Ik heb er zoveel last van

hoi ik ben Noa en ik vind het stom dat mijn vader en moeder geschei

Lief meisje, Wat dapper dat je je verhaal met ons deelt en ons hier op het forum om advies vraagt, dat zal vast niet makkelijk geweest zijn. Vervelend om te lezen dat je nog zoveel last hebt van de scheiding van je ouders zeg, maar tegelijk ook zo begrijpelijk en zo herkenbaar. Mijn ouders zijn ook gescheiden, en ik weet net als jij eigenlijk ook niet beter, maar toch heb ik er zo ongeveer mijn hele leven last van gehad.Ik had altijd het gevoel er tussenin te staan, en doordat mijn ouders niet normaal met elkaar konden praten moest ik altijd alles regelen en doorgeven, net als wat jij beschrijft. Ik liet ook nooit merken aan mijn ouders dat ik er last van had, dat durfde ik niet. Pas toen ik iets van 20 was, werd het me toch teveel, en heb ik alles wat ik dacht en voelde in een brief naar ze opgeschreven. In een brief heb ik toen verteld waar ik mee zat. En dat heeft me uiteindelijk heel goed geholpen. Alleen het schrijven van de brief hielp eigenlijk al, zonder dat ik hem ze gegeven had, dat luchtte al op. Gewoon even alles uit mijn hoofd, dat was al fijn. Misschien dat dat voor jou ook een idee is, om het via een brief een keer aan je ouders te schrijven? Je kunt dan best ook schrijven dat je het eigenlijk wel een beetje spannend vindt om te zeggen of schrijven, ik denk dat je ouders dat wel zullen begrijpen, en dan kunnen ze daar rekening mee houden. Ik heb ervaren dat mijn ouders inderdaad niet door hadden hoe ik me voelde, ze hadden helemaal niet door dat ik er zoveel last van het. En het was natuurlijk ook helemaal niet hun bedoeling dat ik er nog last van had, ze deden het allemaal niet bewust. En ik denk dat dat vaak zo is. Alle ouders hebben het beste met hun kind voor, ik weet zeker die van jou ook. Ik denk dat ze het zelfs fijn vinden als je zegt wat je denkt en voelt, zodat ze er voor je kunnen zijn en je kunnen helpen om je weer wat fijner te voelen. Mijn vader was heel blij dat ik me eindelijk eens had uitgesproken. Natuurlijk vond hij het niet fijn om te horen dat ik me zo ongelukkig voelde, maar hij was wel blij dat hij er nu dus wat aan kon veranderen. Het liefst had hij gewild dat ik me zelfs nog veel eerder had uitgesproken. En achteraf, had ik die brief ook veel eerder moeten schrijven. Als ik terug kon in de tijd had ik het nooit zo lang voor mezelf gehouden. Ik hoop daarom dat mijn advies je net dat duwtje kan geven om je wel uit te spreken, omdat ik weet hoe goed het je kan doen. Ik hoop dat ik je met mijn ervaring kan laten inzien dat je ouders waarschijnlijk juist blij zullen zijn als je ze in vertrouwen neemt en je gevoelens met ze deelt. Je schrijft ook dat je de open brief hebt gevonden en gelezen. Herkenbaar allemaal hea? Ik kan me goed voorstellen dat je moet huilen als je die brief leest, ik moest de eerste keer ook heel erg huilen. Maar ik denk dat die brief je misschien ook wel kan helpen. Je kan die brief misschien gebruiken als startpunt om een brief aan je ouders te schrijven? Of misschien kun je wel de open brief gewoon een keer laten lezen, dan zullen je ouders misschien ook wel beter gaan begrijpen hoe jij je voelt en kunnen ze er rekening mee houden :) Verder vond ik het vroeger altijd fijn om met mensen te praten die er net iets verder vanaf stonden, bijvoorbeeld mijn opa en oma, of goede vriendinnen. Misschien heb je ook wel iemand in je omgeving met wie je over de scheiding van je ouders kunt praten? Bijvoorbeeld een juf of meester, of goede vrienden. Wist je trouwens dat we hier bij Villa Pinedo ook Buddy's hebben waar je mee zou kunnen praten? Dat is iemand die net als jij en ik gescheiden ouders heeft, en via een speciale app kun je dan met elkaar praten. Je kunt dan altijd je verhaal kwijt, het is iemand die altijd naar je zal luisteren, maar je kunt bijvoorbeeld ook om advies vragen. Ik had het heel fijn gevonden als zoiets er vroeger was geweest, dus dacht dat jij het misschien ook wel fijn zou vinden. Als je daar meer informatie over wilt lezen heb ik hier nog een linkje voor je: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Verder wilde ik ook graag het filmpje 'Niet Jouw Taak' nog even met je delen, omdat ik je wil benadrukken dat alles moeten regelen echt niet jouw taak is, ook niet als je ouders het zelf niet doen. Jouw ouders zijn samen jouw ouders, ze zijn dus samen verantwoordelijk voor jou. Misschien kun je dat filmpje ook eens aan ze laten zien? Je mag best voor jezelf opkomen namelijk :) Hier is de link: https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/ Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen met mijn advies. Als je meer vragen hebt, dan ben je natuurlijk altijd welkom hier op het forum. Veel liefs, Samantha

