Ik dien als praatpaal

Lieve Danique, Allereerst wil ik je bedanken dat je alsnog de moed hebt verzameld om een bericht op het forum te plaatsen. Dat is heel dapper van je! Het klinkt alsof je in een vervelende situatie zit, een situatie waar je als kind van gescheiden ouders niet in hoort te zitten. Ik lees dat je veel meekrijgt van het verdriet van je moeder en dat ze veel van haar emoties met je deelt. Dat kan natuurlijk heel mooi zijn maar in dit geval maakt zij jou onderdeel van de scheiding met je vader en als kind ben je niet verantwoordelijk voor het geluk van je ouders. Jij hebt niet om deze scheiding gevraagd. Om dus antwoord te geven op je eerste vraag; persoonlijk vind ik dat je best aan je moeder mag laten weten dat jij geen behoefte hebt om zo veel van haar emotie mee te krijgen. Ik kan me voorstellen dat dat moeilijk is om aan haar te vragen maar het is heel belangrijk om goed op jezelf en je eigen emotionele gesteldheid te passen. Zelf noem je het verantwoordelijkheid nemen voor je moeder maar het is jouw verantwoordelijkheid niet. Misschien kun je voorstellen aan je moeder dat ze contact opneemt met iemand in haar omgeving? (vriendin, zus, broer etc) Zodat ze het er wel met iemand over kan hebben. Zelf ben ik dit jaar ook op kamers gegaan en merk ik dat ik het heerlijk vind om een plekje te hebben waar ik bepaal wat er wel en niet gebeurd. Ik kan dus zelf nu ook bepalen wanneer ik naar m'n moeder of vader ga en het is fijn om daar zelf controle in te hebben. Ik kan me dus heel goed voorstellen dat het in jouw situatie kan helpen en rust kan brengen. Toch brengt op kamers gaan ook een hoop zorgen met zich mee. Denk bijvoorbeeld aan huur betalen, boodschappen doen, je kamer opruimen (hier gaat het bij mij nog wel eens mis;) Als het goed voelt om op kamers te gaan moet je het doen, het zal jou en je moeder letterlijk en figuurlijk meer afstand geven. Maar bedenk je ook dat je problemen hiermee niet gelijk opgelost zijn. Hopelijk heb ik je een beetje kunnen helpen, heel veel succes :) Mocht je trouwens vaker met iemand willen praten over dit soort onderwerpen kun je ook een online buddy aanvragen. Dit doe je door je hier aan te melden: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Liefs, Sarah

Lieve Danique, Allereerst: wat ontzettend dapper dat je de moed bij elkaar hebt verzameld om jouw verhaal te delen! Ik heb het idee dat het je best hoog zit dus ik hoop dat het delen hiervan een opluchting is voor je. :) Je geeft aan dat je ouders al jarenlang in het proces om uit elkaar te gaan zitten. Vorig jaar besloot je vader het huis te verlaten en nu houdt je moeder de daadwerkelijke scheiding tegen. Ze zegt aan de ene kant dat ze nog van je vader houdt, aan de andere kant zegt ze dat je vader nooit van haar heeft gehouden. Ze is in ieder geval voor jouw gevoel nooit gelukkig geweest met je vader en je hebt nooit iets positiefs gehoord over hun relatie.. jeetje Danique, dit klinkt heftig joh! Je weet als kind veel over de relatie van je ouders en je moeder huilt regelmatig bij je uit, dat kan erg zwaar zijn. Je geeft ook aan dat je vader al uit de boot gesprongen is , jij wil dat eigenlijk ook doen maar je hebt daar voor jouw gevoel nog niet genoeg zelfvertrouwen voor. Je vind het ook bij jouw leeftijd horen om op kamers te gaan wonen. Het lukt je alleen niet om jezelf fysiek uit de situatie te halen, mentaal trek je je al jaren terug. Ik merk echt dat dit je hoog zit. Dat je jezelf al jaren mentaal terug trekt klinkt ook echt heavy, hoe is dat voor jou? Je verhaal klinkt erg herkenbaar voor me, ik struggle al jaren met de relatie die ik met mijn moeder heb. Een jaar geleden ontdekte ik dat de relatie die wij hebben niet klopte. In de plaats van dat zij voor mij zorgde, was het vaak andersom. Ik wist precies wat mijn moeder nodig had en waar ik haar juist tegen moest beschermen terwijl dat natuurlijk juist andersom hoort te zijn. Het duurde best lang tot ik me daarvan bewust werd en het was ook erg moeilijk om mijn gedrag te veranderen. Ik wilde niet langer