Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Ik ben geen meisje

, jaar

Oke dan- ik ben Logan, geboren als Angelina, en een asexuele transgender jongen. Mijn ouders zijn omgeveer een jaar geleden uit elkaar gegaan toen ik net uit de kast kwam. Ik denk dus ook altijd dat het mijn schuld is dat ze uit elkaar zijn gegaan. Anyway- mijn ouders hebben nu beide een nieuwe vriend/vriendin en ik mag m'n vader's vriendin!! Ik ken haar al 8 jaar en toen ik zei dat ik liever een jongen zou zijn stond ze helemaal achter mijn keuze. Mijn moeder's vriend,- .... Ik ken hem helemaal niet. En toen ik hem voor het eerst zag, zei hij "Sorry voor alles dat is gebeurt, meiske." En ik zei natuurlijk "Ik ben geen meisje, ik ben een jongen." Dat was 7 maanden geleden ofzo en hij noemt me nog steeds een 'meiske.' Het geeft me elke keer een depri gevoel. Ik heb het tegen mijn moeder gezegd maar zij zegt altijd: "Wel Angelina, hij zegt nou eenmaal meiske tegen meisjes." Dat is trouwens niet alles, mijn moeder en vader staan niet achter mijn non-sexuele gevoelens, oftewel ze vinden het niet goed dat ik asexueel ben. En ik heb nog wat, mijn oom heeft me letterlijk verbannen van zijn terrein (waar m'n moeder woont) omdat ik lgbtqiap+ ben. Dit is nogal lang, weet ik, sorry daarvoor 😅 bedankt voor het lezen hiervan. ~Logan
OF

Reacties (2)

Evelien

bijna 7 jaar geleden

Lieve Logan, Wauw, wat ben jij dapper dat je dit met ons deelt! Ik vind het mooi om te lezen dat je uit de kast bent gekomen en dat je er zo open over bent! Ik kan me goed voorstellen dat de situatie voor jou moeilijk is. Ik ken het gevoel dat je denkt dat de scheiding jouw schuld is en dat je je niet geaccepteerd voelt door een nieuwe vriend of vriendin. Mijn ouders zijn gaan scheiden toen ik de dag ervoor ruzie met ze heb gehad, waardoor ik heel lang dacht dat het mijn schuld was. Dat is absoluut niet zo! Het is nooit jouw schuld dat jouw ouders gaan scheiden. Mijn vader kreeg na de scheiding een nieuwe vriendin en ik had het gevoel dat zij mij niet accepteerde om wie ik was. Dit vond ik erg vervelend. Ik ben toen met haar gaan praten, omdat ik graag wilde dat wij samen ook aardig konden doen tegen elkaar. Zou jij ook kunnen praten met jouw ouders over hoe jij je voelt? Mijn zusje is een tijdje geleden ook uit de kast gekomen en zij had het gevoel dat zij niet meer aardig gevonden zou worden door anderen. Ik heb haar laten weten dat ik nog altijd evenveel van haar hou en dat ze altijd bij mij terecht kan. Ik wil jou ook graag laten weten dat het oké is dat je nu gevonden hebt wie jij bent en dat je daar zo open over bent. Anderen houden van jou zoals jij bent! Als je het moeilijk vindt om met jouw ouders te praten over hoe jij je voelt, zou je eens met een buddy kunnen appen. Hij of zij accepteert jou zoals jij bent en kan heel goed naar jou luisteren. Hier kun je meer informatie vinden: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Ik hoop dat je hieruit komt en dat je vooral aan anderen kunt laten zien wie jij bent, want je bent ontzettend mooi zoals jij bent! Liefs, Evelien

0

Hilde

bijna 7 jaar geleden

Hoi Logan, echt super knap dat je dit durft te vertellen! Er zijn heel veel kinderen die denken dat de scheiding van hun ouders hun schuld is, maar dat is echt niet waar! Het is wel super fijn dat de vriendin van je vader achter je staat! Ik kan me aan de andere kant ook voorstellen dat het heel moeilijk is dat de vriend van je moeder zo naar doet en dat je ouders je aseksualiteit niet accepteren. Ik ben zelf biseksueel, dus ik weet hoe het voelt om opmerkingen te krijgen van mensen die je seksualiteit niet goed vinden, of die het niet begrijpen. Wat vinden je ouders er trouwens van dat je transgender bent? Als ik het zo lees dan lijkt het alsof je moeder het niet accepteert, aangezien ze je nog bij je ouder naam noemt. Kan je hier met iemand over praten, bijvoorbeeld vrienden die ook lgbt+ zijn? Misschien kan je kijken of het COC (landelijke organisatie voor lgbt+ rechten) bij jou in de buurt iets organiseert, zoals Jong & Out (tot 18 jaar). Ik heb veel vrienden die ook lgbt+ zijn en ga regelmatig naar bijeenkomsten en daar haal ik heel veel steun uit. Ik zou vooral voorstellen om zo veel mogelijk te praten met de mensen die jou steunen, zoals de vriendin van je vader. Het is niet jouw schuld dat mensen je niet accepteren zoals je bent, maar het is de schuld van hun eigen gedachten en vooroordelen: jij moet omgaan met de mensen waar jij je positief en veilig bij voelt. Hopelijk zien ze dan uiteindelijk dat jij goed bent zoals je bent, maar het is niet jouw taak om ze opnieuw op te voeden. Liefs, Hilde

0

📝 Geef zelf antwoord op deze vraag

Deel hier jouw ervaring, tips en adviezen!

respond to letter