Hoi Anoniem, ik vind het super knap dat je je vraag hier stelt! Ik kan me voorstellen dat dit lastig is, maar ik het is goed dat je je al beseft dat het niet jouw taak is. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 4 jaar oud was, dus voor mijn gevoel weet ik ook niet beter, dus dat herken ik zeker. Waar heb je precies last van? Zoals je schrijft lijkt het erop dat je zelf vaak dingen moet regelen, is dat hetgene waar je het meeste last van hebt, of is er nog meer? Ik vond het zelf altijd heel fijn dat ik niets hoefde te regelen, dus ik hoop dat jouw situatie ook kan veranderen, zodat je niets meer hoeft te regelen. Je geeft aan dat je het ook lastig vindt het er met je ouders over te hebben, en dat snap ik: ik heb precies hetzelfde. Ik vind het lastig om oog-in-oog dingen te bespreken, dus ik schrijf het liever op. Ik schrijf dan een brief of vertel dingen via de app, dan heb ik er een stuk minder last van. Je zou dus kunnen proberen om datgene wat je wil zeggen op te schrijven, dan kan je het daarna aan je ouders geven zodat zij kunnen lezen wat je voelt. Daardoor kan iedereen ook meer tijd nemen om erover na te denken en heb je ook minder last van onverwachte emoties die tijdens een gesprek opeens naar boven kunnen komen. Ook zou je je ouders de open brief van Villa Pinedo kunnen laten lezen, zodat ze het nog beter begrijpen. Heb je trouwens ook iemand anders om mee te praten hierover? Zoals een beste vriendin of een mentor of vertrouwenspersoon op school? Zij hebben dan misschien ook tips, en überhaupt helpt het mij altijd om erover te praten met iemand die niet in de familie zit. Veel succes! Liefs, Hilde

Hallo, Heel goed dat jij je bericht hier op het forum wilt delen! Heel vervelend dat je zo'n last hebt van de scheiding, ik kan het ook heel goed begrijpen. Alles veranderd dan plotseling en dat is niet niets. Mijn ouders zijn ook gescheiden, voor mij was het wel een opluchting, aangezien er enorm veel ruzie was. Ik was blij dat door de scheiding eindelijk de ruzie over was. Het lijkt mij wel heel vervelend als je tussen beide ouders in moet staan voor je gevoel. Ik zou als ik jou was misschien een brief aan beide ouders schrijven, waarin je je gevoelens deelt. In het verleden heb ik dit ook weleens gedaan, als ik niet durfde om bepaalde dingen zo te benoemen. Het heeft mij goed geholpen, want daardoor wisten mij ouders wel wat ik voelde en dacht. Zij kunnen ook niet weten wat in je hoofd speelt, als je dit niet gaat vertellen. Daarom is het wel goed om te laten weten wat je denkt, dit kan ook door middel van een brief dus. Als ik jou was zou ik dus wel gewoon je gevoelens op papier zetten, je kunt beschrijven hoe je je voelt en wat je misschien graag op een andere manier zou willen zien. Ik hoop dat je ouders hierdoor gaan nadenken en rekening houden met jou! Ik wens je veel liefs, Anne

Hoi lieve Anoniem, Wat goed dat je hier een bericht achterlaat en wat super jammer dat je er nog zo veel last van hebt. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 16 was en ik ben nu 18. Ik snap hoe emotioneel de open brief kan zijn, de eerste keer dat ik het las moest ik ook huilen en nog steeds krijg ik er tranen van in mijn ogen. Misschien kan je de brief naar je ouders sturen? Dan begrijpen ze vast hoe je je voelt. Hoe komt het dat je er nu extra veel last van de scheiding hebt? Denk je er nu wat meer over na? Ik heb ook momenten dat het de scheiding opeens weer heel erg pijnlijk is en dat is echt niet leuk. Gelukkig praat ik daar vaak over met mijn therapeut. Maar als je ouders niet weten dat je je zo voelt is het toch misschien een mooie stap om dat aan ze te vertellen en dat kan inderdaad via ze de open brief laten lezen! Of er met een familielid of vriendin over praten. Dan heb je het tenminste eruit gegooid en is het misschien makkelijker om het daarna aan je ouders te vertellen. Ik wens je alle liefde en geluk van de wereld toe. Liefs, Dolores