voor mijn moeder zorgen. Het heeft me echter wel geholpen om te beseffen dat onze relatie niet klopte, ik begon dat terug te zien in ons contact. Het lukt me nu steeds vaker om op een andere manier met haar om te gaan. Ik ben me er nu echt van bewust dat ik niet voor haar verantwoordelijk ben en dat heeft me veel rust gegeven. Soms voelt het alsof ik haar in de steek laat, maar ik weet dat dat niet zo is, ik weet dat mijn moeder zelf verantwoordelijk is voor haar eigen geluk. Ik gun het je om ook meer voor jezelf te gaan zorgen en te gaan kijken naar wat jij nodig hebt! Je vraagt je ook af of het terecht is dat je moeder jou als praatpaal gebruikt. Dat lijkt mij persoonlijk dus niet terecht. Weet jouw moeder hoe je hierover denkt? Je zou eens kunnen overwegen dit aan te kaarten. Ik kan me voorstellen dat je dat moeilijk vindt, denk er maar eens over na of en hoe je dat zou willen doen. Misschien helpt het je bijvoorbeeld om een brief te schrijven waarin je je gevoelens deelt. Zelf heb ik het tegen mijn moeder gezegd, ze begreep het niet helemaal maar heeft uiteindelijk toch rekening gehouden met mijn wensen. Ik denk dat je mijn antwoord op de volgende vraag nu al weet: het is niet jouw verantwoordelijkheid om je moeder te helpen bij haar verdriet met de scheiding! Ik vind het dus juist goed dat je die verantwoordelijkheid ook niet neemt. Ik merk wel dat je daar nog veel moeite mee hebt en volgens mij kost het je ook veel energie. Dat is helemaal niet gek, je moet hierin je weg nog vinden. Je vraagt je ook af of het beter is om de situatie achter je te laten en op kamers te gaan. Die vraagt vind ik super moeilijk. Ik kan dat namelijk niet invullen voor jou. Als ik zo je bericht zie denk ik dat het je goed zou doen om je eigen plekje te hebben maar ik heb eigenlijk niet genoeg informatie om die uitspraak te kunnen doen. Ik denk dat jij zelf de enige bent die het juiste antwoord weet! Zelf ga ik wel op kamers binnenkort, ik ben bijna 24 dus het hoort ook wel bij mijn leeftijd! ;) Ik heb deze keuze gemaakt omdat ik vind dat het tijd is, ik ben er aan toe om mijn eigen plekje te hebben. Ik heb er alle vertrouwen in dat jij deze afweging goed kunt maken, je weet zelf het beste wat je fijn vindt! Ik heb al een erg lang verhaal getypt zie ik, zelf vind ik het fijn als er uitgebreid op me gereageerd wordt, ik hoop dat dat voor jou ook geldt! Ik wil je namelijk ook nog graag wat tips geven. Het kan misschien voelen alsof je het allemaal zelf moet doen maar ik wil je graag meegeven dat je het niet alleen hoeft te doen. Er zijn ontzettend veel mensen die je graag willen helpen en die naar je willen luisteren. Zelf hield ik altijd alles voor me, waardoor niemand zag dat ik het moeilijk had. Vervolgens was ik boos op de mensen om me heen omdat ze me niet hielpen. Nu ik daar achteraf op terugkijk besef ik dat ze me niet konden helpen als ze niet wisten dat ik hulp nodig had! Ik hoop dat je mensen om je heen hebt waar je je fijn bij voelt maar misschien is dat ook niet zo. Zelf heb ik hulp gekregen van een psycholoog, maar ook Villa Pinedo heeft mij ontzettend veel steun gegeven. Misschien vind jij het ook wel fijn om wat meer hulp te krijgen van ons. Je zou je aan kunnen melden voor een buddy, dan kun je via een chat-app vaker met een van ons praten, ik ben zelf ook buddy! Een buddy is er voor je, luistert naar je en denkt met je mee. Kijk maar eens op de volgende site voor meer informatie: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/. Ook wil ik je onze brieven laten zien, we hebben brieven geschreven ronden het thema scheiden. Een brief aan alle (gescheiden) ouders: https://www.villapinedo.nl/open-brief-voor-ouders/ en een brief voor jou: https://www.villapinedo.nl/wp-content/uploads/2018/10/BRIEF_NJT_2017.pdf. Lieve Danique, ik hoop dat je iets hebt aan mijn reactie. Ik hoop ook echt dat je snel meer rust vindt in deze situatie, dat ik zou ik echt super fijn vinden voor je! Weet dat je niet alleen bent, wij zijn er in ieder geval voor je! Veel liefs en een dikke knuffel, Nicole