Ik ben mijn moeder niet

Hoi Nadia, Het is heel lastig als je al je hele leven een bepaald beeld van iemand hebt gecreëerd door hoe iemand anders over diegene praat. Dit kan ervoor zorgen dat de problemen die jouw moeder heeft nog groter worden gemaakt door wat je vader over haar heeft gezegd. Nu ben je volwassen en heb je wat meer tijd gehad om er kritisch naar te kijken en deel je je vaders mening deels. De angst die je hebt om die eigenschappen te erven is iets waar we altijd moeite mee hebben als kinderen denk ik. Ik heb ook zeker eigenschappen van mijn vader en moeder die ik niet zou willen hebben. Nu wil ik wel een paar dingen apart zetten, allereerst is depressie niet het einde van de wereld en ook daar is heel veel hulp voor. Ook ken je jezelf al aardig en kun je misschien inschatten wat voor persoon je bent en of je erg op je moeder lijkt in dit aspect. Hiernaast ben je een mix van beide ouders, maar heb je ook nieuwe eigenschappen, omdat je ziet hoe je ouders sommige dingen hebben gedaan. Ik weet ook zeker dat ik mijn kinderen niet zo ga opvoeden als mijn vader dit heeft gedaan. Je mag echt wel wat vertrouwen hebben in het feit dat jij op een moeilijke manier hebt geleerd hoe het niet moet en dat je dit dus beter kan. Het fijne is ook dat je je al bewust bent van wat je niet wilt. Dat kan jezelf verder helpen en heeft mij ook geholpen om nu al op moeilijke momenten mijn frustraties anders te uiten dan mijn vader dat altijd deed. Dus er is zeker mogelijkheid tot groeien en veranderen en het is super goed dat je hier nu al hulp voor vraagt. Liefs, Lisanne

Hoihoi Nadia, Bedankt voor jouw berichtje op het forum. Toen ik dit las, besefte ik me eigenlijk dat ik hierin heel erg op jou lijk qua ervaring. Sowieso vervelend om te horen dat je je zo voelt, het is natuurlijk niet fijn om je hier zorgen over te maken! Vroeger had mijn moeder nooit wat goeds te melden over mijn vader toen ze gescheiden waren, waardoor ik dus ook een slecht beeld kreeg over mijn vader. Ik was ook nog eens een moederskindje dus dat werkte ook niet zo mee, haha. Heel veel dingen kreeg ik pas door toen ik ouder werd. Net zoals bij jouw moeder, had mijn moeder ook depressieve klachten, Zij had zowel bij mijn zus en halfbroertje alsook bij mij, verschillende depressies. Zo had zij voor, tijdens en na de bevalling van ons alle drie, depressies en kon ze niet goed voor ons zorgen. Mensen in onze omgeving letten altijd goed op ons, dus het is allemaal wel goed gekomen. Toch snap ik jouw angst echt heel erg, dat je bepaalde eigenschappen van je moeder over zal nemen. Zelf heb ik voor bepaalde dingen uit mijn verleden trajecten gevolgd bij een psycholoog. Dit maakt dat ik heel veel dingen uit het verleden heb verwerkt. Toch zal ik altijd ergens een beetje bang blijven voor mijn toekomst. Het idee dat wij inderdaad onze moeder niet zijn etc werkt misschien alleen om alles wat te relativeren. Je zorgen maken om de toekomst is sowieso iets waar je nooit zoveel mee opschiet helaas. Ik heb tijdens de sessies bij de psycholoog wel geprobeerd om deze zorgen over de toekomst serieus te nemen, zodat ik er vervolgens ook een soort 'afstand' van kon nemen. Het had bij mij ook erg te maken met mijn mindset en hoe ik dus naar dingen keek. Iets wat ik echt heb moeten leren is het leven in het nu. Wanneer je vaak met de toekomst bezig bent kan het 'nu' nog weleens aan je voorbij gaan en dat is eigenlijk heel erg zonde. Wat ik je ook nog mee wil geven, is dat ik denk dat heel veel vrouwen wel een beetje bang zijn om 'net zoals hun moeder' te worden. Als jij later kindjes