd gelukt om eruit te komen. Hoe heb je dat toen gedaan en denk je dat dat je weer kan helpen? Misschien helpt het je om daar eens over na te denken!  Ik zou je zo graag een knuffel geven, want je verhaal raakt me echt. Ik weet hoe moeilijk het is om hierin te zitten, maar ik weet ook dat jij een ongelofelijk sterk mens bent! Hou vol lieve Tara en als je ooit nog je gevoelens of je verhaal kwijt wil of een vraag hebt, je bent hier altijd welkom! Sterkte en liefs,  Quinty