Ik ga niet naar mijn vader

Lieve Selena, Wat dapper dat je deze vraag stelt op ons forum! Ik kan me voorstellen dat dit een naar gevoel geeft voor jou. Toen mijn ouders gescheiden waren (ik was 8), ging ik 1 keer in de 3 weken een middagje naar mijn moeder. Ik heb altijd bij mijn vader gewoond. Toen ik wat ouder werd, voelde ik ook minder behoefte om langs te gaan bij mijn moeder. Ik vond het niet zo gezellig bij haar en ging daarom niet zo vaak. Dit is ook mijn eigen keus geweest, wij hebben nooit ruzie gehad. Ik heb het toen eerlijk aan mijn moeder verteld. In het begin liet zij mezelf ook schuldig voelen, omdat ik niet zo vaak kwam en mijn zusje wel. Ik voelde hetzelfde als jij nu voelt, dus ik snap dat je in een moeilijke situatie zit! Ik heb toen in een gesprek met mijn moeder uitgelegd dat ik liever wat minder vaak kom, maar dan met goede zin, in plaats van vaak, maar dan met tegenzin. Later begreep ze dit wel en nu heeft ze zelf ook liever dat ik kom als ik goede zin heb. Het is dan veel gezelliger bij mijn moeder dan eerst! Ik voel me nu ook niet meer schuldig dat ik niet zo vask kom, omdat mijn moeder het nu begrijpt. Misschien kun jij er ook met jouw vader over praten? Je kunt hem uitleggen dat je niet de behoefte voelt om zo vaak langs te komen en waarom dat zo is. Als je dat moeilijk vindt om alleen te doen, kun je misschien iemand meenemen die jullie allebei kent en die jullie in dit gesprek kan helpen. Als je er liever nog een keer over praat met iemand die naar jou luistert en er voor jou is, kun je met een buddy van Villa Pinedo praten. Meer informatie vindt je hier: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/. Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Veel liefs, Evelien

Lieve Selena, Das pittig naar! Ik zou ten eerste tegen je zusje zeggen dat ze ermee moet kappen of vraag je moeder het te doen. Hoe dan ook, laat je zusje niet over je heen lopen, je bent nog altijd ouder! Dat je er geen behoefte aan hebt ken ik, ik heb het ook. Ik negeer belletjes en appjes, hij zit in Dubai dus veel zie ik hem niet. De laatste keer was anderhalf jaar geleden! Hoe dan ook, je hoeft je niet schuldig te voelen!❤️❤️

Hee Selena, Wat goed dat je hier je vraag durft stellen! Ik begrijp dat het lastig voor je is. Ook als je er steeds weer opnieuw mee wordt geconfronteerd, het negatieve gevoel. Ikzelf heb ook een hele lange periode mijn vader niet gezien of gesproken. Hij heeft toen mijn keuze gerespecteerd en heeft mij verder met rust gelaten. In de tijd dat ik mijn vader niet zag ging mijn broer ook nog naar mijn vader. Ook mijn broer moest het onderwerp steeds aankaarten of laten zien wat ze hadden gedaan op vakantie of met weekendjes weg. Dit vond ik in het begin heel lastig omdat ik dat toch eigenlijk ook wel wou maar vanwege mijn gevoelens niet kon. Toch heb ik het later (een aantal jaren later) een plek kunnen geven. Het heeft ongeveer 8,5 jaar geduurd voordat ik mijn vader weer zag. Het mooie hieraan was dat ik compleet neutraal naar hem toe ben gegaan. Ik heb in die 8,5 jaar ook helemaal geen behoefte gevoeld om contact met hem te hebben tot dat ene moment wat aangaf dat ik toch eigenlijk wel nieuwsgierig was hoe het met hem ging. Ik wil hier mee zeggen dat het normaal is dat je rust wilt en alles een plek kan geven. Doe de dingen niet te snel en praat er goed over met mensen om je heen, dat heeft mij vaak geholpen. Het gevoel van schuld ebt ook weg met de tijd omdat het dan een plekje krijgt. Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt. Veel liefs, Gerjan

Hoi Selena, Echt naar voor je dat dit zo gaat voor je! Zelf woon ik ook 4 jaar alleen maar bij mijn moeder. Naja, ik ging tot vorig jaar nog wel 1x in de 2 weken een weekend logeren. Zelf heb ik nu het contact met mijn vader geminimaliseerd. Dit wel door wat er allemaal gebeurd is, maar het is wel mijn keuzes Mijn moeder respecteert die en dwingt mij niet om erheen te gaan. Ik denk dat ik in jouw situatie het er gewoon over zou hebben. Misschien eerst met je moeder of een vriendin van je als dat prettiger is. Ik zou duidelijk maken aan je vader en je zusje dat je het zo prima vindt en uitleggen waarom. Het kwetst hun misschien wel, maar het kwetst hun meer als het er veel later uitkomt, omdat je het opgekropt hebt. Sterkte met je situatie, hopelijk is ie snel beter. Veerle

heey, mijn ouders zijn nu bijna 7jaar gescheiden en nog vind ik het lastig. mijn ouders kunnen gekukkig nog normaal doen met elkaar maar alle spullen die elke keer weer mee moeten en elke keer in een ander bed slapen al die dingen doet me er steeds aan herrinneren dat ze nooit meer bij elkaar komen..... hoe kan ik het nou accepteren?? hoe? heeft u tips? kusjes xxx