hebt en je ervaart ook bepaalde kenmerken/ symptomen van bijvoorbeeld depressies, dan is dat niet iets wat jij per definitie had moeten voorkomen om bijvoorbeeld een goede moeder te kunnen zijn. Door jouw ervaring, en dat is ook een beetje hoe ik er zelf tegenaan kijk, weet jij nu juist beter wat je wel en niet zou willen voor je eigen kinderen. Iemands gedrag (dus van je moeder) kan je niet veranderen, maar wel hoe jij daarnaar kijkt en daarmee omgaat. Wanneer je alert blijft op deze (negatieve) kenmerken en op tijd aan de bel trekt als je het gevoel hebt dat dingen bij jezelf 'erger' worden, kan niemand jou iets kwalijk nemen en ben je echt heel goed bezig. De angst die er nu bij jou zit wordt, door het te relativeren, waarschijnlijk ook minder. Je weet tenslotte nooit wat de toekomst voor jou in petto heeft! Ik hoop dat je hier iets aan hebt en dat dit je toch iets meer rust geeft. Lieve groetjes! Sandra

Lieve Nadia, Dank je wel voor jouw vraag op het forum! Dit lijkt me geen gemakkelijk onderwerp, dus wat fijn dat je hier toch jouw verhaal hebt gedeeld. Ik zie dat je van Lisanne al een mooie reactie hebt gekregen, ik wil ook mijn ervaring met je delen. Ik herken het gevoel en de situatie best wel. Met mijn moeder heb ik altijd een goede band gehad, maar de band met mijn vader is lastig. Mijn vader is eigenlijk een vrij angstige man en dit uit zich door manipulatief en explosief gedrag. Toen ik klein was, was ik heel lang bang voor hem. Hij kon opeens heel boos worden, schold me uit en gaf mij het gevoel alsof ik niets goed kon doen. Inmiddels ben ik ouder en heb ik me gerealiseerd dat, hoe hij het ook heeft geprobeerd, mijn vader niet echt van mij kan houden. Hij wil het denk ik wel, maar hij staat zichzelf te veel in de weg. Toen ik zelf jong was, kon ik ook heel boos worden. Dan was ik er op een gegeven moment klaar mee en begon ik te schreeuwen naar andere mensen. Toen ik van de basisschool naar de middelbare school ging, vond ik dit een hele nare eigenschap van mezelf. Ik heb hier hard aan gewerkt en hoewel ik best nog wel eens klaar kan zijn met de dingen en even boos kan worden, is het niet meer op de manier zoals mijn vader dat doet. Ik herken nog steeds dingen van hem in mijzelf. Dingen die we allebei leuk of grappig vinden, maar ook dingen die we allebei eng of moeilijk vinden. Soms vind ik dit heel lastig. Want ik wil niet zo zijn als hem, ik wil niet dat mijn kinderen later of mijn vrienden nu ooit bang voor mij zijn. Toen ik zo 17/18 was realiseerde ik mij, dat ik al veel verder gegroeid ben dan mijn vader is. Ik maak niet altijd de goede keuzes, maar ik kijk wel naar mijn eigen handelen. Ik zie ook de verschillen tussen mij en mijn vader. Zo heeft hij in mijn gehele kindertijd 1x ‘sorry’ gezegd voor zijn gedrag. Ik zeg wel vaker sorry en ben in het algemeen veel meer bezig met de gevoelens van andere mensen. Je schrijft dat je bang bent dat je bepaalde eigenschappen hebt of zult krijgen, die je moeder ook heeft/had. Waarschijnlijk is dit zo, je bent immers haar kind. Maar dat betekent niet dat jij je hetzelfde moet gedragen als jouw moeder deed/doet. Je zult bepaalde dingen, net als je moeder, misschien lastig of eng vinden. Maar je hebt een keuze hoe je hiermee omgaat. Je kunt bijvoorbeeld vrienden of familie om hulp vragen. Mijn moeder heeft mij geholpen met mijn woede problemen. Zo moest ik van haar ooit mijn excuses aanbieden aan mijn docent, omdat ik boos op haar was geworden. Daar heb ik als kind wel van geleerd. Je kunt met dierbaren bespreken welke eigenschappen of gedragingen van jouw moeder je niet wilt overnemen. Soms kunnen zij je geruststellen. Ooit op de middelbare werd ik boos op een vriend. Toen vroeg ik aan een andere vriendin of mijn reactie fout was. Hierdoor kon ik mezelf aanleren waar de grens ligt in het uiten van vervelende emoties. Tevens kunnen jouw dierbaren jou geruststellen. Het is namelijk best goed mogelijk dat je, doordat je bang bent, veel meer overeenkomsten tussen jou en je moeder ziet dan dat er daadwerkelijk zijn. Je geeft ook aan dat jouw moeder depressieve klachten heeft (gehad). Depressies hebben een erfelijke factor, maar dit is absoluut geen één of één relatie. Hoe depressieve gevoelens zich uiten en hoe deze standhouden gedurende je leven, worden sterk beïnvloed door andere factoren zoals omgevingsfactoren of persoonlijkheidsfactoren. Je kunt op deze website meer informatie vinden als je dat wil: https://mindblue.nl/depressie/oorzaken Als je je hier zorgen om blijft maken zou ik je aanraden om een keer met iemand er over te praten, zoals de huisarts bijvoorbeeld. Je hoeft niet per definitie depressief te zijn om er met een hulpverlener over te praten. Soms kan dit vervelendere gevoelens zelfs voorkomen! Ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal! Je bent een kind van je ouders en soms krijg je één of meerdere slechte voorbeelden. Uiteindelijk heb jij echt jouw leven en jouw gedrag in de hand. Soms kost die alleen iets meer moeite. Heel veel succes en liefs, Vivian

Hoi Nadia, Wat fijn dat je nu anders naar je vader kan kijken en het nu goed gaat tussen jullie. Dat lijkt me heel lastig als je altijd negatieve dingen over hem hebt gehoord. Ik herken jouw gevoel heel goed. Nu ik wat ouder ben merk ik dat ik, na de scheiding van mijn ouders, bepaalde denkpatronen heb ontwikkelt. Tijdens mijn studie Pedagogiek leerde ik hoeveel dingen ouders onbewust door kunnen geven aan hun kinderen. Hierdoor begonnen die denkpatronen aan mij te knagen. Zelf heb ik er namelijk niet zoveel last van, maar ik wil het mijn kinderen niet aanleren. Kortom: ik was heel erg bang dat ik (misschien in de toekomst) mijn kinderen bepaalde denkpatronen zou aanleren, net zoals mijn ouders toentertijd hebben gedaan. Wat mij heel erg heeft geholpen is om een soort ‘mama-stappenplan’ voor mijzelf te maken. In mijn ‘mama-stappenplan’ heb ik helemaal uitgedacht welke stappen ik ga ondernemen als ik denk dat mijn denkpatronen mijn kinderen beïnvloeden. Dit heeft mij veel rust gegeven. Misschien helpt het jou ook om zo’n stappenplan te maken. Wat zou jij doen als jij bepaalde eigenschappen van je moeder over hebt genomen? Wanneer trek je aan de bel? Met wie ga je praten? Deze vragen kan je beantwoorden in het stappenplan . Ook denk ik dat het al heel erg helpt dat je je bewust bent van wat je niet wilt en waar je op moet letten als ouder om niet dezelfde opvoeding te geven als jouw ouders. Mocht je dan toch eigenschappen van jouw moeder geërfd hebben, dan ben je er in ieder geval vroeg bij. Er zijn namelijk een hele hoop zorginstanties die kunnen helpen bij bijvoorbeeld psychische problemen dus het erven van depressieve klachten is zeker niet het einde van de wereld. Verder wil ik even zeggen dat jij het levende bewijs bent dat verandering mogelijk is! Ondanks dat jouw ouders heel lang en heel slecht over elkaar hebben gepraat, is het jou toch gelukt om anders naar jouw vader te kijken en een goede band met hem te ontwikkelen. Dus heb vertrouwen in het veranderingsvermogen van de mens en anders kan je altijd nog terugvallen op een ‘mama-stappenplan’. Ik hoop dat ik je met dit berichtje heb kunnen helpen. Liefs Thalia